پرسشها

لیاقت

2011-09-09T22:18:00.002+04:30

وقتی طرف از زیر پل عابر پیاده پله برقی دار (!) از وسط بزرگراه با عملیات ژانگولر رد میشه ، تو دلم می گم ، لیاقت شما ملت همون احمدی نژاده ! وقتی از توی مزدا تریش دستشو درمیاره و پاکت خالی چیپسشو میندازه وسط خیابون ، توی دلم میگم احمدی نژاد از سرتون هم زیاده ! توروخدا یکی به من بگه ، ما ملت کدوم شعور و فرهنگ رو از خودمون نشون دادیم که انتظار داریم حاکمانمون بهتر از اینها باشند ؟؟؟

دلم نمی خواد لاگ اینت کنم ! مگه چیه؟

2010-12-29T09:16:00.004+03:30

خوب دلش نمی خواد اجازه لاگین بده ! می تونه! مگه چیه؟ همینه که هست! اصلاً هم مجبور نیست دلیل قانع کننده ای بیاره!!!!

شغل بیل کلینتون چیست؟

2009-08-06T11:35:00.001+04:30

با توجه به میزگرد گزارش شده در این لینک ، به نظر شما شغل بیل کلینتون چیست؟

الف - رئیس جمهور سابق آمریکا

ب - مذاکره کننده گروگانگیری

ج - ج*** نشانه حسن نیت معاملات گنده غیرقانونی در آمریکای لاتین

د - عشق گمشده کیم جونگ کره شمالی

بخشنامه محرمانه سرگشاده

2009-08-06T10:22:00.001+04:30

ابراهیـم نبـوی ، روزآنـلاین ، پنجشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۸۸

مراسم تحلیف احمدی نژاد برگزار شد. قبلا یکی از علما اعلام کرده بود که با تنفیذ هم الفنون رئیس جمهور نمی شود، ما هم اعلام می کنیم که با صد تا تحلیف( قسم خوردن) آدم دروغگو کسی رئیس جمهور نمی شود، به همین دلیل ما چون خودمان یک رئیس جمهور به اسم میرحسین موسوی داریم، همین یکی کافی است، دیگر مزاحم شما نمی شویم. ضمنا رئیس جمهوری که چهار سال قبل قسم دروغ خورده و وعده دروغ داده و تا بیست ثانیه قبل از انتخابات هم داشت علنا دروغ می گفت، ما دروغ های تلویزیونی اش را باور کنیم، یا تحلیف حضرت عباسی اش را؟ در همین راستا و با توجه به نحوه برگزاری مراسم تحلیف امروز، برخی روشهای امنیتی را برای اینکه تحلیف اصولا بدون هیچ مخالف و معترضی برگزار شود، پیشنهاد می کنیم. البته ما می خواستیم این پیشنهادات را برای وزارت اطلاعات بفرستیم، منتهی تعداد سازمانهای اطلاعاتی آنقدر زیاد شده که مجبوریم بخشنامه های اطلاعاتی را هم سرگشاده منتشر کنیم.

بخشنامه به کلیه نیروها

اول: فاصله کاخ ریاست جمهوری( مقر الفنون) تا میدان بهارستان(مجلس) فرضا حدود دو کیلومتر و پهنای خیابان فرضا دوازده متر و پهنای نیروهای انتظامی با لباس و سپر و باتوم و غیره حدود دو متر مکعب است، اگر در تمام مسیر 24 هزار نیروی ضدشورش مستقر کنیم، سوزن هم از وسط آنها نمی تواند رد بشود، چه برسد به مردم تحت رژیم ایران. بنا براین بهتر است به جای اینکه هزار نفر را مستقر کنیم تا ده هزار نفر را کتک بزنند، 24 هزار نفر را مستقر کنیم که هیچ کسی نتواند از میان آنها رد شود.

دوم: برای دفعات بعد که الفنون می خواهد دوباره برای معرفی کابینه به بهارستان برود، شهرداری موظف است به تمام مغازه های مسیر دستور بدهد که مغازه شان را بزرگ کنند و عرض خیابان را بکنیم چهار متر و پیاده رو هم بکلی حذف شود تا با چهار هزار نیروی ضد شورش بکلی خیابان بسته شود و هیچ معترضی نتواند وارد خیابان شود، چون اصولا خیابانی وجود ندارد و در حقیقت مسیر عبور الفنون از خیابان تبدیل به کوچه شود.

سوم: با توجه به ضرورت مصرف گاز اشک آور در سالجاری که به نظر می رسد سال سوزناک و اشک آوری باشد، و امروز به مناسبت روز میمون و مبارک تحلیف در برخی موارد نیروی ضدشورش از گاز خردل برای پراکنده کردن معترضین استفاده کرد، اولا پیشنهاد می شود، شیرهای آتش نشانی و مخازن آنها را به جای آب از گاز اشک آور یا گاز خردل استفاده کنند. در صورتی که باز هم معترضین آمدند، می توان جمعیت معترضین را بمباران شیمیایی کرد، یا از بمب ناپالم و بمب خوشه ای استفاده کرد. مثلا هر بار قبل از رفتن الفنون به بهارستان، یا اصولا خارج شدن او از مقر ریاست جمهوری، می توان یک دور تهران را بمباران کرد و بعد مموتی به مجلس برود، میزان خسارت وارده با رفتار طبیعی او خیلی تفاوت نمی کند.

چهارم: یکی از راههای مطمئن تر برای صرفه جویی در تعداد نیروی ضد شورش که خیابان ها را بند می آورند این است که دستور داده شود همه نیروهای ضد شورش رژیم فیروزآبادی بگیرند، در نتیجه ما با دوازده هزار نیروی ضد شورش که دور کمرشان مثل سردار فیروزآبادی دو سه متر است، می توانیم خیابان را ببندیم.

پنجم: البته هیچ شکی وجود ندارد که دکتر الفنون 24 میلیون یا بقول خودش قریب 25 میلیون، ( احتمالا تا یک ماه دیگر وی اعلام می کند که پنجاه میلیون رای آورده است) به وی رای داده اند، مهم ترین دلیل اش همین که ایشان به عنوان مظهر شجاعت و شهادت طلبی و فداکاری و ایثار و از خودگذشتگی، مسیر دو کیلومتری بهارستان پاستور را با هلیکوپتر طی کرد، و همین نشان می دهد که تا چه حد آماده شهادت است. پیشنهاد می شود که با توجه به احتمال سقوط بالگرد، من چون سقم سیاه است اینها را می نویسم، به جای رفتن الفنون و 25 وزیر به مجلس، 270 نماینده مجلس به دفتر ریاست جمهوری بروند که در هزینه های دولت هم صرفه جویی شده باشد.

ششم: یکی دیگر از مواردی که برای جلوگیری از عبور و مرور معترضین سبزپوش یا سبزاندیش یا هر چیز سبز دیگر، پیشنهاد می شود به جای صرف هزینه نیروی ضد شورش کل میادینی که مردم در آن اجتماع می کنند، مین گذاری شود تا مردم هم با جنگ و آثار آن رابطه نزدیکتری پیدا کنند، و بقول آیت الله امامی کاشانی که فرمودند ولایت فقیه نورش کم شده است، شاید از این طریق نور بیشتری به مردم بتابد.

هفتم: یکی از مواردی که می تواند بی تردید در افزایش سطح امنیت کشور تاثیر داشته باشد، استفاده از سیستم جوشکاری در افزایش امنیت ملی است. برای این کار می توان اسامی و محل زندگی برادران بسیجی و نیروهای ضد شورش و مقامات طرفدار دولت را مشخص کرده و در و پنجره خانه ها را جوش بدهیم تا بیخودی از خانه خارج نشوند و اعتراض نکنند، جوش دادن در پشت بام نیز در این موارد توصیه می شود. همچنین گذاشتن در برای کوچه ها و داشتن اجازه ورود به شهر می تواند ضریب امنیت کشور را افزایش دهد.

هشتم: ممکن است این سووال ایجاد شود که اگر مردم برای کار ضروری خواستند از خانه بیرون بیایند، چه باید بکنند؟ مثلا اگر کسی سکته کرد و یا خواست خرید کند، چگونه باید از در خانه خارج شود؟ به نظر می رسد ایجاد یک دولت الکترونیک برای رساندن خدمات به مردم در این مورد موثر باشد، برای این کار می توان طبق یک قرارداد از یک موسسه چینی که نیروهایش کاملا به ولایت فقیه التزام عملی داشته و امنیت ملی را رعایت کنند، استفاده کرد. در این صورت چون مردم چینی هم بلد نیستند، احتمال هر نوع رابطه مشکوک میان دولت الکترونیک و مردم هم از میان می رود.

نهم: با توجه به اینکه ممکن است گروهی از مردم با این وضع ترجیح بدهند به زندان بروند که فضای راحت تری برای زندگی داشته باشند و گاز کمتری هم مصرف کنند و چینی های کمتری هم ببینند، از میان داوطلبان آزمون سراسری برگزار شده و افراد منتخب به زندان اوین و یا زندانهای دیگر منتقل خواهند شد.

و من الله التوفیق و علیه التکلان

ستاد امنیت و جوشکاری کل کشور

کاریکاتور یک انقـلاب

2009-08-05T11:48:00.001+04:30

چهارشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۸۸ ابـراهیـم نبـوی

آیت الله خامنـه ای گفت: " این تظاهرات خیابانی تقلید مغلوط و کاریکاتور انقـلاب 1357 است." مواردی که باعث شده است تا ایشان احساس کند، جنبش سبز کاریکاتور انقـلاب است، به نظر من بشرح زیر است: a

اول: رهبری، محمدرضا پهلوی یک پادشاه بود که قدرت زیادی داشت، آیت الله خامنته ای یک رهبر است که دوست دارد قدرت زیادی داشته باشد، ولی ندارد. محمدرضا پهلوی یک تعداد دوست داشت که واقعا دوستش بودند، و تعدادی دشمن داشت که واقعا دشمنش بودند. مثل حالا نبود که مردم روز شنبه فکر کنند خامنـه ای آدم بدی نیست و دوشنبه فکر کنند بدترین آدم روی زمین است.

دوم: رئیس هیات وزیران، شاه یک نخست وزیر داشت به اسم امیرعباس هویدا که هم مدیر خوبی بود، هم روشنفکر با شعوری بود، هم در سطح جهانی حضور داشت، هم سیزده سال نخست وزیری کرده بود، بدون اینکه قدرت خرید مردم بالا و پائین برود، روزی هم که کشته شد همه دیدند که از مال دنیا هیچ چیز نداشت. حالا ما یک رئیس جمهور داریم که توی کابینه خودش جدی اش نمی گیرند، عکس اش کاریکاتور است. در عرض چهار سال 15 وزیر با عرضه ترش را کنار گذاشته و 15 وزیر بی عرضه تر به جای شان آورده، دو بیت شعر حافظ را بلد نیست از رو بخواند، در سطح جهانی همه مسخره اش می کنند. در عرض چهار سال قیمت کالاها دو و نیم برابر شده، طبیعی است چنین آدمی رئیس جمهور که هیچ، کاریکاتور ریاست جمهور است.

سوم: ارتش، در زمان شاه یک ارتش منسجم وجود داشت، که وقتی رودرروی مردم قرار گرفت، تصمیم گرفت اعلام بی طرفی کند، اما چون انقـلابیون به دروغ به آنان امان داده بودند، آنها را اعدام کردند. در حال حاضر ما یک کاریکاتور ارتش داریم، یک سپاه داریم که فرماندهانش با همدیگر مخالفند، بعضی فرماندهان ارتش خودشان عضو حکومت بعدی اند. یک بسیج داریم که مردم را زنده زنده می خورند، یک نیروی هوایی داریم که هفته ای یک هواپیمایش سقوط می کند، یک ارتش لباس شخصی داریم که به پلیس زور می گوید، یک نیروی ضدشورش داریم که معلوم نیست از زیر کدام بته ای عمل آمده اند و یک نیروی انتظامی داریم که اگر زنی به آنها پناه ببرد، اول به او تجاوز می کنند، بعدا اگر زنده ماند جسدش را تحویل خانواده می دهند. ما یک کاریکاتور ارتش داریم.

چهارم: ساواک، در زمان شاه یک نیروی امنیتی وجود داشت که تا آخرین لحظه به حکومت وفادار بود و امنیت کشور را در برابر مخالفانش حفظ می کرد. حالا یک وزارت اطلاعات رسمی داریم، یک اطلاعات سپاه داریم که مواظب وزارت اطلاعات است، یک کمیته اماکن نیروی انتظامی داریم که اطلاعات نیروی انتظامی است، یک اطلاعات دادگاه انتظامی نیروهای مسلح داریم که مواظب سپاه است. یک اداره اطلاعات مستقر در بیت رهبری داریم که مواظب اطلاعات سپاه و وزارت اطلاعات است و یک شورای عالی امنیت ملی داریم که توسط همه این نهادها کنترل می شود و از همه اینها مهم تر اینکه هیچ کدام از اینها به آن یکی اعتماد ندارند. ما یک سیستم اطلاعاتی کاریکاتوری داریم.

پنجم: وزارت خارجه، در زمان حکومت پهلوی، شش ماه قبل از سقوط شاه، آمریکایی ها رسما از شاه حمایت می کردند، فرانسوی ها به شاه پیشنهاد کردند که آیت الله خمینی را بکشند، ولی شاه مخالفت کرد. دیوید اوئن وزیر خارجه شاه بخاطر حمایت همه جانبه از شاه با حزب کارگر درگیر شد، آخرش هم در گوادالوپ تصمیم گرفتند به تصمیم مردم ایران احترام بگذارند و انقـلاب را برسمیت بشناسند. در تمام دوران انقـلاب سعودی و مصر و امارات و تمام کشورهای منطقه با شاه رابطه خوبی داشتند. حالا پس از انقـلاب، دولت ایران در عرض سه سال چهار قطعنامه به اتفاق آراء از سازمان ملل دریافت کرده، هیچ دولتی جز دیکتاتوری های خیلی عقب مانده انتخابات احمدی نژاد را به رسمیت نشناختند. هیچ مقام سیاسی و رهبر بزرگی در جهان حاضر نیست انتخابات ایران را تبریک بگوید. بخش اعظم مقامات عالیرتبه کشور به عنوان تروریست تحت تعقیب اند و حداقل ده سفارتخانه خارجی در دو سال گذشته مورد حمله ماموران دولتی و بسیج قرار گرفته است.

ششم: روشنفکران، در دوران شاه بخش وسیعی از روشنفکران با حکومت استبدادی شاه مخالف بودند، اما آثارشان در کشور منتشر می شد، مثل آثار شاملو و ساعدی و آل احمد و صمد بهرنگی و خیلی های دیگر، فرح پهلوی با کسانی کار می کرد که نقشه ترور خودش را می کشیدند، در رادیو و تلویزیون کسانی کار می کردند که صریحا طرفدار سقوط سلطنت بودند، در حال حاضر گروهی از روشنفکران نه سیاسی اند، نه مخالف حکومت اند، نه قصد برانداختن دولت را دارند، اما انتشار آثار آنان ممنوع است. حکومت شاه تمام تلاشش را می کرد تا یک مخالف را به یک موافق تبدیل کند، جمهوری اسلامی تمام تلاشش را می کند که یک مخالف را به یک دشمن تبدیل کند.

هفتم: رسانه ملی، در دوران شاه کسانی مثل خسرو گلسرخی، مهدی رضایی و دیگران می آمدند به دادگاه و یک شکم سیر فحش به شاه می دادند، بعد هم اعدام می شدند و تمام می شد می رفت. حالا، رسانه ملی گروهی را می آورد به تلویزیون، آنها را وادار می کند به اعتراف دروغ، بعد بعضی ها را مثل سعیدی سیرجانی می کشند و می گویند سکته کرد و مرد، بعضی ها را بدنام می کنند تا ابد و بعضی ها را آنقدر زنـدانی می کنند که از حیز انتفاع بیفتند.

هشتم: چهره تلویزیونی شاه مسعود بهنود بود که از دولت انتقاد می کرد، کلی هم طرفدار داشت، حکومتی ها و غیر حکومتی ها هم نازش را می کشیدند. مسعود بهنود همین حالا هم در خارج از ایران هم از دولت انتقاد می کند و هم در یک جاهایی از بخشی از حکومت طرفداری می کند. با این وجود ممنوع الورود به کشور خودش است.

نهم: مردم ایران در سال 57 تصمیم به یک راهپیمایی عظیم پرسرو صدا گرفتند، هیچ اجازه ای هم از دولت نگرفتند، حکومت پهلوی ارتش را برد ده کیلومتر آنطرف تر در خیابان میرداماد مستقر کرد، تا دو میلیون آدم هر چه دلشان می خواهد علیه حکومت بگویند و حکومت هم صدای آنها را بشنود. حالا، سه میلیون آدم، در حالت سکوت، بدون تحریک به خشونت، راهپیمایی کردند و یک کلمه هم شعار ندادند. تمام نیروهای انتظامی جمع شدند، آدمهایی را گوشه خیابان ها گیر آوردند و بدون اینکه کسی مقاومتی کند یا بجنگد، 300 تا 400 نفر را کشتند، یعنی دقیقا به اندازه تعداد کشته های شهریور 57، با این تفاوت که در شهریور 57 شاه به مردم گفته بود بیایید در انتخابات آزاد شرکت کنید، اما مردم می گفتند ما حکومت را نمی خواهیم، اما حالا، مردم به حکومت می گویند ما می خواهیم در یک انتخابات آزاد شرکت کنیم و کسی که انتخاب کردیم و سابقه حکومتی دارد، رئیس جمهور شود، اما حکومت اصرار دارد که شما می خواهید حکومت را عوض کنید.

دهم: در زمان شاه، در شهریور 57 جمعیتی حدود 400 نفر کشته شدند، حکومت پهلوی گفت 86 نفر کشته شدند، انقـلابیون گفتند 3000 نفر کشته شدند. در خرداد 88 جمعیتی حدود 400 نفر کشته شدند، حکومت جمهوری اسلامی گفت 15 تا 20 نفر از مردم توسط طرفداران موسوی کشته شدند، بعدا گفته شد 70 نفر کشته شدند، حالا معلوم شده است که 360 نفر کشته شده اند. به نظر شما کدامیک مسخره است و کدامیک به حقیقت نزدیک تر است.

یازدهم: یک خبرنگار خارجی گفته است، در زمان شاه همه چیز به نظر با ثبات می آمد، با هر کسی حرف می زدی جرات نمی کرد کوچکترین انتقادی از شاه بکند، اما در مهمانی های خصوصی سران حکومت، هیچ کس را پیدا نمی کردی که حاضر باشد از حکومت دفاع کند و این سووال ایجاد می شد که حکومتی که هیچ کس از آن دفاع نمی کند، چطور باقی مانده و حکومتی که همه با آن مخالفند چرا از بین نمی رود؟ در جمهوری اسلامی تقریبا بیش از پنجاه درصد حکومت، اعم از روحانیون، پاسداران، وزارت اطلاعات، کارکنان دولت با حکومت مخالفند و حتی طرفدار تغییر آن هستند، یا به اتهام تغییر آن زنـدانی اند، اکثر مردم هم هر شب علیه حکومت شعار می دهند و منتظرند راهی برای جمع شدن دور هم پیدا کنند تا پارچه های سبزشان را در بیارند و علی علی.

دوازدهم: من تاریخ انقـلاب 57 را یک بار نوشته ام و قصد دارم آن را روز به روز بازنشر کنم، چیزی که رهبران حکومت نمی خواهند بفهمند این است که فاصله روزی که شاه و نخست وزیر اعلام کردند که ایران جزیره آرامش است و ما دیگر مشکلی نداریم و مشکل مخالفان مذهبی حل شد، تا زمانی که شاه داشت چمدانهایش را می بست تا از کشور برود، بیش از دو ماه و نیم نبود، کاریکاتور تلخ تاریخ این است.

سیزدهم: نحوست سیزدهم تشبیه کاریکاتور پنجاه و هفت به تراژدی هشتاد و هشت این است که شاه با وجود اینکه با تمام اروپا و آمریکا و جهان رابطه داشت، اما روزی رسید که در پاناما برای ماندن در چند اتاق باید پول کرایه یک کشور را می داد، من نمی دانم که آنچه در حال وقوع است، کاریکاتور است یا تراژدی، اما هر چه هست، رزرو یک هتل در امارات متحده عربی خیلی کار سختی نیست، در بهترین حالت می توان رزرو هتل را لغو کرد.

انقـلاب مخـملی بی صاب مونده (ابراهیـم نبـوی)ه

2009-08-03T10:08:00.001+04:30

این فوق العاده است! حیف دیدم اینجا نگذارمش واسه آیندگان !

ممکن است شما فکر کنید برای اینکه دادگاه تفاوت داشته باشد، حتما باید چیزی وجود داشته باشد که دادگاه با آن مقایسه شود. من سعی می کنم برخی تفاوت های دادگاه دیروز را با چیزهای مختلف بگویم.

اول، دادگاه جمعه گذشته می خواهد نشان دهد که گروهی که تا لحظه دستگیری با هم اختلاف داشتند، از جمله هواداران کروبی و موسوی از قبل از اعلام نتیجه انتخابات قصد انقـلاب مخمـلی با همدستی همدیگر داشتند، در حالی که این افراد بطور کلی با همدیگر اختلاف نظر دارند.

دوم: دادگاه معلوم نیست چه چیزی را می خواهد محکوم کند، عده ای متهم به کودتای مخمـلی هستند، عده ای متهم به مصرف مداد مخدر هستند، عده ای متهم هستند که به خارج تلفن زدند، خبرنگار یک روزنامه خارجی متهم است که خبرنگار آن روزنامه خارجی است، معلوم نیست در دادگاه چه کسانی به چه کسانی مربوطند و اصولا چرا با هم محاکمه می شوند. دادگاه شهرام جزایری که موضوعش مشخص بود، در طی تغییر سه دولت جریان داشت، حالا احتمالا وقتی میدان 268 آریاشهر که همان میدان شهید احمدی نژاد قزوین باشد ادامه یابد به اتوبان سوم تهران به شمال برسد جلسه بعدی این دادگاه هم برگزار می شود البته با عده ای دیگر. البته منظورم شهید محمود احمدی نژاد نیست، بلکه شهید داوود احمدی نژاد است که در کنار شهید پروین احمدی نژاد به عنوان یکی از قهرمانان جنبش سبز بشهادت خواهد رسید.

سوم: دادگاه با در کنار هم قرار دادن عده ای که خیلی هاشان همدیگر را نمی شناسند، و در جریان دادگاه متوجه می شوند جرم شان چیست، می خواهد ثابت کند انقـلاب مخمـلی قرار بود علیه حکومت انجام بگیرد، این در حالی است که یک وزیر، یک قائم مقام وزیر و بیست کارشناس وزارت اطلاعات برکنار شدند، چون تاکید می کردند که جنبش موج سبز انقـلاب مخمـلی نیست، و علاوه بر این دهها نفر از دستگیر شدگان کشته شده اند چون اعتراف نکردند که انقـلاب مخمـلی را می خواستند انجام دهند. علت اینکه متهم پس از شکستن دست و پایش هنوز اعتراف نکرده که در سفر انگلیس با ماموران اینتلیجنت سرویس ملاقات نکرده تا انقـلاب مخمـلی کند، این است که گذرنامه ندارد. همین می شود تعدادی مامور نیروی انتظامی اینقدر یک نفر را می زنند که او همه جایش می شکند و آخرش می میرد، او حتی نمی تواند اعتراف کند که با جاسـوسان انگلیس در لندن ملاقات کرده، چون گذرنامه ندارد. مسوول ناجا به جای کتک زدن او باید برایش گذرنامه صادر کند و بعدا او اعتراف کند که جاسـوس بوده است.

چهارم: در مقابل کسانی که عضو مشارکت هستند و بدون گذرنامه متهم به ملاقات غیرقانونی با سفرای انگلیس و جاهای دیگر هستند، عده ای از افراد مقیم در آمریکا دستگیر و بازداشت شده اند که در زندان کتک خورده اند که اعتراف کنند که اعضای جبهه مشارکت اند و سازماندهی تظاهرات را برعهده داشتند، در حالی که اگر به کسی که از خارج می آید اتهام جاسـوسی بزنیم راحت تر اثبات می شود تا کسی را که از خارج آمده است، متهم کنیم که از سه سال پیش عضو جبهه مشارکت بوده، در حالی که طرف چهار سال در ایران نبوده.

پنجم: یک مشکل دادگاه این است که فرق کیفرخواست را با مقاله کیهان نمی دانند و به همین دلیل کیفرخواست مثل مقالات کیهان فحش می دهد، اتهامات بی دلیل می زند، انشا می نویسد، اشتباه لپی و غلط اطلاعاتی دارد. البته با توجه به اینکه کیفرخواست 25 صفحه و سرمقاله کیهان دو صفحه است، مجبور شده اند از 12 سرمقاله که بعضی تکراری بوده استفاده کنند و حتی موقع استفاده غلط های آن را هم نگرفتند، مثلا پروین اردلان، دختر علی اردلان جبهه ملی نیست و این اشتباه کیهان است یا نوشین همدانی خراسانی نداریم، نوشین یا همدانی می شود یا خراسانی، خراسان یک استان است و همدان یک استان دیگر، نوشین احمدی خراسانی صحیح است و در حقیقت اشتباه کیهان عینا در کیفرخواست تکرار شده است.

ششم: متهمان این دادگاه به دلیل اینکه در جریان روز نیستند، دارند از مسائلی دفاع می کنند که در یکی دو ماه در جامعه از بین رفته است، مثلا احترام به ولایت فقیه، عدالت ولی فقیه، احترام به رئیس جمهور، احترام به حکومت. یکی از متهمان اعتراف کرده که اتوبوسی را در خیابان تخت طاووس آتش زده است، در حالی که عکس پلیسی که آن اتوبوس را آتش زده منتشر شده و خود آن پلیس مجبور شده از محله قبلی اش برود و الآن هم هر روز همکلاسی های بچه اش توی مدرسه توی سر او می زنند.

هفتم: به نظر می رسد متهمان در سلول انفرادی روزی یک سال عقب رفتند و مردم در بیرون روزی یک سال جلو رفتند. در نتیجه متهمان دارند از کسانی دفاع می کنند که پسر طرف هم از پدرش دفاع نمی کند. یا می خواهند ثابت کنند در انتخابات تقلب نشده که همه مراجع تقلید حکم به حرام بودن دولت بخاطر تقلب انتخابات دادند، حالا یک دفعه ای بندگان خدا زمانی از زندان آزاد می شوند که تنها کسانی هستند که مدافع اصلاحات و حفظ نظام هستند، در حالی که بازجوی خود طرف برای پسرش هم شورت سبز می خرد.

هشتم: در یک انقـلاب مخمـلی همیشه یک دولت خارجی وجود دارد. و تا به حال هم سابقه نداشته دولتی غیر از آمریکا انقـلاب مخمـلی کند. انگلیسی ها که ساده ترین انقـلاب شان کل زبان مردم را برای صد سال عوض کرده، فرانسوی ها هم یا انقـلاب نمی کنند یا بعدش آن کشور تا ابد دیکتاتوری می ماند. روس ها هم که انقـلاب بدون تانک بلد نیستند، می ماند آمریکا که تا حالا همه انقـلاب های رنگی کار آمریکا بوده، از قضای روزگار نوبت به اولیاء که رسید آسمان تپید، تا آمدیم انقـلاب رنگی بکنیم اوباما روی کار آمد که حالا یکی باید خودش را انقـلاب رنگی بکند. فعلا صدای آمریکا هم زیر کنترل دولت ایران درآمده و بی بی سی هم که مثل مرحوم آغاسی دو دستماله می رقصد. الآن مشکل اصلی این است که بازجوها می دانند انقـلاب مخمـلی است، فقط ماندند که ساخت کجاست، انگلیس که گنجایش اینقدری ندارد، اصولا اروپا هم به دولت ایران نزدیک تر بود تا مردم ایران، آمریکا هم که دیگر بچه مثبت شد رفت. فعلا عده ای در صف اند که می خواهند اعتراف کنند جاسـوس بودند، ولی هنوز معلوم نیست جاسـوس کجا هستند.

نهم: سابقه خدمات انقـلابی و اجرایی گروه محاکمه شونده به کل انقـلاب حداقل دویست برابر سابقه بازجوهایی است که برای حفظ انقـلاب دارند این افراد را محاکمه می کنند.

دهم: با متهمان دادگاه جمعه گذشته یک هیات دولت کامل می شد تشکیل داد که صدها بار بهتر از دولت کنونی کشور را اداره کند. در حقیقت دادگاه روز شنبه محاکمه سی سال جمهوری اسلامی بود که توسط نسلی انجام می شود که به هیچی چیزی اعتقاد ندارد جز قدرت.

نتیجه گیری اخلاقی: در ایران همیشه سه خبر دیر به گوش سه نفر می رسد، سیگاری شدن پسر به پدر، خبر کارهای بد مرد به زنش، خبر انقـلاب مردم به رهبر کشور.

نتیجه گیری سیاسی: سراشیبی سقوط زمانی آغاز می شود که شما مجبورید صبح 100 نفر را آزاد کنید، ولی عصر دوباره پنجاه نفر را دستگیر می کنید.

کاریکاتور اعتـراف گیـری از نیـک آهنـگ کوثـر

2009-08-02T11:33:00.001+04:30

http://docs.google.com/Doc?docid=0AWte8FS3LIzqZGhwc3c2d3pfMmhwZHB6M2Q5&hl=en

سخنان ابراهیـم نبـوی درباره اعتـراف گیـری از زندانـیان در سال 1383

2009-08-02T11:06:00.001+04:30

سخنان ابراهیـم نبـوی درباره اعتـراف گیـری از زندانـیان در سال 1383

چراغ دروغ بی فروغ است، سيـد ابـراهيـم نـبـوي

گفتن تمام آنچه بر من رفت و رفتاری که در زندان کردم، نه ممکن است و نه لازم. روحم از گفتن آن آزرده می شود و از سوی دیگر ممکن است گفتن تمام حقیقت (که شاید هرگز نگویم) بیشتر از اینکه مفید باشد، وقت گیر و بی نتیجه باشد، اگر از خواندن نامه های بچه هایی مثل امیــد معمـاریان و روزبه امیرابراهیمی احساس ناراحتی وحشتناکی نمی کردم و به یاد روزهایی شبیه به همین که به سر من آمد نمی افتادم، هرگز اینها را نمی گفتم.

1) امید معماریان، شـهرام رفیـع زاده و روزبه امیـر ابراهیـمی با انتشار اطلاعیه هایی پس از آزادی از زندان اعلام کردند که در زندان مورد خوشرفتاری قرار گرفته اند و در زندان به این نتیجه رسیده اند که در اعمال و رفتارهای خود اشتباهاتی کرده اند. بعید نیست که در روزهای آینده مشابه همین نامه ها و یا اعتـرافات توسط خانم محبوبه عباسقلی زاده یا فرشته قاضی و یا حنیف مزروعی منتشر شود. این اعتـرافات نه تازگی دارد و نه عجیب است، تنها چیزی که عجیب است تکرار این روش مهوع و غیر انسانی توسط بخشی از حکومت جمهوری اسلامی است که باید تا کنون به این نتیجه رسیده باشند که 25 سال اعتـراف گیری بی حاصل روشی نیست که بتوان آن را ادامه داد و یا تکرار کرد. من چون خودم در شرایطی مشابه این بوده ام و خودم چنین مشابه نامه ای که توسط امید و دیگران نوشته شده را نوشتم و تا کنون دو کتاب طنز و جدی( اعتـراف و خانه امن) در این مورد منتشر کرده ام و حداقل 15 برنامه تلویزیونی و فایل صوتی طنز در این مورد ساخته ام، می خواهم به توضیح شرایط و فضائی بپردازم که در مورد این افراد وجود دارد. من می دانم و احساس می کنم که چه بلایی سر این افراد آمده است و لذا می دانم که باید با آنان چه کرد و چگونه باید به آنان کمک کرد تا به آرامی از این شرایط به در آیند.

2) چرا اعتـراف می گیرند؟

اعتـراف گیری به چند مقصود صورت می گیرد:
اول: به دست آوردن اطلاعات عملیاتی توسط عضو تشکیلات مخالف یا دشمن. در این شرایط فرد دستگیر شده، چریک یا عضو تشکیلات سیاسی نظامی و یا عضو تشکیلات مخفی را آنقدر تحت فشار فیزیکی و روحی( شکنجه سیاه یا سفید) قرار می دهند تا او در اسرع وقت و قبل از اینکه اطلاعاتش بسوزد، اطلاعات تشکیلاتی و عملیاتی، محل قرارها، اعضای تشکیلات، نوع روابط با خارج از کشور، محل اسلحه ها و سایر اطلاعات را لو بدهد. این فشارها به محض دستگیری آغاز می شود و معمولا بعد از به دست آمدن اطلاعات و یا سوختن قرارها و تخلیه اطلاعاتی فرد دستگیر شده از زیر فشار به جریان محاکمه منتقل می شود. در این شرایط زندانی در مدتی محدود( تا زمان تخلیه اطلاعاتی) تحت فشار بسیار سنگین و معمولا زندان انفرادی قرار دارد. وی را در زندان انفرادی قرار می دهند تا نتواند از وضع بیرون و تشکیلات با خبر شود. در این نوع اعتـراف گیری شکنجه سنگین اعمال می شود که گاه تا سرحد مرگ پیش می رود، به همین دلیل تشکیلات قرار می گذارد که هر عضو دستگیر شده بعد از طی زمان سوختن اطلاعات مقاومتش را بشکند و اطلاعات سوخته را لو بدهد. این روش تقریبا در تمام سیستم های پلیسی( اعم از سیاسی و جنایی و انواع جرم های سنگین) وجود دارد. در ایران نیز این روش همیشه و در حال حاضر نیز برای جرایمی مانند جنایت و جرایم اجتماعی و مواد مخدر وجود دارد و در موارد مانند ترور و جاسوسی واقعی نیز از این روش استفاده می شود.
دوم: شیوه دوم اطلاعات که از دنیای کمونیسم و توسط کا گ ب شروع شد و توسط پلیس سیاسی کشورهای دیگر ادامه یافت و در ایران نیز بطور خاص سالها مورد استفاده قرار گرفت، شیوه اعتـراف گیری به منظور تخریب و ویرانسازی فرد زندانی است. در این شیوه( که برای مخالفین سیاسی و فرهنگی استفاده می شود) زندانی تحت فشار شدید قرار می گیرد تا اطلاعاتی علیه خودش و دوستانش بدهد و سپس او را وادار به نوشتن و گفتن این اطلاعات برای عامه مردم می کنند. علت گرفتن این نوع اعتـراف چند چیز است:

الف: تخریب زندانی و شکستن اسطوره او و ویران کردنش نزد دیگران. با استفاده از این باور عمومی جامعه ایران که کسی که اعتـراف می کند خائن است. این باور از گروههای نظامی و سیاسی مانند حزب توده، سازمان مجاهدین خلق، سازمان چریکهای فدائی خلق و گروههای مسلح مبارز قبل از انقلاب ایجاد شد و بعدا در جریان تسویه حسابهای درونی گروههای سیاسی وارد باور اجتماعی شد. تفاوت مهمی که در این ماجرا وجود دارد این است که فردی که در جریان مبارزه مسلحانه و یا سیاسی دیگران و تشکیلات را لو می دهد و اعتـراف می کند، باعث گرفتاری دیگران و حتی مرگ آنها می شود، و لذا باید مقاومت کند. اگر یک چریک آمادگی تحمل شکنجه های غیر انسانی را ندارد حق ندارد اطلاعات گروهی را که مشغول عمل مسلحانه هستند داشته باشد. اما در مورد یک نویسنده یا سیاستمداری که مشغول مبارزه قانونی و یا علنی است، اعتـراف کردن به زور تنها به زیان خودش تمام می شود. نکته مهم اینجاست که برخی از نیروهای اسبق و یا موجود گروههای مسلحی مانند مجاهدین خلق و جریان نیمه مخفی نیمه علنی مانند حزب توده، که بسیاری از رهبران شان زیر فشارهای مرگبار شکنجه مجبور به اعتـراف و لو دادن دیگران و همکاری با نیروی امنیتی شدند، با یک مقایسه تلاش می کنند تا با ویران کردن کسانی که نویسنده یا سیاستمدار علنی هستند به نحوی خود را تبرئه کنند و یا مقاومت نیروهای سابق خود را یادآوری کنند. این در حالی است که یک مبارز مسلح وظیفه دارد مقاومت کند و اگر نکند باعث ضربه به دیگران می شود ولی نویسنده ای مثل سعیدی سیرجانی یا فرج سرکوهی وقتی اعتـراف می کند تنها علیه خویش عمل می کند. لابد این سووال پیش می آید که اعتـراف یک نویسنده و یا یک نیروی علنی سیاسی باعث ایجاد تردید در کسانی می شود که به یک شیوه و نوعی مبارزه اعتقاد دارند. اتفاقا موضوع مهم همین جاست. تا وقتی چنین باوری وجود دارد، بازجویان اعتـراف خواهند گرفت و شکنجه خواهند داد. من بر این باورم که یک بار باید این باور را رها کنیم و بگوئیم کسی که اعتـراف کرده است تحت فشار به این وضع تن داده است. اگر این باور را علنی کنیم هم جریان اعتـراف گیری را پایان خواهیم داد و هم مانع حذف کسانی از صحنه سیاسی خواهیم شد که نه اهل مبارزه تند بودند و نه قهرمانی که تاسرحد مرگ مقاومت می کند. افرادی که به ستم و جور تحت فشار قرار گرفتند تا شخصیت شان نابود شود. اگر این باور را رها کنیم دیگر سیامک پورزند و احسان طبری و کیانوری و بسیاری دیگر به دلیل اعتـرافات شان از تاریخ سیاسی ایران به زباله دانی نخواهند افتاد. ما باید بایستیم و به آنکه تحت فشار اعتـراف کرده است خوش آمد بگوئیم و از او بخواهیم مدتی استراحت کند تا خود را بازسازی کند و به زندگی سیاسی اش( اگر خواست) بازگردد. یک بار به بازجوی شکنجه گر بگوئیم که اعتـرافات را باور نمی کنیم. بگوئیم که برای ما، سعیدی سیرجانی بعد از اعتـراف هم همان نویسنده توانا و محقق بزرگی است که پیش از آن بود. بگوئیم که فرج سرکوهی بعد از اعتـراف همان سردبیر بزرگ آدینه بود که زحمتی بزرگ را سالها انجام داد. بگوئیم امیــد معمـاریان و روزبه امیـر ابراهیـمی برای ما همان آدمهایی هستند که پیش از نامه نویسی بودند. ما باید اعلام کنیم که هر کسی که تحت فشار قرار می گیرد و رنج اقدام علیه خود را تحمل می کند، حق دارد برای بیرون آمدن از زیر فشار اعتـراف کند و ما باید اعلام کنیم که او تحت فشار بوده است، حتی اگر خودش بگوید که تحت فشار نبوده است. وقتی کسی مانند امیــد معمـاریان از شهر تهران محو می شود و پس از دو ماه از زندان انفرادی بیرون می آید، این خودش فشار است، به او خوش آمد بگوئیم و اعلام کنیم که اعتـرافاتش را به عنوان حرف هائی که تحت فشار زده شده است می شنویم و نمی پذیریم و اجازه نمی دهیم یک بازجوی لجن زورگو یک شخصیت انسانی ارزشمند را به لجن بکشد.

ب: اعتـراف گیری علیه دیگران جهت ضربه زدن به جناح های سیاسی: گاهی اوقات اعتـراف گیری نه برای ویرانسازی یک فرد، بلکه به قصد لکه دار کردن دیگران صورت می گیرد. در این حالت از میان نیروهای فعال اجتماعی که در جبهه و جناح مشترک قرار دارند فرد یا افرادی با مشخصات ویژه انتخاب می شود: کسی که از پشتیبانی سیاسی جناحهای قدرت برخوردار نباشد، کسی که دارای نقاط ضعف شخصی باشد( مثلا در مورد یکی از اعتـراف کنندگان اخیر فشار از طریق نگرانی او برای مادر بیمارش صورت گرفت، در یک مورد دیگر رابطه عاشقانه و کاملا مشروع زندانی که باعث دلتنگی او برای نامزدش می شد به عنوان نقطه ضعف انتخاب شد، در مورد غ. ک. که نامه عفوخواهی نوشت وضع بیمار فرزندش به عنوان نقطه ضعف مورد استفاده قرار گرفت. در برخی موارد مصرف مشروبات الکلی، داشتن روابط اخلاقی ای که از نظر جمهوری اسلامی ناپسند است به عنوان نقطه ضعف استفاده شد.) و یا به لحاظ فردی شخص ضعیفی باشد( داشتن ضعف جسمی مانند پیری و یا بیمار بودن و نحیف بودن زندانی)، چنین افرادی انتخاب می شوند و مورد فشار و بازجویی قرار می گیرند، این افراد ابتدا، چنان که توضیح خواهم داد، تحت فشار و ترس و تنهایی و یا شکنجه جسمی وادار به اعتـراف اخلاقی علیه خود می شوند و سپس از آنها خواسته می شود برای فاش نشدن اسرارشان، علیه موضع سیاسی خود و یا دیگران حرف بزنند. معمولا در این شرایط زندانی احساس تنهایی می کند و احساس می کند همه کسانی که بیرون و آزاد هستند او را رها کرده و تنها گذاشته اند. او را وادار می کنند تا علیه دیگران موضع بگیرد تا مسائل خصوصی اش یا مسائل خانواده اش فاش نشود و خود از زیر فشار بیرون بیاید. در این شرایط زندانی فکر می کند بعد از بیرون آمدن از زندان از کسی که علیه او حرف زده عذرخواهی خواهد کرد و یا اینکه همه خواهند دانست که او تحت فشار چنین اعتـرافاتی را کرده است، به همین دلیل علیه دیگران حرف های کلی و کلیشه ای می زند. از این اظهارات بدیهی است که نیروهای امنیتی نمی توانند استفاده کنند، چون خودشان به واهی بودن و بی پایه بودن آن مطمئن هستند، اما برای تسویه حساب های سیاسی، بخصوص در شرایط خاصی مانند انتخابات از آن بهره می برند. من فکر می کنم هشتاد درصد کسانی که در طول 5 سال گذشته مورد اعتـراف گیری قرار گرفته اند، بدون استثناء محض رضای خدا یک جمله ای هم در مورد مصطفی تاج زاده گفته اند و اکثر این افراد کسانی هستند که حتی یک بار هم برخورد مستقیم با تاج زاده نداشته اند.

3) از من چگونه اعتـراف گرفتند؟

نخست این را بگویم که وقتی نوشتن ستون پنجم را به عنوان طنز سیاسی در روزنامه آغاز کردم، می دانستم که حتما به زندان خواهم افتاد. هرگز از افتادن به زندان و حتی تحمل زندان طولانی واهمه نداشتم و ندارم. و این را هم نه فضیلتی می دانم و نه برای دیگران لازم می دانم. از شکنجه و کتک خوردن هم نمی ترسیدم و نمی ترسم، حتی تنهایی هم مرا ویران نمی کرد و نمی کند، ساده ترین دلیلش اینکه در هر باری که زندان رفتم توانستم بازجو را راضی کنم که به من قلم و کاغذ بدهد، در 27 روز زندان اول دو کتاب را تمام کردم و در 4 ماه زندان دوم طرح چهار کتاب را ریختم و دو تا از آنها را نوشتم. مشکل من ترس و واهمه از تنهایی نبود. مشکل من یک باور فردی بود، این باور که اعتقاد به هیچ باور سیاسی ارزش رنج کشیدن را ندارد. این را گفته بودم که براساس بررسی خودم من در طول بیست سال ده بار تغییر کرده ام، همیشه فکر کرده بودم که برای باوری که دو سال بیشتر عمر نمی کند نباید سه سال زندان ماند. کسانی که برای اصلاحاتی که چهار سال طول کشید پنج سال زندان گرفته اند، لابد به نظر من یک اشتباهی کرده اند. من باور ندارم و نداشتم که کسی که می نویسد و یا فعالیت علنی سیاسی می کند و قصد از بین بردن حکومت را ندارد، نباید در زندان بماند. در سومین شماره یا چهارمین شماره ستون پنجم روزنامه جامعه نوشتم که اگر مرا دستگیر کردند به هرچه بگویند اعتـراف می کنم ولی بدانید که باور ندارم. حتی در فاصله دو زندان نیز کتابی نوشتم به نام اعتـراف در همین مورد، و نکته جالب اینکه آیه قرآنی که در ابتدای اعتـراف اجباری من در کتاب اعتـراف قبل از رفتن به زندان چاپ شد، همان آیه ای بود که در مدافعات زندانم نوشتم و آنرا در دادگاه خواندم. من به مقاومت کردن برای قهرمانی اعتقاد نداشتم، چرا که این فرمول که از نظر ذهنی برای من مردود بود، اتفاقا همان فرمولی بود که بازجوی من انتخاب کرده بود. او می خواست من مقاومت کنم تا روز به روز شرایط سخت تر شود. من نه می خواستم مقاومت کنم و نه به این نوع مقاومت باور داشتم. من چیزی برای لو دادن نداشتم. هر کاری کرده بودم علنی بود و هر چه در مورد خودم مطرح بود همان بود که همگان می دانستند.
گفتن تمام آنچه بر من رفت و رفتاری که در زندان کردم، نه ممکن است و نه لازم. روحم از گفتن آن آزرده می شود و از سوی دیگر ممکن است گفتن تمام حقیقت( که شاید هرگز نگویم) بیشتر از اینکه مفید باشد، وقت گیر و بی نتیجه باشد، اگر از خواندن نامه های بچه هایی مثل امیــد معمـاریان و روزبه امیرابراهیمی احساس ناراحتی وحشتناکی نمی کردم و به یاد روزهایی شبیه به همین که به سر من آمد نمی افتادم، هرگز اینها را نمی گفتم.
من دوبار زندانی شدم. بار اول در سال 1377 و بار دوم در سال 1379، بار اول بازجویی من ابتدا توسط دادگاه انقلاب و بازجویی با لهجه شیرازی که هرگز او را ندیدم و یک روز هم با چشم بسته و توسط شخص قاضی مقدس( احمدی) انجام گرفت. در این بازجویی ها که شاید پانزده روز به مدت شش تا دوازده ساعت در شرایط زندان انفرادی صورت گرفت، از تنها چیزی که از من نپرسیدند نوشته ها و اعمال سیاسی ای بود که انجام دادم. عمدتا بازجویی حول و حوش مسائل شخصی و خصوصی من صورت گرفت. آنها می خواستند در مورد رابطه عاطفی ای که من ده سال قبل از زندان داشتم و همان ده سال قبل تمام شده بود، اطلاعات به دست بیاورند. می خواستند این رابطه را تبدیل به یک پروژه ضداخلاقی کنند. من چه در این مورد و چه در مورد مصرف مشروبات الکلی خیلی راحت و بدون اینکه حتی به جمله دوم برسد همه چیز را گفتم. در مورد علت جدا شدن من از همسر سابقم پرسیدند، برایشان نوشتم: آیا جدا شدن من از همسر سابقم همان اقدام علیه امنیت ملی است که من به آن اتهام به زندان آمده ام؟ بازجو خندید و فشار را ادامه داد. آنچه مرا عذاب می داد این بود که هر آنچه به عنوان نقطه ضعف اخلاقی در من جسته بودند مسائلی بود که من آنها را اصلا ضداخلاقی نمی دانستم و خانواده و دوستانم همه از آنها اطلاع داشتند، مشکل در اینجا بود که من نمی فهمیدم که من طنزنویس و کتاب نویس چرا باید در مورد مسائل خصوصی زندگی ام برای بازجو توضیح بدهم؟ من حتی از فاش شدن این مسائل نزد همگان هم ناراحت و نگران نبودم، چون می دانستم مردمی که قرار است مرا به خاطر خوردن مشروبات الکلی و یا داشتن روابط عاطفی یا مشکلات خانوادگی محکوم کنند، همان مردمی هستند که مشروب می خورند، روابط عاطفی دارند و به علت مشکلات خانوادگی زندگی شان از هم می پاشد. مشکل من این بود که از بازجویم می خواستم محض رضای خدا مرا به اقدام علیه امنیت ملی متهم کند، اما گویی او می دانست که این اتهام مرا نه تنها در جامعه کوچک و حقیر نمی کند، بلکه اندازه مرا بزرگ می کند. در همان زندان اول بود که از من خواسته شد در یک نوار ویدئویی به اشتباهاتی که در زندگی داشتم اعتـراف کنم. این اعتـراف سه بار ضبط شد، بار اول آنچه گفتم یک دفاعیه کامل از خودم بود. چیزی که همیشه می گفتم. گویی فقط به این دلیل ضبط شد که من عادت کنم جلوی دوربین بنشینم. اما این اعتـراف بازجو را راضی نکرد. بار دوم از من خواسته شد علیه دیگران حرف بزنم، من به آنها گفتم علیه خودم هرچقدر بخواهید حرف می زنم ولی در مورد دیگران مرا معذور بدارید. تمام دلخوشی آنان این بود که من در این مصاحبه یک جا بگویم که به دلیل اینکه در سال 1367 دچار فساد اخلاقی شدم، از اسلام و تفکر انقلابی دور شدم و این آغاز اشتباهات من بود. من نمی فهمیدم این به چه درد بازجو می خورد. آیا مردمی که نوشته ها و فکر مرا بعد از سال 1377 دوست داشتند لابد از اینکه من به دلیل فساد اخلاقی به این نوشته ها و فکر ها رسیده بودم، به فساد اخلاقی هم علاقمند می شدند. ویدئوی دوم به مدت چهل دقیقه و با همین حرفها گفته شد. اما بازجو دو روز بعد آمد و گفت یک ویدیوی دیگر ضبط کنیم و من همه چیز را بگویم، ولی به روابط عاطفی و مفاسد اخلاقی اشاره نکنم بلکه به انحراف فکری ام اشاره کنم. این یعنی همه آن چیزی که بخاطرش پانزده روز و شب تحت فشار بودم. این نوار هم ضبط شد و رفت. به من گفته شد که هرگز از این نوار استفاده نخواهد شد. من هم هرگز از پخش ان واهمه ای نداشتم، هیچ چیزی بدتر از آنچه همه در مورد من می دانند وجود ندارد و نداشت که در آنجا گفته شده باشد.
اما داستان زندان دوم جور دیگری بود.
وقتی برای بار دوم زندان رفتم، من کاملا تغییر کرده بودم. در طول یک فاصله دوساله من دو سفر به خارج رفته بودم، حداقل پانصد مقاله در فاصله دو زندان نوشته بودم و پانزده کتاب در همان فاصله چاپ کرده بودم. آدمی بسیار سرشناس شده بودم که حالا دیگر باید مرا می شکستند. من پیشتر از آن خود را بارها شکسته بودم. بارها گفته بودم که قهرمانی روش نویسنده نیست، توضیح بدهم که گاهی این نوشته و گفته من به عنوان مخالفت من با شجاعت در بیان حقایق تلقی می شود، در حالی که چنین نیست. اگر من به این شجاعت اعتقاد نداشتم همین کتابها را و مقاله ها را نمی نوشتم و این همه رنج نمی کشیدم. مشکل من این بود و هست که قهرمانی اگر وسیله ای شود تا نویسنده از کارش باز بماند، این سم است. به هر حال این بار من با یک پرونده ضخیم، هم از سوی دادگاه انقلاب و هم از سوی مرتضوی، زندانی شدم. این بار همه چیز فرق می کرد. فشار سلول انفرادی برایم غیر قابل تحمل شده بود، این بار دیگر بحث بر سر مسائل اخلاقی نبود. در خانه من هم نه بطری مشروبی پیدا کرده بودند و نه حرفی از روابط غیراخلاقی بود. این بار دایره روابط گسترده سیاسی من را به میان کشیده بودند، از روابط ساده ای که در دفتر روزنامه با همکاران روزنامه و نیروهای احزاب مختلف داشتم تا روابطی که در چند سفر خارجی پیش آمده بود. حالا دیگر قرار بود من نه رودرروی خود که رودرروی یک جنبش اجتماعی قرار بگیرم. قرار بود من علیه دیگران حرف بزنم. لابد گفته می شود که چه فشاری وارد آمد که من به اینجا کشیده شوم؟ این را به تفصیل خواهم گفت، در اینجا به اجمال می گویم که به همان دلیل که دیگران به اینجا کشیده شدند: ترکیبی از فشارهای ناشی از انفرادی، دادن اطلاعات غلط در مورد شرایط بیرون، تحقیر ناشی از بازجویی که فرد را به اینجا می رساند که بگذار از اینجا بیرون بروم تا هرگز به اینجا بازنگردم، احساس رها شدن توسط دیگران و تغییر ناشی از قطع شدن سیستم های ارتباطی و کنترل کامل آنها. در زندان انفرادی نه می توانی خودت را ببینی، نه می توانی روزنامه بخوانی، نه می گذارند با عزیزانت ملاقات کنی، و در همین شرایط که تحت فشار هستی باید در همان یک تماس تلفنی که بازجو آنرا گوش می کند به خانواده ات بگویی که جایت راحت است. ممکن است مادری بیمار داشته باشی و فرزندانی نگران. روزهای انفرادی تمام نمی شود، بازجویی می شود یک کابوس، بخصوص وقتی که برای متهم نشدن دیگران دروغ گفته باشی و نگران باشی که دیگران به خطر بیفتند. صدای آمدن ماموری که برای بازجویی ترا می برد احساس وحشت در تو بوجود می آورد. در این بازجویی ها من بارها شرح سفر و دیدارهایم را در اروپا نوشتم و همیشه مواظب بودم افرادی که در مورد آنها می نویسم، به هر دلیل در معرض خطر قرار نگیرند. بازجو هر سووالی را در این موارد بارها تکرار می کرد. بارها باید می نوشتی، بارها و بارها. و تو باید دروغی را که ساخته بودی بارها و بارها به دقت تکرار می کردی. از سوی دیگر از اینکه مجبورم به این سووالات پاسخ بدهم عذاب می کشیدم. احساس می کردم چنین حقی وجود ندارد. از اینکه بازجویی پس می دهم احساس شرم نزد دیگران می کردم. احساس می کردم نزد فرزندانم و خانواده ام و دیگران کوچک خواهم شد. از سوی دیگر شخصا به این نتیجه رسیده بودم که بعضی از کارهایی که در حوزه سیاست کشور صورت گرفت درست نبود، بعضی تندروی ها و بعضی موضع گیری ها، گفتنش یک بحث اساسی را شروع می کرد. و شروع کرد. من در این وضعیت گذاشته شدم که بگویم اشتباه کردم و بیرون بیایم و از این پس به شکلی دیگر رفتار کنم و یا با بازجو درگیر بشوم و بمانم در زندان تا آنها هر کاری می خواهند بکنند. من می دانستم که فشار بعدی را در انفرادی طولانی خواهند آورد، انفرادی شماره 59 که چند روزی هم مزه اش را چشیدیم. من و بهنود و زیدآبادی و محمد قوچانی، در یک پروژه همزمان. من طاقت تحمل زندان انفرادی طولانی را نداشتم. اگر می فهمیدم که زندان است و بازجویی نیست و انفرادی نیست، طاقت می آوردم، اما سرنوشت افرادی که انفرادی طولانی کشیده بودند دیده بودم. تصمیم گرفتم اعلام کنم که اشتباه کرده ام. نامه ای نوشتم و اعلام کردم که در نوشته هایم تندروی کردم. گویی همین برای بازجو کافی بود. پس از این، محاکمه و دادگاه به همان صورت پیش رفت که درست می دانستم و به آن باور داشتم. دادگاه را با کمترین مشکل و با گفتن دقیق ترین شکل دفاع تمام کردم، اما آن نامه که در گویا منتشر شد و آن مصاحبه که با کیهان چاپ شد، ماند و ماند و ماند و همچنان فکر کردن به آن عذابم می دهد.
واقعیت این است که بخشی از نوشته های آن نامه شامل چیزهایی بود که اعتقاد داشتم، اما دلم نمی خواست در آنجا و در آن زمان آنها را بگویم. زبان آن نامه هم زبانی بود که متعلق به من نبود. هر کسی بسادگی می توانست بفهمد که من به زور آنرا نوشته ام. نامه امیــد معمـاریان را که خواندم یاد همان نامه افتادم، حتی می توانم دلشوره های او را در هنگام نوشتن نامه تصور کنم و اینکه او فکر می کند دیگر همه دوستانش را از دست خواهد داد. در مورد مصاحبه کیهان هم اگر چه قبلا توضیح داده ام مجددا تکرار می کنم که وقتی با لباس زندان به دفتر مرتضوی به اسم ملاقات احضار شده بودم، در اتاق مرتضوی آقای محمد ایمانی که معمولا نوشته های مربوط به اطلاعات و امنیت را در کیهان( مثل سایر خبرنگاران آنجا) دنبال می کند، وارد آنجا شد. مرتضوی به من گفت که با خبرنگار کیهان مصاحبه کن. من تصمیم گرفتم که مصاحبه کنم و از خودم دفاع کنم. مصاحبه انجام شد و من چیزهایی را گفتم که درست می دانستم، اما سه روز بعد وقتی در زندان بودم مصاحبه چاپ شده را دیدم، نوشته های روزنامه چیزهایی بود که من نگفته بودم. کاری از دستم برنمی آمد، با کسی که زندانی است مصاحبه کرده بودند و هر چه خواسته بودند نوشته بودند، به این خیال که من تکذیب نخواهم کرد. سه روز بعد از زندان بیرون آمدم، پیش مرتضوی رفتم و گفتم آنچه در کیهان نوشته شده را من نگفته بودم. مرتضوی گفت که خودش آن نوشته ها را اضافه کرده بود و در حقیقت برای کیهان تعیین کرده بود که من چه گفته ام. من به او گفتم که من مصاحبه کیهان را تکذیب خواهم کرد، مرتضی گفت این کار را نکن، اما من به او گفتم که این کار را خواهم کرد، این تکذیبیه در روزنامه های کشور و در بیرون از ایران چاپ شد.
نکته اینکه من به عنوان نویسنده ای پرکار، در دو مرحله تحت فشارهای مربوط به روابط خصوصی زندگی و روابط کاری و سیاسی ام مجبور به گفتن چیزهایی شدم که ضرورت نداشت، از قول من مصاحبه ای چاپ شد که در آن قاضی خودش مواضع من را در مورد گنجی و سایر زندانیان نوشته بود، در حالی که من چنان حرفی نزده بودم. و نامه ای از من چاپ شد که به بخشی از آن اعتقاد نداشتم و گفتن بخشی دیگر را هم در آن شرایط ضروری نمی دانستم. در بازجویی از من خواسته شد علیه مشارکت، مجاهدین انقلاب و نیروهای روشنفکر و نهضت آزادی بنویسم. من تلاش کردم که در مورد کسانی که قدرت دفاع از خودشان را ندارند چیزی ننویسم، اما تحت همان فشارها در مورد برخی از افرادی که در موقعیت قدرت بودند چیزهایی نوشتم. این نکته را به این خاطر می نویسم که بدانید و همگان بدانند جمهوری اسلامی نظامی است که در آن با زندانی هر کاری می کنند و او را چنان تحت فشار قرار می دهند تا علیه خود و دوستانش موضع بگیرد. خدا را شکر می کنم که من در بهترین شرایط کشور زندانی شدم، چنان که از بچه هایی که در این یکی دو ساله زندانی شده اند برمی آید فشارهای امروز از طاقت افزون است و امکان مقاومت نیست. در همین جا می خواهم چند نکته را در مورد شرایط روانی زندانی اعتـراف کننده بگویم.

4) اعتـراف کننده وقتی اعتـراف می کند چه حالی دارد؟

آنچه باعث می شود تا زندانی سیاسی علیه خود حرف بزند، حاصل یک مکانیسم روانی در بازجویی است به نام مکانیسم تخریب. مخترع این شیوه کا گ ب بود. در این مکانیسم زندانی تحت فشارهای جسمی و روحی قرار می گیرد و به شکلی تخریب می شود که از خودش بدش می آید. نداشتن اطلاعات، تنهایی انفرادی که آدمی را به سوی عناد با خویشتن می برد، احساس رها شدن توسط دیگران و بخصوص همفکرانی که آزاد هستند( بویژه کسانی که از من مهم تر هستند و من به خاطر ارتباط با آنها زندانی ام و آنها خودشان آزادند و به فکر من نیستند)، خلاء شدید عاطفی که زندانی را تا مرز افسردگی شدید و گریستن می برد و خود را عامل این وضع می داند، احساس ضعف در مقابل بازجویانی که از یکسو تو را تحقیر می کنند و تو در برابر آنان کاملا بی دفاع هستی، احساس تمایل به بیرون رفتن به هر قیمت، زندانی را به بازی ای می کشاند که اگر باهوش باشد در یک نامه و یا اعتـرافی تلویزیونی که پخش نخواهد شد، تمام می شود و اگر بدشانس باشد او را به لو دادن دیگران، موضع گیری علیه دوستان و خویشان و حتی تبدیل شدن به یک عامل اطلاعاتی پیش می برد. اعتـراف کننده وقتی دارد اعتـراف می کند، امیدوار است که دیگران حرفهایش را باور نکنند، اما بازجو احساس کند همین قدر کافی است. او در این فکر است که پس از گذشت مدتی همگان این اعتـراف و این نامه را فراموش کنند و او بتواند از این زندان و خاطرات دشوار آن عبور کند. او انتظار ندارد دیگران او را ضعیف و فریب خورده بدانند. او انتظار دارد همه بفهمند که تخت چه شرایطی مجبور به گفتن یا نوشتن شده است. او می ترسد که همه حیثیتی که طی سالها زحمت به دست آورده باقی بماند. از سوی دیگر بازجو هم خوب می داند که نومیدی و یاسی که زندانی به دلیل آن اعتـراف می کند یا نامه مینویسد، فقط تا وقتی که زندانی آزاد نشده و تا چند روز( یا حداکثر یکی دو ماه بعد از آن) باقی می ماند. زندانی پس از اینکه روی بالش خانه اش خوابید و در خیابان راه رفت و زندگی معمولی کرد، به تدریج وحشت زندان را فراموش می کند، گویی که هرگز نبوده است. و بازجو از همین می ترسد. می خواهد میخ را محکم تر بکوبد. نامه را تند تر بنویس. از سوی دیگر بازجو هم می داند که کسی چنین اعتـرافی را باور نمی کند، بنابراین از زندانی می خواهد که دائما تاکید کند که در زندان تحت فشار نبوده است و خودش تغییر جهت داده و آگاه شده است. در این شرایط کسانی که بیرون هستند باید بگویند که زندانی اعتـراف کرده از نظر آنان همان است که قبل از زندان بود. نباید علیه او حرفی بزنند و او را محکوم کنند و او را تحت فشار بیشتر قرار دهند. وقتی تازه از زندان بیرون آمدم، برخورد انسانی و مافوق تصور هادی خرسندی و خانبابا تهرانی و یکی دو بزرگوار دیگر مرا از بحران روحی نجات داد و به من این فرصت را داد که خودم را بازسازی کنم، در مقابل برخورد فرصت طلبانه و غیر انسانی دال. سین. که تمام عقده های بی پایان زندگی اش را در نوشته ای علیه من گفته بود، مرا ویران کرد. بی شک بچه های داخل و خارج می دانند که نباید کسی را که به اندازه کافی در معرض ویرانی است، ویران تر کرد، در مورد بچه های داخل یقین دارم و در مورد بچه های خارج هم امیدوارم. بچه هایی که تازه از زندان آزاد شده اند باید بدانند که ما به عنوان کسانی که تجربه تلخ آنها را چشیده ایم و سرنوشت آنرا می دانیم، آزادی شان را خوش آمد می گوییم و از آنها می خواهیم که مطمئن باشند که هر چه در آن شرایط فشار گفته باشند تغییری در باور ما نسبت به آنها نمی دهد.

5) اعتـراف کننده را به چه شرطی آزاد می کنند؟

علت دستگیری کسی که برای ویران کردنش به اعتـراف وادار شده و یا قرار است در اعتـرافاتش دیگران را ویران کند، درگیری های سیاسی داخل کشور است، قرار است او را از صحنه درگیری حذف کنند یا از طریق او کسانی را بدنام کنند. از سوی دیگر معلوم و واضح است که مردم روی اعتـرافات کسی که پنجاه روز در زندان بوده و پس از طی این مدت اعلام می کند که تحت هیچ فشاری قرار نگرفته و خودش در نهایت سلامت و بدون هیچ فشاری به همان نتایجی رسیده که دیگر زندانیان رسیده اند، حساب نمی کنند. در نتیجه بازجو پس از آزادی تا مدتی مراقب سوژه است. او مطمئن است که این وضع همیشگی نیست، پس تلاش می کند این مدت را طولانی کند. از سوی دیگر زندانی هم در حالی که از حمایت دیگران خوشنود است می خواهد به بازجو نشان بدهد که واقعا موضع سیاسی اش عوض شده است. در این حال زندانی تازه آزاد شده فرصت بازسازی می خواهد. بخشی از این فرصت با تنفس فضای بیرون فراهم می شود، اما بخشی دیگر به گذشت زمان و خسته شدن بازجو و ایجاد سوژه های تازه برای بازجو و افتادن آب ها از آسیاب بستگی دارد. در مورد من این زمان تا سه چهار ماه طول کشید، من در نسل جدید معترفین جزو اولین قربانیان بودم، مضافا بر اینکه من اصرار داشتم این داستان اعتـراف را به فرهنگ و ادبیات هم تبدیل کنم و درسهای بازجو را پس بدهم، که پس دادم، در مورد علی افشاری که مجبور به اعتـراف تلویزیونی شد این زمان خیلی کوتاه بود، در مورد سعیدی سیرجانی این فرصت پیش نیامد و او در زندان بوسیله کسانی که حدس زده بودند او وقتی آزاد شود همه خواهند فهمید بازی چگونه گذشته است، کشته شد. در مورد عزت الله سحابی این مدت با سرعت طی شد و.... بگذریم. در این حالت باید به زندانی تازه آزاد شده کمک کنیم تا هم کمتر تحت فشار قرار بگیرد و هم مطمئن باشد که با یک نامه که تحت فشار نوشته شده است، ما آن همه مقالات زیبا و کارهای موثرش را فراموش نمی کنیم و دوستش داریم و منتظر هستیم تا روزهای سخت او بگذرد.

6) سرنوشت اعتـراف کننده چه می شود؟

کسی که نامه اشتباه کردم می نویسد یا علیه خود و دیگران اعتـراف می کند، بعد از مدتی کارش را ادامه خواهد داد، مسعود بهنود و من و سینا مطلبی مجبور شدیم برای ادامه کار مان به خارج بیاییم ولی کارمان را ادامه دادیم. محمد قوچانی سردبیر یکی از بهترین روزنامه های کشور است و بهترین نوشته ها را می نویسد، عزت الله سحابی مشغول ادامه فعالیت سیاسی اش است. علی افشاری درخواست رفراندوم کرده است و در کارش سربلند است، حتی مرد بزرگی مثل فرهاد بهبهانی که در بدترین و سیاه ترین روزهای کشورمان به بدترین شکلی وادار شد که اعتـراف کند، چند سال بعد نویسنده نشریات دوم خردادی شد و خاطرات روزهای تلخ و سیاه آن اعتـراف را منتشر کرد. نورالدین کیانوری و احسان طبری نیز فارغ از اعتقادی که ما در مورد سازمان سیاسی و طرز فکرشان داریم، سرانجام آثاری از آنان منتشر شد که نشان می داد در تمام سالهای سکوت مجبور بودند و این اجبار آنان را به آن وضعیت کشاند. می بینید! زمان می گذرد و نامه ای را که با خودکار بازجو نوشته باشی باد می برد و دیگران خواهند گفت: هیچ حقیقتی نیست که به زور و زندان شناخته شود.

به امیــد معمـاریان می گوئیم که این روزها خواهند گذشت و امید ما دیگر زندانی نخواهد شد و باز هم زندگی ادامه دارد. بازهم امیــد معمـاریان است که سرش را بالا می گیرد و باز هم این بازجو است که باید خودش را از همگان پنهان کند و حتی مواظب باشد که فرزندانش هم نفهمند که پدرشان چه شغل کثیفی دارد.
به روزبه امیـر ابراهیـمی و شـهرام رفیـع زاده می گوئیم که روزهای سخت تمام شد، آنچه مجبوری بگویی بگو، مردمان تو را دوست می دارند و آزادی ات را حرمت می نهند، سرت را بر بالش نرم خانه بگذار و در خیابان راه برو، عجله نکن، هیچ کس باور نمی کند و لازم نیست که چیزی را تکذیب کنی.
به همه آنهایی که ممکن است مجبور شوند در نامه ای بگویند که بهزاد نبوی و مصطفی تاج زاده آنها را فریب دادند و گمراه کردند می گوئیم که کسی این دروغها را باور نمی کند.

سرت را بر بالش می گذاری، دیگر مجبور نیستی زیر نور وقیح چراغی که تا صبح روشن است بخوابی، فردا هم در زندان انفرادی بیدار نخواهی شد. دوست من! نگران نباش. ما دوستت داریم و منتظر روزهای خوب هستیم.

ابراهیـم نبـوی
14 آذر 1383

بالاتر از هجده سال؟ (نقل از ر.و.زآنلاین)

2009-04-24T13:53:00.001+04:30

ابراهیم نبوی ‏ - پنجشنبه 3 اردیبهشت 1388 [2009.04.23]

حالا چه اصراری است که هجده ساله باشند؟ ممکن است بگوئید هجده سالگی سن تشخیص ‏است، ولی اصولا تشخیص چه ضرورتی دارد؟ کی گفته لازم است چیز خوبی انتخاب کنیم که ‏قدرت تشخیص لازم باشد؟ وقتی بزرگترهای مملکت که هفتاد سال سن دارند و اصلا ‏مسوولیت شان در نظام " تشخیص" دادن مصلحت است، حرف شان چهار سال است می ‏خورد به درودیوار و در عوض هر چه خل و چل دارای مشکلات عصبی و کم خوابی و ‏نیروی واکنش سریع تصمیم گیر مملکت هستند، حالا چه مرضی است که انتخاب کنندگان حتما ‏قدرت تشخیص داشته باشند و عاقل باشند؟ وقتی عقل انتخاب شونده را از سوراخ سوزن می ‏توان رد کرد، انتخاب کننده چکاره حسن است؟ ‏
به نظر من ممکن است این دکتر محمود در موردمسائل اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و ‏فرهنگی و نظامی عقلش نرسد چه می گوید، اما در مورد سن انتخابات یک چیزی می فهمد که ‏می گوید سن انتخابات را از هجده سال باید بیاوریم پائین تا پانزده سال. اتفاقا یکی از راههای ‏تشخیص درست همین است. مگر نمی گویند عقل بچه به چشمش است. شما دیروز دیدید که ‏سخنرانی احمدی نژاد در ژنو شکست خورد، امروز جشن پیروزی گرفته شد. این یعنی چشم ‏مهم تر از عقل است، وقتی تلویزیون می گوید پیروز شد، و چشم آدم تلویزیون می بیند آدم ‏احساس پیروزی می کند. ‏
یا مثلا دو هفته قبل در حضور احمدی نژاد تیم فوتبال ایران شکست خورد، اگر هیچی به ‏مسوولان کشور نمی گفتیم تمام بازیکنان تیم فوتبال عربستان را می انداختند توی زندان اوین و ‏اعلام می کردند بخاطر حضور رئیس جمهور در استادیوم ما نه تنها شکست نخوردیم، بلکه ‏پیروز هم شدیم، بعد هم به همه اعضای تیم فوتبال ایران صد کیلو سیب زمینی داده می شد تا ‏یک ماه کوکو سیب زمینی بخورند و چاق بشوند و چله بشوند تا روز 22 خرداد احمدی نژاد ‏بیاید و آنها را بخورد. ‏
به این می گویند آدمی که عقلش توی چشمش است. فکر می کنید کار سختی است که شما در ‏هفت تا شبکه تلویزیونی اعلام کنید تیم ملی ایران سه بر صفر عربستان را شکست داد و مایلی ‏کهن به جای عادل فردوسی پور برنامه نود اجرا کند و پیروزی تیم ملی را جشن بگیرد؟ حتی ‏خودتان هم توی استادیوم باشید کم کم شک می کنید، نکند ما پیروز شدیم و من عقلم نمی رسد ‏و چشمم ندیده است؟ این جوری می شود که بهتر است عقل مردم به چشمشان باشد. ‏
به همین دلیل است که به نظر من پانزده سال هم یک هوا زیاد است. خیلی از بچه های پانزده ‏ساله هستند که شروع می کنند به کتاب خواندن و ممکن است کتاب های تاریخی بخوانند و ‏موقعی که تاریخ گذشته را می خوانند ممکن است به این نتیجه برسند که جهان امروز ایجاد ‏نشده و قبلا وجود داشته است. آنوقت به گذشته که نگاه می کنند ممکن است به نظرشان برسد ‏که یک زمانی بود که هر روز توی سر مردم نمی زدند. یا ممکن است همین جوان پانزده ساله ‏در درس سطح شیب دار فیزیک به این نکته پی ببرد که ممکن است این سطح شیب دار آخرش ‏او را برساند وسط منطقه بازیافت زباله توی بغل رئیس محترم جمهور. به همین دلیل به نظر ‏من سن پانزده سال هم چهار پنج سالی زیاد است. ‏
اگر بخواهیم منطقی فکر کنیم، بهتر است سن رای دادن پسران را بگذاریم ده سال و دختران ‏هم از سن هفت سالگی که مانتو روسری پوشیدن را برای دبستان شروع می کنند، حق رای ‏داشته باشند. این جوری که بشود صندوق های رای گیری هم می شود شبیه مراسم استقبال از ‏رئیس جمهور که همه بچه ها دسته دسته با معلمین می آیند و آبمیوه می خورند و همدیگر را ‏نیشگون می گیرند و انگشت توی چشم هم می کنند و تف می مالند به سر همدیگر، می شود ‏یک جامعه باحال که قطعا قول می دهم در آن احمدی نژاد بتواند دوباره رئیس جمهور شود. ‏
البته این مواردی که گفتم دلایل خوبی است برای اینکه به این نتیجه شبه منطقی برسیم که سن ‏رای دادن از هجده سال به ده سال کاهش یابد، البته من با پنج سال هم مخالف نیستم، چون در ‏مورد ده ساله ها هم یکی از خطرات بسیار بزرگ این است که بچه های ده ساله چون سواد ‏خواندن و نوشتن دارند، طبیعتا ممکن است از رئیس جمهور و دولت خوششان نیاید، چون می ‏توانند کلمات را بخوانند، و یک دفعه می بینی رفتند به یک نفر دیگر رای دادند. به نظر من ‏حالا که می خواهیم به یک جامعه آرمانی برسیم، چرا بچه ها از پنج سالگی حق رای نداشته ‏باشند؟ ‏
وقتی یک بچه پنج ساله بامزه که تازه زبانش باز شده و به سینیور می گوید " شینیور" آن هم ‏در آمریکای لاتین می تواند " ماحموت" را به عنوان رئیس جمهور ایران تشخیص بدهد و با ‏انگشتش اشاره کند( البته نوع اشاره انگشتی دقیقا مشخص نیست) چرا بچه ایرانی نتواند؟ مگر ‏بچه های ایرانی چه چیزشان از بچه های ونزوئلا و کوبا و بولیوی کمتر است؟ گیریم که بچه ‏های ایرانی حق ندارند مثل بچه های ونزوئلا و بولیوی از بودجه نفت کشور ما استفاده کنند و ‏دولت ایران لازم نیست برای شان مدرسه بسازد، ولی عقل شان که کمتر نیست. حق ندارند، ‏عقل که دارند. به همین دلیل به نظر من سن پنج سال برای انتخابات سن خوبی است. و پیشنهاد ‏می کنم حالا که مجلس می خواهد سن انتخاب کنندگان را از هجده سال بیاورد روی پانزده ‏سال، یک دفعه ببرند روی پنج سال. چه فرقی می کند؟ مال باباشان که نیست! به کلی بچه ‏پرانگیزه هم کمک می کنند که علاوه بر اشارات انگشتی به رئیس جمهور، او را انتخاب کنند.‏
البته، باید این نکته را هم توضیح بدهم که سن پنج سال هم یک جورهایی خطرناک است. ژان ‏پیاژه معتقد است که حافظه بعضی بچه ها تصورات شش ماهگی را هم به یاد دارند. حالا ‏فرض کنید تعداد این بچه ها زیاد باشد و یک دفعه شصت هفتاد درصد بچه های پنج ساله ‏یادشان باشد که در شش ماهگی شان که هنوز تصویرش را در ذهن دارند، خاتمی رئیس ‏جمهور بود و یک چیزهایی از کاغذ بود که باباشان می خواند و آنها پاره اش می کردند و ‏مامان شان ماتیک می مالید و چکمه می پوشید و می رفت با باباشان میهمانی و یک چیزهای ‏قرمزی بود که به آنها می گفتند گوجه فرنگی و یک دفعه می بینی همین بچه های پنج ساله به ‏همین دلیل رفتند به یکی دیگر رای دادند، به همین دلیل و به ضرس قاطع من معتقدم باید سن ‏رای دهندگان به حداقل دو سال کاهش پیدا کند. ‏
البته، واقعیت این است که دو سال یک کمی زیاد است، چرا بچه ها وقتی به دنیا می آیند حق ‏رای دادن نداشته باشند؟ این جوری هم خبری از اطراف ندارند و نه چشم شان می بیند و نه ‏گوش شان می شنود و نه بوی بد را تشخیص می دهند و نه فرق کوتوله و دراز را می فهمند و ‏در بهترین سن برای رای دادن هستند. فرض کنید یک بچه دو ماهه عزیز، که هر روز یک ‏نفر جلویش با یک لباس کردی و بلوچی و عربی و ترکمنی و لری حاضر شود و دائم اداهای ‏مختلف دربیاورد و بچه را بخنداند. این بچه از مال دنیا چه می خواهد؟ یک پوره سیب زمینی ‏می خورد که ماشاء الله تا انتخابات دولت قیمتش را پائین کشانده، یا شیر می خورد که دولت ‏قیمت شیر را هم آورده و رسانده به کف زمین. فقط بچه های کوچک یک عیبی دارند و آن این ‏که می گویند باید حرف راست را باید از بچه شنفت. البته من نمی دانم، اگر در اینجا منظور ‏حرف راست در مقابل حرف دروغ باشد، این بچه ها هم برای دولت خطرناکند، اما اگر ‏منظور از راست در مقابل چپ باشد، بهترین سن برای انتخاب کردن همان سن ولادت است. ‏

اصلاح طلبان در برابر پنج گزينه(نقل از ر.و.زآنلاین)

2009-03-26T02:02:00.000+04:30

احمد زيدآبادي - چهارشنبه 28 اسفند 1387 [2009.03.18]

به عنوان كسي كه بسيار نگران از دست رفتن سرمايه‌ فرهنگي و اجتماعي گرانقدري به نام محمد خاتمي در ‏انتخابات رياست جمهوري و پس از آن بود، خوشحالم كه وي پاي خود را از اين معركه كنار كشيد تا به اميد ‏خداوند در شرايطي مناسب، نقشي مهمتر و مفيدتر براي جامعه ايران بازي كند.‏

به واقع، مهمترين انگيزه‌اي كه مرا بر آن مي داشت تا به اصرار از آقاي خاتمي بخواهم در اين دور از ‏انتخابات وارد نشود، تحليل خاصم از شرايط امروز ايران بود، شرايطي كه آقاي خاتمي در مقام رئيس جمهور ‏تاثيري بر آن نمي‌داشت اما عملا قرباني آن مي‌شد.‏

قاعدتا اين وسوسه نفساني گاهي به سراغم مي‌آمد كه: چرا خودت را با اين دوستان نه چندان شكيبا درگير ‏مي‌كني؟ بگذار بيايد و قرباني شود تا چيزي كه با كلام و نظريه قابل اثبات نيست، در واقعيت خود را به اثبات ‏رساند.‏

اما بر اين وسوسه غلبه كردم و با خود گفتم: اگر به راستي تحليل‌ات اين است – هر چند كه قطعيتي براي ‏صحت آن نمي‌توان قائل شد – وظيفه‌ات اين است كه در حد توان خود نسبت به آن هشدار دهي.‏

به هر حال، آقاي خاتمي نه به علت هشدار امثال من، بلكه به دليل شرايط عيني كه برايش پيش آمد، از صحنه ‏رقابت انتخاباتي خارج شد.‏

اينكه برخي از حاميان آقاي خاتمي از وي خشمگين‌اند، به هيچ روي موجه نيست. آنها در واقع بايد از خود ‏خشمگين باشند كه در صدد برآمدند تا با معذب كردن وجدان اخلاقي محمد خاتمي، و به منظور آرام كردن ‏وجدان خود، بر او باري را تحميل كنند كه خودش واقع بينانه‌تر از همه اطرافيانش به عاقبت آن آگاه بود.‏

وجدان آقاي خاتمي هم نبايد معذب باشد چرا كه در اين جهان، هر كس به اندازه وسع و توان خويش مسئوليت ‏دارد و طلب بيش از آن، غير مسئولانه و غير اخلاقي است.‏

در هر صورت، آقاي خاتمي از صحنه رقابت كنار رفته و اكنون اصلاح طلبان نمي توانند در سايه محبوبيت ‏عمومي او، ضعف‌هاي ساختاري و تاريخي خود را پنهان كنند.‏

شايد انتخابات پيش رو، فرصتي براي جبران برخي از اين ضعف‌ها باشد و شايد هم نباشد. بستگي به اين دارد ‏كه اصلاح طلبان مي خواهند چه بكنند.‏

گزينه‌هاي پيش روي اصلاح طلبان اكنون متعدد است.‏

آنان مي توانند به توصيه آقاي خاتمي به حمايت از مير حسين موسوي برخيزند. ‏

آنان مي توانند با حمايت از مهدي كروبي، آقاي موسوي را به كناره گيري به نفع وي ترغيب كنند.‏

آنان مي‌توانند چهره‌اي تازه را براي حضور در انتخابات به صحنه بفرستند.‏

آنان مي‌توانند از صحنه رقابت كناره گرفته و در انتخابات شركت نكنند.‏

و سرانجام آنكه آنان مي‌توانند به سراغ عبدالله نوري رفته و از او بخواهند كه براي حفظ و پايداري گفتمان ‏اصلاح طلبي واقعي، وارد گود انتخابات شود.‏

در واقع، گزينه‌اي جز اين پنج مورد وجود ندارد.‏

بدين ترتيب، اينكه مجموعه نيروهاي – به قول آقاي خاتمي – "خواهان تغيير" چه گزينه‌اي را دنبال خواهند ‏كرد، نشانه‌اي از توان و موقعيت واقعي آنان در صحنه شفاف پس از عدم حضور محمد خاتمي است.‏

آيا آنان سهيل ترين و در نتيجه كم اثرترين گزينه را انتخاب مي‌كنند و يا اينكه به دنبال سخت ترين اما ‏تاثيرگذارترين گزينه خواهند رفت؟

مسلما انتخاب هر يك از گزينه‌هاي فوق با تشريح صادقانه پيامد آنها، از نقطه نظر اخلاق سياسي مجاز است، ‏اما آنچه مجاز نيست، برگزيدن ساده ترين گزينه و معرفي آن به مردم به عنوان موثرترين گزينه‌هاست!‏

بودن یا نبودن، مسأله این است ...

2009-02-20T11:55:00.003+03:30

خودسوزی اول: 10 بهمن ، مقابل ساختمان ریاست جمهوری، بازمانده زلزله بم
خودسوزی دوم: حدود 25 بهمن ، مقابل ساختمان مجلس شورای اسلامی ، جانباز جنگ
خودسوزی سوم: حدود 29 بهمن ، مقابل بنیاد شهید انقلاب اسلامی ، جانباز شیمیایی اهل خرم آباد (كارمند سازمان آب و فاضلاب لرستان و رئيس شورای حل اختلاف شماره ۱۴ خرم‌آباد-روزنامه «جمهوری اسلامی»- شماره روز پنج‌شنبه، اول اسفند)

می گم چطوره هممون بریم خودمون رو بسوزونیم، خیال سیدعلی راحت بشه! (ولی خدایی طرف عجب جنمی داشته، حاضر نشده خفت تحمل کنه ، ترجیح داده بمیره اما گوسفند نشه!)

یه پرسش اساسی

2009-02-10T14:33:00.003+03:30

از این حرکت خیلی خوشم اومد!

علی الخصوص این یکی :

خبر بد : خدایی وجود ندارد
خبر خوب : به آن نیازی ندارید

ده خطای بزرگ شاه ‏ (نقل از ر.و.زآنلاین)

2009-02-03T19:21:00.000+03:30

ابراهيم نبوي - سه شنبه 15 بهمن 1387 [2009.02.03]

یک مقاله خواندم از مصطفی امین یکی از دو برادر امین و روزنامه نگار مشهور و صاحب ‏سبک مصری که در سال 1357 در اخبار الیوم چاپ شده است و نویسنده آن ده خطای ‏بزرگ شاه را نوشته بود. این ها خطاهایی هستند که باعث سقوط شاه شدند. ‏

شاید مصطفی امین این مقاله را بعدها برای رهبران جمهوری اسلامی هم فرستاد تا آنها دیگر ‏اشتباهات شاه را تکرار نکنند، و اصولا همین است که جمهوری اسلامی با وجود خطاهای ‏زیادی که کرده است، هیچ وقت خطایی نمی کند که باعث سقوطش شود. ده خطای بزرگ شاه ‏چنین است:‏

اولين خطای شاه اين بود كه ميلياردها دلار صرف خريد اسلحه كرد،‌ در حالی که بلد نبود از ‏آن استفاده کند. در عوض جمهوری اسلامی بدون این که هیچ پولی برای خرید اسلحه بدهد، با ‏یک انقلاب همه آن اسلحه ها را به دست آورد و از آنها برای حفاظت از نظام استفاده کرد. ‏

دومین خطاي شاه اين بودكه مردم را فريب می داد، به آنها وعده آزادي و انتخابات آزاد ‏مي‌داد، ولی به وعده اش عمل نمی کرد. اما جمهوری اسلامی بیخودی مردم را علاف نکرد و ‏منتظر نگذاشت، نه وعده انتخابات آزاد داد و نه اجازه داد مردم به این مزخرفات فکر کنند.‏

سومین خطاي شاه اين بودكه به اصلاحات بزرگ و ساختن کارخانه های عظیم دست ‌زد، ولي ‏هویت ايراني را فراموش كرد، شاه شلوار خارجي پای مردم می کرد و تهران پربود از ماشین ‏های آخرین سیستم. اما جمهوری اسلامی اشتباه شاه را نکرد، اولا بیخودی اجازه اصلاحات ‏بزرگ را نداد و جلوی آن را محکم گرفت، ثانیا اینقدر از هویت ایرانی دفاع کرد که همه مردم ‏روستا و شهر خودشان شلوار خارجی پای شان کردند و تهران پر شد از ماشین خارجی، بدون ‏اینکه کسی هم به آن اعتراض کند.‏

چهارمين خطاي شاه اين بود كه او یک گروه بزرگ نسل جوان و روشنفكر را می فرستاد در ‏دانشگاه‌هاي اروپا و آمريكا درست بخوانند، آنها هم وقتی درس می خواندند و برمی گشتند به ‏ایران، دنبال عدالت و آزادی بودند. اما جمهوری اسلامی از همان اول به جوانان و ‏روشنفکرانی که خارج می رفتند گفت که بیخودی خودشان را علاف نکنند و دنبال عدالت و ‏آزادی به ایران برنگردند و اگر عدالت و آزادی می خواهند همانجا که هستند بمانند و اگر هم ‏خواستند به ایران بیایند، نهایتا برای قورمه سبزی و زعفران تشریف بیاورند. ‏

پنجمين اشتباه شاه اين بودكه نفهميد حکومت زماني ثبات پیدا می کند كه به قلب مردم کشور ‏تكيه داشته باشد. اما برخلاف حکومت احمق شاه، جمهوری اسلامی همان دو سه سال اول ‏فهمید که باید به قلب تک تک مردم تکیه داشته باشد، به همین دلیل تک تک آنها را دستگیر ‏کرد و به آنها فهماند که به قلب شان تکیه دارد و مردم هم از وقتی فهمیدند حکومت به قلب ‏شان تکیه دارد، خیال شان راحت شد.‏

ششمین خطاي شاه اين بودكه به ايمان اسلامي ملت ایران اعتماد نداشت و فکر می کرد ملت ‏ایران مسلمان نیستند، در حالی که این ملت در انقلاب نشان دادند با تمام وجود مسلمان هستند، ‏و نشان دادند یک حکومت دینی می خواهند و آن حکومت را هم به دست آوردند. حکومت ‏دینی هم اولین چیزی که فهمید این بود که ملت ایران مسلمان هستند و باید نماز بخوانند و ‏روزه بگیرند و جهاد کنند و حجاب داشته باشند ، هرچه این مردم می گفتند بابا ما مسلمان ‏نیستیم و اصلا نماز و روزه و حجاب را بیخیال، حکومت می گفت، نخیر، ما مطمئنیم که شما ‏ملت مسلمانی هستید. حکومت چنان به مسلمان بودن ملت ایران ایمان داشت که از طریق ‏رادیو و تلویزیون و روزنامه و مجله و سپاه و بسیج دائما در حال اثبات مسلمان بودن مردم ‏ایران به خود مردم بود.‏

هفتمين خطاي شاه اين بود كه به نیروی امنیتی خودش، یعنی ساواک، اعتقاد داشت و ساواک ‏هم دائما می گفت که مردم در آرامش بسر مي‌برند و شاه را مي‌خواهند. رژیم سابق این را ‏باور می کرد، به همین دلیل وقتی انقلاب شد اصلا باورش نمی شد که مردم انقلاب کردند، در ‏حالی که جمهوری اسلامی یک وزارت اطلاعات دارد که دائما اطلاع می دهد که معلمان هیچ ‏مشکلی ندارند جز مشکل حقوق، با این حال دادگاه معلمان را دستگیر می کند، وزارت ‏اطلاعات اعلام می کند که هیچ تشکیلاتی باقی نمانده که قصد براندازی داشته باشد، ولی ‏دادستانی ماهی ده نفر را می گیرد و به زور مجبورشان می کند اعتراف کنند که قصد ‏براندازی دارند، وزارت اطلاعات می گوید که دانشجویان اهل دشمنی با نظام نیستند، اما ‏حکومت باور نمی کند و باز هم دانشجویان را زندانی می کند. ‏

هشتمين خطاي شاه اين بود كه تصميماتش را دیر می گرفت، مثلا وقتی باید آزادی می داد ‏اینقدر آزادی نمی داد که وقتی می داد همه کشور به هم می ریخت. یا وقتی می فهمید باید ‏زندانیان را آزاد کند که دیگر فایده ای نداشت. یا وقتی حاضر می شد انتخابات آزاد برگزار کند ‏که مردم داشتند برای رفتن حکومت رفراندوم برگزار می کردند، در حالی که جمهوری ‏اسلامی همه تصمیماتش را بموقع می گیرد، سی سال است که بموقع تصمیم گرفته است آزادی ‏ندهد، سی سال است بموقع تصمیم گرفته است انتخابات آزاد برگزار نکند و بیست سال قبل ‏تصمیم اش را در مورد زندانیان سیاسی گرفت.‏

نهمين خطاي شاه اين بود كه نمی دانست دنيا تغيير كرده است، و مردم روشنتر و با سوادتر از ‏قبل شده اند، به همین دلیل مردم ایران همیشه پنج سال از بقیه دنیا عقب بودند و حکومت ایران ‏همیشه همه چیز را پنج سال دیر به مردم می داد، در حالی که جمهوری اسلامی می داند که ‏دنیا تغییر کرده است و مردم دنیا باسوادتر از قبل شده اند، به همین دلیل اگر سی سال هم ‏بگذرد، حکومت ایران چیزهایی را که در همه جای دنیا حق طبیعی مردم است، به آنها نمی ‏دهد، البته مردم هم به جای اینکه چیزهایی که همه جای دنیا هست در ایران داشته باشند، می ‏توانند همه شان بروند به خارج و همه چیزهای خوب را در خارج به دست بیاورند.‏
‏ ‏
دهمین خطاي شاه اين بود كه از انقلاب افغانستان و سقوط حکومت اتیوپی درس نگرفت، در ‏حالی که جمهوری اسلامی از سقوط همه حکومت ها در ایران درس عبرت گرفت و از هر جا ‏دیگ حکومت های دیکتاتوری ترکیده بود، همان جا را لحیم کرد. اگر در برمه خانمی رهبر ‏معترضین است جمهوری اسلامی زن ها را گرفت، اگر در یونان دانشجویان به حقوق خود ‏رسیدند و در پاریس هم شورش دانشجویان دوگل را به خانه اش فرستاد، جمهوری اسلامی ‏نفس دانشجوها را گرفت اگر در لهستان کارگرانی که چشمشان ضعیف بودند شلوغ کردند در ‏ایران هم اسانلو را گرفتند و تا خورد زدند که چشم دیگرش هم کار نکند. اگر در چکسلواکی ‏قدیمی واسلاو هاول نمایشنامه نویس اعتراض ها را رهبری کرد و به ریاست رسید، جمهوری ‏اسلامی همه نمایشنامه نویس ها را سوار اتوبوس کرد و چون اتوبوس به دره نرفت دو سه ‏نفرشان را خودسرانه کشت و بقیه را فرستاد به پاریس. همین طور بگیر و برو. پس محکم بیخ ‏قضیه را گرفت که به هیچ وجه اتفاقاتی که آنجا ها افتاد، در ایران نیفتد.‏

نتیجه گیری اخلاقی: هیچ کس بیشتر از کسی که انقلاب کرده، از انقلاب نمی ترسد.‏
نتیجه گیری پلیسی: فقط کلکسیونرها هستند که اسلحه می خرند و از آن استفاده نمی کنند.‏
نتیجه گیری حقوقی: آزادی چیز خوبی است، آدم چیز خوب را به بقیه نمی دهد.‏
نتیجه گیری اجتماعی: هیچ وقت به زور شلوار خارجی پای مردم نکنید، اگر این کار را کردید ‏زیرشلواریتان را می کشند سرتان. ‏

باد فیروزآباد و و نسیم ارادان (نقل از ر.و.ز آنلاین)

2009-02-02T10:57:00.000+03:30

ابراهيم نبوي - دوشنبه 14 بهمن 1387 [2009.02.02]

در راستای اینکه تا وقتی میرحسین و خاتمی ما را دق ندهند هیچ کدام نامزد نمی شوند و من ‏به همین دلیل آنها را عامل شهادت خودم می دانم، لذا از کلیه شرکت کنندگان در آزمون امروز ‏خواهشمندم به سووالات زیر پاسخ داده و یکی از گزینه ها را انتخاب یا آزمون را تحریم کنند ‏و نتیجه را برای هرکسی که خواستند ای میل فرمایند. ‏

سووال اول: با توجه به اینکه محصولی مسوول ستاد انتخاباتی احمدی نژاد وزیر کشور و ‏برگزار کننده انتخابات شده است، و فرمانده نیروهای نظامی کشور اعلام کرد در انتخابات ‏طرفدار احمدی نژاد است و رهبر انقلاب چند ماه قبل از انتخاب مجدد وی حمایت کرد، به ‏نظرشما برای برگزاری انتخابات دموکراتیک چه کار دیگری باید صورت بگیرد؟ ‏
گزینه اول: همه نامزد های رقیب احمدی نژاد را باید قبل از انتخابات زندانی کنند.‏
گزینه دوم: سازمان ملل هم از انتخاب احمدی نژاد حمایت کند.‏
گزینه سوم: قوه قضائیه اعلام کند رای دادن به دیگران غیرقانونی است.‏
گزینه چهارم: سازمان کنفرانس اسلامی از انتخاب احمدی نژاد حمایت کند.‏

سووال دوم: اگر بدانیم که آیت الله ناصر مکارم شیرازی گفته است" اردوغان بخاطر دفاع از ‏مردم غزه لیاقت دریافت جایزه نوبل را دارد" و بفهمیم که یک هفته قبل طرفداران آیت الله ‏مکارم شیرازی بخاطر دفاع شیرین عبادی برنده جایزه نوبل از مردم غزه به او حمله کرده ‏اند، چه نتیجه ای می گیریم؟ ‏
گزینه اول: اگر خانه اردوغان در تهران بود به آن حمله می کردند.‏
گزینه دوم: قرار است اردوغان نوبل بگیرد تا او را کتک بزنند.‏
گزینه سوم: بهتر است جایزه نوبل را از عبادی بگیرند و به اردوغان بدهند. ‏
گزینه چهارم: جایزه نوبل را ایرانی ها نگیرند، هر کسی می خواهد بگیرد.‏

سووال سوم: آقای هاشمی رفسنجانی گفته است: " هیچ حکومتی بدون حضور مردم دوام ‏نخواهد داشت." لطفا مثال مناسب را برای حضور مردم و محل حضور آنان بزنید.‏
گزینه اول: حکومت کوبا بادوام است، مردم کوبا در آمریکا حضور دارند. ‏
گزینه دوم: حکومت ایران بادوام است، مردم آن در لس آنجلس حضور فعال دارند.‏
گزینه سوم: حکومت صدام با دوام بود، مردم عراق در ایران حضور فعال داشتند.‏
گزینه چهارم: مهم این است که مردم حضور داشته باشند، محل آن مهم نیست. ‏

سووال چهارم: با توجه به اهمیت زمان، اگر سردار محصولی گفته باشد که " به زودی ‏دشمنان ایران نابود می شوند." منظورش از بزودی چه مدتی است؟
گزینه اول: ده سال دیگر؟‏
گزینه دوم: سی سال دیگر؟‏
گزینه سوم: دویست سال دیگر؟‏
گزینه چهارم: وقتی هفت تا کفن پوساندیم.‏

سووال پنجم: اگر مطمئن باشیم که آیت الله خامنه ای با گروهی از زندانیان آزاد شده از بند ‏رژیم های مستبد که به تهران رفته اند، دیدار کرده است، احتمالا ایشان آیت به آن زندانیان چه ‏جمله مهمی گفته است.‏
گزینه اول: زندان بد است، ما از آن بدمان می آید.‏
گزینه دوم: ما با زندان مخالفیم، بقیه با آن موافقند.‏
گزینه سوم: بقیه زندانی می کنند، ما خیلی خوبیم.‏
گزینه چهارم: چرا شما به من اینجوری نگاه می کنید؟

سووال ششم: با توجه به اینکه میرحسین موسوی اعلام کرده است " تا اردیبهشت نمی توانم ‏تصمیم بگیرم" و انتخابات در خرداد برگزار می شود، یکی از گزینه ها را انتخاب کنید.‏
گزینه اول:عجله کار شیطان است.‏‎ ‎
گزینه دوم: پنج دقیقه دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است.‏
گزینه سوم: هستم، ولی خسته ام!‏
گزینه چهارم: رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود، ولی به انتخابات نمی رسد.‏

سووال هفتم: می دانیم که سرلشگر فیروزآبادی گفته است " احمدی نژاد باید بماند، اگر برود ‏بادمان می خوابد." از طرف دیگر می دانیم وی اینقدر چاق است که به این سادگی بادش نمی ‏خوابد، با این پیش فرض ها چه رابطه ای میان باد فیروزآبادی و ماندن احمدی نژاد است؟
گزینه اول: اگر رژیم سخت بگیرد، احمدی نژاد می ماند، بادش هم نمی خوابد.‏
گزینه دوم: اگر رژیم شل و ول بگیرد، بادش بیشتر می شود، اما احمدی نژاد می رود.‏
گزینه سوم: برای خوابیدن بادش تغییر رژیم لازم نیست.‏
گزینه چهارم: همین باد باعث آن نسیم تحقق دولت است.‏

پيروزي با كدام قرائت؟ (نقل شده از ر.و.ز آنلاین)

2009-02-02T10:54:00.001+03:30

احمد زيدآبادي - دوشنبه 14 بهمن 1387 [2009.02.02]

غزه زخمي عميق برداشته و داغي بزرگ ديده است. اسرائيل موشك پراني حماس را علت تهاجم خود به نوار ‏غزه اعلام كرده و حماس نيز خوي تجاوزگري اسرائيل را عامل حمله به اين منطقه قلمداد كرده است.‏

اسرائيل مي‌گويد به همه اهداف خود در جنگ غزه دست يافته و حماس مي گويد اسرائيل به هيچيك از اهداف ‏خود دست نيافته است. اسرائيل اعلام پيروزي كرده، حماس نيز دقيقا همين كار را كرده است.‏

در گوشه و كنار جهان بين هواخواهان هر يك از دو طرف دعوا در باره اينكه كداميك پيروز اين جنگ لعنتي ‏شده‌اند، بگو مگوست. در كشور ما همه بايد بگويند حماس برنده جنگ است و اگر جز اين گفته شود، معنايش ‏حمايت از اسرائيل است كه در ديار ما بزرگترين اتهام روي زمين است.‏

اگر به فرض اسرائيل به همه اهداف خود در جنگ غزه هم دست يافته باشد، اين فقط علامت قدرت آن است و ‏نه دليل حقانيت آن. اما چنين استدلالي هم در كشور ما به معناي حمايت از اسرائيل است، چرا كه به زعم ‏صاحبان قدرت، اسرائيل علاوه بر آنكه ناحق است، حتما هم بايد شكست خورده باشد و حماس افزون بر آنكه ‏حق است، حتما بايد پيروز شده باشد!‏

اينكه چه ارتباطي بين پيروزي و حقانيت است، امر پيچيده‌اي نيست. طرف حق مي‌تواند پيروز باشد يا شكست ‏بخورد. طرف ناحق هم همينطور، پس چرا در كشور ما اين دو چنان لازم و ملزوم يكديگرند كه شك در يكي ‏مترادف شك در ديگري است؟

اين مساله گويا فقط مختص صاحبان قدرت در كشور ما نيست. سوريه و حزب الله و جهاد اسلامي و حماس ‏نيز از همين عينك به جهان مي نگرند و بي دليل نيست كه همه به اعلام ناحق بدون اسرائيل در حمله به نوار ‏غزه و حتي اعلام شكست آن بسنده نكرده‌اند بلكه تاكيد غليظ و ويژه‌اي بر پيروزي حماس داشته‌اند.‏

حماس مي توانست اعلام حقانيت كند، اعلام مظلوميت كند، اما چه اصراري به اعلام پيروزي در اين جنگ ‏يك طرفه و خانمانسوز دارد؟

اگر يك شهروند عادي فلسطيني از رهبران حماس بپرسد كه آيا نابودي زيرساخت‌هاي دولتي در نوار غزه، بي ‏خانمان شدن دهها هزار مردم عادي، كشتار بيش از 1300 نفر از جمله شمار زيادي زنان و كودكان و ‏بازگرداندن شرايط نوار غزه به دوران ماقبل صنعتي پيروزي است، آنها چه پاسخي خواهند داد؟

مسلما اينها همه مي تواند نشانه بيرحمي اسرائيل باشد، اما چرا علامت پيروزي حماس ديده مي‌شوند؟

شايد پاسخ همه اين پرسش‌ها اين باشد كه حماس مي خواهد استراتژي مبارزاتي خود را مفيدترين استراتژي ‏براي آزادي فلسطين معرفي كند و از همين رو، جنگي خانمانسوز را پيروزي مي‌داند.‏

استراتژي پرتاب موشك‌هاي قسام كه برخي نام «فشفشه» بر آنها مي گذارند، اما پر هزينه است و اين نكته‌اي ‏نيست كه حماس حاضر به اعتراف به آن باشد.‏

راههاي بسيار كم هزينه تر و بهتري براي فلسطيني ها در جهت آزادسازي سرزمين هاي اشغالي وجود دارد ‏كه در كشور ما سخن از آنها به معناي دفاع از اسرائيل است.‏

فلسطيني‌ها بدون شك مي توانند با سازماندهي يك جنبش فراگير ضد خشونت عليه ادامه اشغال سرزمين ها، ‏ساخت ديوار امنيتي و گسترش شهرك هاي يهودي نشين عرصه را چنان بر زمامداران تل‌آويو تنگ كنند كه ‏چاره‌اي جز بازگشت به مرزهاي سال 1967 نداشته باشند.‏

چنين جنبشي، هم سبب وحدت فلسطيني‌ها خواهد شد، هم حمايت قاطع جامعه بين المللي را در پي خواهد داشت ‏و هم شكاف در جامعه اسرائيل را دامن خواهد زد.‏

در كشور ما اما سخن از جنبش مدني عليه اسرائيل و تاكيد بر برچيدن ديوار امنيتي و شهرك هاي يهودي ‏نشين، به معناي حمايت از اسرائيل تلقي مي‌شود چرا كه چنين تحركاتي نابودي اسرائيل را سبب نخواهد شد.‏
گويا حماس با چنين دركي، ترجيح مي‌دهد به بهاي واكنش‌هاي هولناك اسرائيل و تفرقه در صفوف فلسطيني‌ها، ‏از پرتاب موشك‌هاي كم اثر قسام به شهرهاي اسرائيلي دست برندارد.‏

البته اينكه فلسطيني ها از جمله حماس چگونه مي خواهند سرنوشت خود را رقم بزنند به خود آنان مربوط ‏است، اما بيم من از آن است كه مسئولان كشور ما هم وقتي از پيروزي ايران در جنگ احتمالي با آمريكا و ‏متحدانش سخن مي گويند، منظورشان از نوع پيروزي حماس در جنگ 22 روزه غزه باشد يعني كشتار وسيع ‏غيرنظاميان، نابودي زيرساخت‌ها و آوارگي مردم بر روي ويرانه‌هاي ناشي از بمباراني وسيع و بيرحمانه.‏
خداوند كشور ما را از اين نوع پيروزي ها در امان دارد.‏

2009-02-01T14:48:00.001+03:30

اینو برام ایمیل کردن. جالب بود گفتم اینجا بذارمش.

*****

همین چند هفته پیش بود که یک ایرانی داخل بانک در منهتن نیویورک شد و یک بلیط از دستگاه گرفت.

وقتی شمارش از بلندگو اعلام شد بلند شد و پیش کارشناس بانک رفت و گفت که برای مدت دو هفته قصد
سفرسفر تجاری به اروپا را داره و به همین دلیل نیاز به یک وام فوری بمبلغ 5000 دلار داره

کارشناس نگاهی به تیپ و لباس موجه مرد کرد و گفت که برای اعطای وام نیاز به قدری وثیقه و گارانتی
داره..

و مرد هم سریع دستش را کرد توی جیبش و کلید ماشین فراری جدیدش راکه دقیقا جلوی در بانک پارک
کرده بود را به کارشناس داد و رئیس بانک هم پس از تطابق مشخصات مالک خودرو بالاخره با وام آقا موافقت کرد آنهم فقط برای دو هفته کارمند بانک هم سریع کلید ماشین گرانقیمت را گرفت وماشین به
پارکینگ بانک در طبقه پائین انتقال داد..

خلاصه مرد بعد از دو هفته همانطور که قرار بود برگشت 5000 دلار + 15.86دلار کارمزد وام راپرداخت
کرد. کارشناس رو به مرد کرد و از قول رئیس بانک گفت " از اینکه بانک ما رو انتخاب کردید متشکریم "

و گفت ما چک کردیم ومعلوم شد که شما یک مولتی میلیونر هستید ولی فقط من یک سوال برام باقی مانده که
با این همه ثروت چرا به خودتون زحمت دادین که 5000 دلار از ما وام گرفتید؟

ایرونی یه نگاهی به کارشناس بیچاره کرد و گفت: تو فقط به من بگو کجای نیویورک میتونم ماشین 250.000 دلاری رو برای 2 هفته با اطمینان خاطر و با فقط 15.86 دلار پارک کنم !!!!!!!!!

******

در نظام مستقر، براندازي اتفاق نمي افتد (نقل از ر.و.ز.آ.ن.لا.ین)

2009-01-26T10:56:00.001+03:30

عبدالله نوري در ديدار با دانشجويان دانشگاه آزاد: - دوشنبه 7 بهمن 1387 [2009.01.26]

احمد سعيدي

عبدالله نوري در ديدار با جمعي از فعالان دانشجويي دانشگاه هاي آزاد، با تاکيد بر اينکه "يک نظام مستقر هيچگاه خود را متزلزل معرفي نمي کند که ممکن است در آن براندازي نرم و يا زبر اتفاق بيافتد" از مسئولين خواست با توجه به تحولات آمريکا، "نگذارند مخالفان جمهوري اسلامي در نيکي از آنان سبقت بگيرند."

نوري در اين جلسه همچنين با اشاره به لزوم "ارزيابي مسايل در زمان رخداد هر حادثه يا واقعه تاريخي" گفت: "فعالان دانشجويي و سياسي که در دوران جواني به سر مي برند بايستي همواره سعي کنند به دنبال ارزيابي صحيح و درست مسايل باشند و از مطلق انگاري و نگاه سياه و سفيد به مسايل روز و يا تاريخي، با نگرش هاي افراطي و يا تفريطي بپرهيزند و همه مسايل، به ويژه مسايل تاريخي را در ارتباط با شرايط و ويژگيهاي خاص زمان خود بررسي کنند. يکي از اشکالات جدي امروز نيز مطلق انگاري است از هر دو سو، چه مقدس انگاري مطلق و چه سياه انگاري مطلق؛ گاهي تعريف و تمجيد ها مطلق مي شود و گاه نقدها هم به گونه اي مي شود که شايد سياه تر از آن قابل تصور نباشد. توصيه مي کنم که از گذشته خود ما عبرت بگيريد، ما دچار همين مشکل بوديم از دوران مبارزه تا پس از پيروزي انقلاب، آنچه که براي ما مقدس مي شد گاهي نقد ناپذير مي گشت و آنچه را معيوب مي دانستيم چه بسا غير قابل اصلاح مي پنداشتيم."

وزير کشور دولت اصلاحات درادامه افزود: "در قضاوت ها به يکباره سي سال جمهوري اسلامي را سياه و يا سفيد جلوه ندهيم، زيرا مطلق گرايي انسان را به انحصار طلبي سوق مي دهد چون خود را صالح مطلق و نيروي مقابل را نا صالح مطلق مي پندارد. تفکر مطلق انگاري مي تواند انسان را در هاله اي از قداست قرار دهد که هر نقدي را در جهت مقابله و براندازي تفسير کند و به مرور فرد مطلق انگار را نسبت به خير خواهان خودش نيز بدبين کند و در طول زمان به حدي از وسواس برسد که با مصلحان جامعه و دلسوزان کشور به گونه اي برخورد کند که يکي پس از ديگري سکوت را بر نقد دلسوزانه ترجيح دهند. اين روحيه نقد ناپذيري به مرور هر نقدي را توطئه و در جهت براندازي مي بيند و چون قدرت را در اختيار دارد از قدرت براي سرکوب توطئه گران و براندازان خيالي بهره مي گيرد."

عبد الله نوري در بخش ديگري از سخنان خود در اين ديدار با اشاره به نتيجه انتخابات رياست جمهوري آمريکا اين جريان را "واقعه اي تاثيرگذار و قابل توجه" توصيف کرد و افزود: "جمهوري اسلامي از ابتدا از يک طرف اينگونه مي انديشيده است که مي تواند در منطقه و جهان تاثير گذار و چه بسا الگو باشد و از سوي ديگر همواره آمريکا را به عنوان خطري بزرگ براي جامعه جهاني معرفي کرده است.اينک به نظر من مسئولان کشور و نظام بايد با توجه به تحولي که در آمريکا روي داده است کاري کنند که از مخالفان خود، در جهت بسط و گسترش مباني فکري خود در سطح دنيا عقب نمانند و به تعبير معصوم، آنها در عمل به نيکي ها از شما سبقت نگيرند."

در ادامه اين جلسه عبدالله نوري انتخاب باراک اوباما را به عنوان رييس جمهور آمريکا "بخشي از يک روند تحولي در جامعه آمريکا" دانست و گفت: "تا چند دهه پيش آمريکا يکي از مراکز مهم برده داري بود به گونه اي که باند هاي قاچاق انسان سياهان را با کشتي از آفريقا به اين کشور منتقل مي کردند و به عنوان برده به فروش مي رساندند و اربابان از آنها بيگاري مي کشيدند و ارتباط آنها را با مبدأ و خانواده هايشان تا زمان مرگ قطع مي کردند. به عبارت ديگر در شرايطي که در جهان غرب مباحث دموکراسي و حقوق بشر مطرح بود و حرکتها و تحول ها و حتي انقلابها در جهت آزادي انسان و کرامت او انجام مي شد، در گوشه اي از جهان کشوري مانند آمريکا با برده داري به استثمار انسان مي پرداخت. در اين کشور پس از چندين دهه رفتار وحشيانه اي که نسبت به سياهان وجود داشت، پس از الغاي برده داري به مرور از آنچه در جهت تبعيض نژادي وجود داشت کاسته شد."

وي ادامه داد: "آمريکا از آبراهام لينکلن تا مارتين لوترکينگ و از کينگ تا اوباما مسير طولاني را طي نموده است، بزرگترين اعتصاب غيرخشونت آميز سياهان ايالات متحده به صدور بيانيه اى از سوى دادگاه عالى ايالات متحده مبنى بر حقوق مساوى سياهان و سفيدپوستان در استفاده و اشتغال در اتوبوسرانى منجر شد. مرحله به مرحله محروميت ها و ممنوعيت ها حذف شد تا امروز که شرايط در آمريکا به مرحله اي رسيده که فردي از اقليت سياه پوست، مهاجر و مسلمان زاده بتواند به عنوان ريس جمهور آمريکا و به صورت ظاهر، به عنوان مقتدرترين فرد جهان انتخاب شود و در نهادينه کردن دموکراسي گوي سبقت را از تمامي کشورهاي پيشتاز دموکراسي نيز بربايد. به تعبير رقيب انتخاباتي آقاي اوباما، انتخاب يک سياهپوست به رياست جمهوري نشانه تغييرات وسيع در طول يک قرن اخير در آمريکاست و يا به تعبيري ديگر اين انتخاب شهادت ديگري است بر اينکه حقارت‌هاي انساني دائمي نيستند."

عبدالله نوري سپس با طرح اين سئوال که "اين حادثه چه تاثيري بر نگرش مردم جهان نسبت به آمريکا مي گذارد" اظهار داشت: "من در اينجا صرفا به موضوع برابري حقوق و نهادينه شدن دموکراسي در آمريکا اشاره مي کنم و نه در ارتباط با عملکرد آمريکا در نقاط مختلف دنيا که در هر مورد بحث خود را دارد و مي تواند پسنديده و يا ناپسند باشد. همانگونه که در ارتباط با آقاي اوباما هم عملکرد آينده وي مي تواند در جهت تاييد و يا تخريب او و يا کشورش مؤثر باشد، سخن من اين است که نفس همين اتفاق چه تاثيري در ميان مردم آمريکا و نيز مردم جهان داشته است؟ بسياري از نظر سنجي ها ظرف همين چند روز بيانگر تاثيرات شگرف اين تحول تاريخي در ميان مردم جهان است. البته ممکن است گروهي معتقد باشند که آقا شما ساده ايد. اوباما هم قبل از کانديداتوري سر سپردگي خود را به محافل صهيونيستي اعلام کرده تا به او مجوز داده اند کانديدا شود و سگ زرد هم برادر شغال است، اين حرفها ممکن است در بدبينانه ترين تحليل مطرح باشد، لکن آيا مي توان منکر تاثير عظيم جهاني اين حادثه شد؟ يا ممکن است ديگري بگويد پس از تخريب گسترده چهره آمريکا در ميان جهانيان سياستمداران کار کشته آمريکايي براي بازسازي چهره آمريکا چنين کرده اند که در اين راستا مي توان انگيزه هاي متفاوتي را برشمرد و تحليل هاي گوناگوني را ارائه کرد ولي هم اکنون اين موضوع بحث من نيست، بحث بر سر تاثير گذاري اين رفتار در ميان جامعه آمريکا و ديگر جوامع جهاني است."

عبدالله نوري آنگاه با يادآوري اين نکته که "برخي پيش از برگزاري اين انتخابات مي گفتند که هسته هاي قدرت در آمريکا نمي گذارند يک سياه پوست در آمريکا رييس جمهور شود" گفت: "کشوري که مي رفت به يک کشور منفور نزد افکار عمومي جهاني بدل شود، با اين تحول به کانون توجهات افکار عمومي جهاني تبديل شده است. جمهوري اسلامي هم چنانچه مي انديشد که اين روش مي تواند داراي تاثيرات مثبتي باشد همينگونه عمل کند تا در جهت جذب قلوب داخل و خارج به سمت و سوي خود اقدام کرده باشد و نه اينکه دلسوزان ايران را هم بر نتابد و يکي پس از ديگري آنان را حذف کند."

عبد الله نوري در همين راستا افزود: "حکومت بايد در راه اين تحول گام بردارد و از ميدان دادن به جريان هاي گوناگون واهمه نداشته باشد که مثلاً اين امر ممکن است به مرور موجب براندازي شود. حکومتي که با حذف منتقدان دلسوز، داخل را هم براي خود حفظ نکند چگونه مي خواهد خارج را به خود جذب کند؟"

عبدالله نوري اين بحث را چنين ادامه داد: "در يک نظام سياسي استقرار يافته براندازي معني ندارد، تفوه به براندازي در واقع مختص سيستم هايي است که يا مستقر نيستند يا احساس استقرار نمي کنند و از اين بابت نگران اند وگرنه يک نظام مستقر هيچگاه خود را متزلزل معرفي نمي کند که ممکن است در آن براندازي نرم و يا زبر اتفاق بيافتد. "

نوري آنگاه با اشاره به اينکه "هميشه و در ارتباط با آنچه در جهان غير مسلمان و به ويژه جهان غرب در ارتباط با کرامت انساني انجام مي شد مسلمانان افتخار مي کردند که اسلام بسياري از اين موارد را در 14 قرن قبل گفته است" اين سئوال را مطرح کرد که: "حال آيا به راستي در ميان کشورهاي امروز جهان اين کشورهاي اسلامي هستند که پرچم دار دفاع از حقوق و کرامت انسان و نهادينه کردن دموکراسي هستند و يا ديگران؟ اين حکومت هاي اسلامي هستند که به شهروندان خويش با حسن ظن مي نگرند و يا ديگران؟ اين کشورهاي اسلامي هستند که خود را پاسخگو به مردم خويش مي دانند و خود را نه حاکم، که منتخب و پاسخگوي ملت مي دانند و يا غربيان به تعبير برخي از خدا بي خبر؟"

عبد الله نوري در بخشي ديگر از سخنان خود گفت: "انسان در هر دو سوي حق و باطل زياده طلب است چون هر چه تلاش مي کند باز هم احساس مي کند چيز هاي دست نيافته اي وجود دارد. انسان مي تواند تا حد «قاب قوسين او ادني» بالا رود و يا در حد «انعام بل هم اضل» پايين رود."

وي ادامه داد: "سرشت انسان اينگونه است که اگر در مسير گناه برود و طعم آن برايش لذت بخش باشد ديگر از اين مسير برنمي گردد و اين روند توقف ناپذير است همچنانکه در قرآن کريم آمده است "ثم کان عاقبة الذين اسائوا السوئ ان کذبوا بآيات الله"، در عين حال اگر انسان به خصايل نيکو مانند گسترش آزادي، عدل و قسط عشق بورزد در اين مسير گام بر مي دارد و دست هم از آن نمي کشد تا آزادي و عدالت واقعي را تا اعماق جامعه و دورافتاده ترين روستاها ببرد و همواره اين مساله دغدغه ذهني او خواهد شد. به بخيل و سخي نگاه کنيد، بخيل هر روز بر بخلش افزوده مي شود و سخاوتمند بر سخاوتش، آزاد انديش در جهت گسترش آزادي و نهادينه کردن بيشتر آن و ديکتاتور در جهت تعميق ديکتاتوري و محدود کردن آزادي و مخدوش کردن حقوق و کرامت انسان ها گام بر ميدارد. به اين دو نمونه توجه فرماييد، آقاي نلسون ماندلا که پس از 27 سال زندان و تحمل مشقات فراوان به رياست جمهوري آفريقاي جنوبي برگزيده شد، پس از يک دوره رياست جمهوري در مقابل درخواست مردم براي ادامه رياست جمهوري مي گويد مگر من چه مقدار از اين نظام طلب دارم که بار ديگر در اين پست بمانم؟ و حاضر نشد کانديدا شود و در اين سو و آنسوي جهان و به ويژه در ارتباط با آفريقا خود را موظف به فعاليت هاي بشردوستانه نمود. در مقابل، انقلابي ديگري هم به نام رابرت موگابه در زيمبابوه پس از پيروزي انقلابش زمام امور را به دست گرفت و دستاورد زمامداري او براي کشورش طبق گزارش هاي منتشر شده پس از 20 سال گسترش فقر، فساد، درد، رنج و بيماري بوده است و هنوز هم حاضر نيست از اريکه قدرت پايين بيايد و هر حرکتي در جهت برکناري و ياايجاد محدوديت در قدرت مطلقه خود را توطئه استکبار جهاني مي داند. حال در ميان اين دو، کدامين چهره در جوامع جهاني تاثير گذارتر، محبوب تر و با فضيلت تر است؟ آنچه به عنوان الگو و اسوه از مولاي متقيان آموخته ايم اين است که او مي خواست حکومت عدل را به همه انسان ها در طول تاريخ نشان دهد اگر چه خود نتواند حکومت کند. حال آيا اين رفتار را در اين زمان تنها در وجود انسان غير مسلماني همچون ماندلا بايد بيابيم؟ و آيا در جوامع اسلامي نمونه اي هر چند کوچک براي آن يافت مي شود؟ راستي اگر دلبستگي به قدرت نباشد آن همه با حقوق و کرامت انسان ها برخورد مي شود؟ انسان قدرتمندي که دلبستگي به قدرت نداشته باشد و مسئوليت الهي مردمي بر دوش او سنگيني کند براي اينکه به انحراف کشيده نشود و از قدرت خويش سوء استفاده نکند نقد را بر همه نه تنها آزاد مي گذارد که الزامي مي کند و همچون امير مؤمنان از مردم مي خواهد که به طور جد او را نقد کنند و هرگز او را همچون جباران و ديکتاتورها ندانند، چون براي او اصل، اجراي عدالت و احقاق حقوق مردم است و نه بقاء در قدرت به هر قيمت."

عبدالله نوري همچنين در بخش ديگري از سخنان خود در ديدار با اين فعالان دانشجويي نسبت به تغيير بافت دانشگاه ها ابراز نگراني کرد و گفت: "تخصيص سهميه هايي که ديگر موضوعيت ندارد به برخي افراد مشخص براساس گرايشهاي سياسي خاص موجب شبهات جدي مي شود. آيا مي توان از امکانات ملي برداشت هاي اينگونه کرد و امکانات کشور را در اختيار تعداد معدودي از افراد جامعه قرار داد؟ و آيا مي توان به قيمت کاهش سطح علمي و کيفي دانشگاه ها به دنبال تربيت نيروهايي براي اهداف خاص بود؟"

****

اینهارو اینجا میذارم تا اونهایی که نمی تونند از ف.ی.ل.ت.ر جمهوری اسلامی بگذرند بتونند اینجا این مطالب رو بخونند.

مردم عادي حامي حماس (نقل از ر.و.ز.آ.ن.لا.ین)

2009-01-26T10:51:00.001+03:30

گزارش واشنگتن پست از تمايلات ايراني ها - دوشنبه 7 بهمن 1387 [2009.01.26]

آزاده معاوني

در سفر اخيرم به تهران متوجه شدم که مغازۀ محلۀ قديمي ما در دروس بسته شده است. قديم ترها، تندروهايي که از اجناس فانتزي پشت ويترين خوششان نمي آمد، مهر ضداخلاقي به مغازه مي زدند و شايعه مي کردند که "صاحب مغازه صهيونيست" است. اما اين بار آنها مغازه را به آتش کشيدند - نه بخاطر اعتراض به مانکن هاي ملبس به جديدترين مد لباس، بلکه بخاطر اعتراض به کشتار و قتل عام مردم در نوار غزه. اگرچه سفر من با حملۀ اسرائيل به غزه مصادف شد، اما انتظار نداشتم اين درگيري در محلۀ قديمي ما نيز انعکاس داشته باشد.

هميشه مي ديدم که همسايه هاي قديمي ما نيز – که خيلي از آنها بسيار مذهبي بودند، اما نفرت خاصي از اسرائيل نداشتند – مثل اکثر ايرانيان از حمايت ايران از گروههاي مبارز مثل حماس و حزب الله ناراضي بودند. در بمباران لبنان توسط اسرائيل در سال 2006، من به همراه خانواده ام در ايران زندگي مي کردم. بخاطر مي آورم يک روز صبح مردم بيرون نانوايي محله که بطور غيرمنتظره بسته شده بود، جمع شدند. آنها مي گفتند دولت همۀ آرد کشور را به لبنان فرستاده است و سپس همگي با اظهار نارضايتي از مسئولين که مردم گرسنۀ خودشان را رها کرده اند، متفرق شدند. بعدا ً فهميديم که نانوايي تعميرات داشته است.

به همين خاطر اتفاق اين بار خيلي برايم عجيب بود. باورم نمي شود همسايگان قديمي ما ظرف دو سال اينقدر عوض شده باشند؛ موضوع هم فقط از اين قرار است که اين بار آنها را خيلي خوب پيچانده اند. واکنش آنها نشان دهندۀ اين است که دولت به سرعت پيام بحران غزه را گرفته است به گونه اي که غروب دومين روز حملۀ اسرائيل، آيت الله خامنه اي فتوي داد هر کس که در دفاع از مردم فلسطين کشته شود، شهيد است.

بنظر مي رسد پخش اخبار تأثيرگذار از مجروحان و کشته شدگان فلسطين در کنار فتواي خامنه اي بسياري از مردم را متقاعد کرده است که ايران بايد از جنگ فلسطين حمايت کند. چند روز پس از شروع جنگ غزه، در اتاق انتظار دکتر چشم پزشکم حرف هايي لبريز از احساسات شنيدم. يک جوان شهرستاني گفت، "وقت آن است که اسرائيل را سر جاش نشاند. اگر اعراب هم کمک بکنند، ما مي توانيم کار آنها را يکسره کنيم و آنچه را که به حق مال ماست، بدست آوريم." بقيه هم با حرف هاي او موافق بودند.

دولت احمدي نژاد همۀ توان خود را براي برانگيختن خشم مردم نسبت به حملۀ اسرائيل بکار بست تا نظرها را از شکست هاي متعدد دولت خود به جنگ معطوف دارد و اتفاقا ً اين اقدام کارگر هم بود. يک روز بعدازظهر، در مهماني شام در منزل يک استاد بانفوذ که با برخي از برجسته ترين سياستمداران کشور چاي مي نوشيد، شرکت کردم. او به من گفت، "اين تبليغات تلويزيوني باورنکردني است. آنها دارند سعي مي کنند جو تسخير يک سفارت يا يک ساختمان سازمان ملل، يا چيزي فاجعه بار شبيه آن را ايجاد کنند." بعدازظهر فردا تظاهرکنندگان بسيجي به مجتمع مسکوني سفارت انگليس هجوم بردند و تقريبا ً يک ساعت محل را به اشغال خود درآوردند. جوانان بسيجي با تحصن در فرودگاه مهرآباد تهران نيز خواستار رفتن به غزه شدند.

بنظر مي رسد اين قبيل اعتراضات مقامات را متقاعد کرده بود که در رويکرد خود مجددا ً تجديد نظر کنند. آنها مي خواستند مردم بقدري عصباني باشند که اقتصاد ويران خود را فراموش کنند، اما نه آنقدر عصباني که به ساختمان هاي ديپلماتيک حمله ور شوند و خواستار کشته شدن در غزه باشند. همزمان با ادامۀ جنگ در غزه، احمدي نژاد و متحدانش توانستند از اين درگيري بعنوان بهانه اي براي ساکت کردن منتقدان و رقباي خود استفاده کنند. دولت يک روزنامۀ ميانه رو را بخاطر انتشار بيانيه اي توسط يک گروه مخالف دانشجويي که از حماس انتقاد کرده بود و تهران را همدست جنايت هاي آن دانسته بود، تعطيل کرد. در واقع، هدف از کل ماجراي غزه معطوف داشتن نظر مردم به اين سو بود، نه به خطر انداختن نقش ايران در منطقه.

منبع: واشنگتن پست، 25 ژانويه

2008-12-12T15:13:00.003+03:30

وقتی پول نداری و هی پیشنهاد قدم زدن می دی و پایه همه جور الافی و چٍت هستی، اون موس بی سیم که می خری ارزش داره ...

وقتی همش کار داری و پول در میاری و همه لوازم الکترونیکی و آرایشی اتاقم هدیه توئه ، اون روزی که برای خرید شلوارگرم به کوچه برلن میای ارزش داره ...

هیچ راه میانبری وجود نداره ...

Some jokes

2008-10-24T11:56:00.002+03:30

in a bar...
One day this guy was sitting at this bar in Chicago and looks over and sees this guy that looks exactly like him. He says to the guy,
- "Hey you look just like me!"

The other man agrees and asks,
- "Where are you from?"

The first guy answers,
- "Chicago."

- "Me too!" says the second guy, "What street do you live on?"

- "Forty-Ninth Street," answers the first guy.

- "Me too!" says the second guy, becoming increasingly excited. "What’s your address?"
- "951"

- "Me too! Wow, this is incredible! What are your parents’ names?"

- "John and Cathy," says the first guy.

- "Me too!" shouts the second guy. "I wonder if we’re related!?"

Meanwhile, the bartenders are changing shifts and the guy coming on asks if anything is new.

"No," says the first bartender, "just the Smith twins, drunk again."

*************************************************************************

A man decided to march in the holy crusades. Concluding that his wife should wear a chastity belt while he is gone, he locks up her nether regions and gives the key to his best friend. He tells him, "If I do not return within four years, unlock my wife and set her free to live a normal life."

So, the husband leaves on horseback and about a half hour later, he sees a cloud of dust behind him. He waits for it to come closer and sees his best friend. "What's wrong," he asks.

"You gave me the wrong key!"

*************************************************************************

A dying man smells his favorite oatmeal raisin cookies cooking downstairs. It takes all the strength he has left but he gets up from the bed and crawls down the stairs. He sees the cookies cooling on the counter and staggers over to them. As he reaches for one, his wife's wrinkled hand reaches out, smacks his and she yells:

"No, you can't have those! They're for the funeral!"

*************************************************************************

Juan comes up to the Mexican border on his bicycle. He's got two large bags over his shoulders. The guard stops him and says, "What's in the bags?"

"Sand," answered Juan.

The guard says, "We'll just see about that. Get off the bike." The guard detains Juan overnight and has the sand analyzed, only to discover that there is nothing but pure sand in the bags. He releases Juan and lets him cross the border.

A week later, the same thing happens. The guard asks, "What's in the bags?"

"Sand," says Juan.

The guard does his thorough examination and discovers that the bags contain nothing but sand. He gives the sand back to Juan, and Juan crosses the border on his bicycle.

This sequence of events is repeated every day for three years. Finally, Juan doesn't show up one day and the guard meets him in a Cantina in Mexico.

"Hey, Buddy," says the guard, "I know you are smuggling something. It's driving me crazy. It's all I think about...Just between you and me, what are you smuggling?"

Juan sips his beer and says, "Bicycles."

:))))))))))

پاسخ گنجی به کاربران

2008-09-12T23:09:00.000+04:30

پاسخ گنجی به کاربران؛ «با رفتن خامنه ای هم آزادی مستقر نخواهد شد»

اكبر گنجى، روزنامه نگار و فعال سياسى اخيرا كتابى به زبان انگليسى نوشته است با عنوان «راه دمكراسى در ايران.»

کتاب تازه آقای گنجی با استقبال شماری از متفکران اروپایی و آمریکایی روبرو و بر آن نقدهای مثبتی نوشته شده است. از جمله نیکی آر کدی، نویسنده آثار مهمی در باره تاریخ ایران می گوید: «کتاب مختصر و آسان خوان اکبر گنجی هوشيارانه ترين و قابل دسترسی ترين برنامه غير خشونت آميز تحقق دموکراسی و حقوق بشر در ايران است. گنجی هم بر انديشه غرب و هم بر امکانات فرهنگ ايران تسلط دارد و يکی از نخستين مردان ايرانی است که اهميت اساسی دستيابی به منزلت و رفتار برابر با زنان ايرانی را درک کرده و مبارزات و فعاليت های زنان را قدر می نهد.»

فيليپ پتيت، استاد علم سياست و ارزش های انسانی، دانشگاه پرينستون نیز معتقد است: « اکبر گنجی با تمرکز و دقت فيلسوف، کوبندگی روزنامه نگار و برخوردار از اعتبار کسی که برای خير عمومی جنگيده و رنج برده است می نويسد. کلمات او که به خاطر نوشتن شان رنج بسيار برده است روشنگر و تحرک بخش اند.»

اكبر گنجى در هفته جارى در بخش مصاحبه با صاحبنظران، ميزبان پرسش هاى كاربران راديو فردا بود كه با وى سوالات مختلفى در زمينه آخرين كتاب او، چگونگى ارسال نامه هاى خود از زندان اوين به دنياى خارج، راهكار رسيدن به دمكراسى در ايران، نسبت مردمسالارى دينى با آزادى، تغيير رژيم جمهورى اسلامى ايران و موارد ديگر را مطرح كرده بودند.

آقاى گنجى به شيوه خود و با دسته بندى موضوع هاى مطرح شده در پرسش هاى كاربران به آنها پاسخ داده است و راديو فردا به رغم طولانى بودن جواب هاى ارسال شده، براى رعايت امانت در بيان صحيح نظرات مهمان اينترنتى خود، اين پاسخ ها را در سه قسمت منتشر مى كند.

بخش هاى دوم و سوم پاسخ هاى اكبر گنجى به صورت «لينك فعال» در همين مطلب قرار داده شده است.

پاسخ های اکبر گنجی به پرسش های خوانندگان

تغيير رژيم: به گمان من مهمترين مسأله ما، گذار به دموكراسى (نظام دموكراتيك ملتزم به آزادى و حقوق بشر) است. اگر بر سر اين موضوع اتفاق نظر داشته باشيم، پرسش بعدى اين است كه چه امورى شرط لازم گذار به دموكراسى است. هيچ نظام سياسى اى به گمان من مقدس نيست. همه نظام هاى سياسى برساخته هاى بشرى اند. مى توان آنها را تغيير داد و در صورتى كه سركوبگر باشند، بايد آنها را تغيير داد.

قانون اساسى جمهورى اسلامى (رژيم حقوقى) و نظام ناشى از آن (رژيم حقيقى) با دموكراسى و حقوق بشر تعارض دارند. اما به گمان من انقلاب منجر به دموكراسى نمى شود. تنها راه گذار به دموكراسى، مبارزات عملى غير خشونت آميز است.

بخش دوم: فدراليسم در چارچوب ايران دموكراتيك، راه حل مشكلات است

بخش سوم: «انتخابات در جمهوری اسلامی در خدمت سلطان است»

اگر براى كسى، نظام جمهورى اسلامى هدف و مقدس باشد، براى دوام آن هر كارى خواهد كرد، اما اگر براى كسى دموكراسى و آزادى و حقوق بشر مهم باشد، براى رسيدن به آن هر كارى نخواهد كرد، بلكه به روش هاى اخلاقى و انسانى به دنبال اين اهداف خواهد رفت. نكته مهم اين است كه دموكراسى محصول سخنرانى و صدور بيانيه سياسى نيست، دموكراسى محصول اقدامات عملى است. اپوزيسيون فاقد عمل، اپوزيسيون نام نمى گيرد.

تغيير رژيم در برابر گذار به دموكراسى چندان اهميتى ندارد. همه ما دست به دست هم داديم و از طريق انقلابى مردمى، رژيم شاه را برانداختيم. ولى رژيمى سركوبگرتر جانشين آن كرديم. پس انقلاب و تغيير رژيم لزوماً به دموكراسى منتهى نخواهد شد.

هدف اصلى ما برساختن يك رژيم دموكراتيك ملتزم به آزادى، حقوق بشر، پلوراليسم، فدراليسم و.. است. اما فقط هدف مهم نيست. راه رسيدن به هدف هم بسيار مهم است. از هر راهى به هر نتيجه اى نمى توان رسيد. انقلاب هاى كلاسيك نشان داده اند كه به نظام دموكراتيك منتهى نمى شوند. بايد اين مسير به گونه اى طى شود كه رژيمى سركوبگرتر از رژيم فعلى جايگزين رژيم فعلى نشود.

نبايد كينه و عداوت جانشين عقلانيت و آينده نگرى شود. با رفتن شاه ، دموكراسى و آزادى مستقر نشد، با رفتن خامنه اى هم دموكراسى و آزادى مستقر نخواهد شد. اما از اين مقدمه درست نبايد اين نتيجه نادرست را استنتاج كرد كه پس دوام رهبرى خامنه اى و نظام ولايت فقيه را بايد پذيرفت. نفى نظام ولايت فقيه، شرط لازم گذار به دموكراسى است.

استبداد خواهى و استبداد پذيرى ما: دموكراسى و ديكتاتورى، بر ساخته هاى بشرى اند. تاريخ ما، تاريخ استبداد بوده است، يعنى ، استبداد پديده اى استثنايى در تاريخ ما نبوده است.

اين واقعيت تلخ حاكى از آن است كه نظام استبدادى با روحيه، خلق و خوى، شخصيت و فرهنگ ما سازگار است. روشنفكران ما هميشه تمام مسائل و مشكلات را به دولت فروكاسته اند و اين واقعيت ساده را ناديده گرفته اند كه نظام سياسى لباسى است در حد و اندازه جوامع بشرى. اگر اين لباس در حد و اندازه ما نبود، پاره و دريده مى شد.

قانون اساسى جمهورى اسلامى (رژيم حقوقى) و نظام ناشى از آن (رژيم حقيقى) با دموكراسى و حقوق بشر تعارض دارند. اما به گمان من انقلاب منجر به دموكراسى نمى شود. تنها راه گذار به دموكراسى، مبارزات عملى غير خشونت آميز است.

همه ما در برساختن نظام استبدادى شريك بوده و هستيم. منتها، ميزان مشاركت هر يك از ما متفاوت است. درست است كه بسيارى از مردم با اين نظام مخالفند، اما آيا جز تعدادى قليل، در عمل، كسى با اين نظام در حال مبارزه است؟ چرا در تحليل هاى روشنفكرانه هيچگاه از اكثريت خاموش در برابر استبداد انتقاد نمى شود؟

حداقل چيزى كه مى توان درباره ى اين مردم گفت، اين است كه اين مردم ، مردمى ستم پذيرند. روشنفكران با انتقاد از دولت، به قهرمان مردم ستم پذير تبديل مى شوند. اما ناديده گرفتن نقش اساسى مردم در بر ساختن نظام هاى استبدادى، حقيقت مهمى را مى پوشاند كه روشنايى بخشيدن بدان مى تواند رهايى بخش باشد. وقتى از مردم حرف مى زنم، روشنفكران را از مردم جدا نمى كنم. روشنفكران هم بخشى از همين مردم اند.

مردم سالارى دينى: نظام دموكراتيك را نمى توان به حكومت اكثريت فروكاست. فقط، و اين شرط بسيار مهم است، يكى از ويژگى هاى نظام هاى دموكراتيك اين است كه با رأى اكثريت مردم به قدرت مى رسند(به تعبير دقيق تر، با رآى اكثريت مردم، قدرت را از دست داده و به ديگرى واگذار مى كنند.)

يكى از مهمترين ويژگى هاى نظام هاى دموكراتيك، رعايت حقوق اقليت هاست. رعايت حقوق بشر، مهمترين ويژگى نظام هاى دموكراتيك است. پلوراليسم، ويژگى مهم ديگر نظام دموكراتيك است. نظامى كه به پلوراليسم فكرى(نظرى، عقيدتى و...) و عملى(اجتماعى) پايبند نباشد ، نظام دموكراتيك نخواهد بود.

مى توان مسلمان و دموكرات بود. مسلمانى با دموكرات بودن تعارضى ندارد. اما نمى توان دولت اسلامى دموكراتيك داشت. «مردم سالارى دينى» وجود خارجى ندارد و به دلائل عديده نمى تواند وجود داشته باشد. مسأله ما، ديندارى مردم نيست، مسأله ى ما، استبداد پايدار است. دين در تاريخ ما هميشه به عنوان توجيه گر استبداد به كار گرفته شده است. تفكيك نهاد دين از نهاد دولت، به عنوان يكى از مهمترين اجزاى دموكراسى خواهى ، بايد در الويت قرار گيرد. نقد دين، توسط نوانديشان دينى، از اين منظر بسيار مهم است و مى تواند به گذار به نظام دموكراتيك، مدد رساند. اما نابودى دين، نه ممكن است و نه مطلوب.

آمريكا ديندار ترين جامعه مغرب زمين است. توكويل به خوبى نشان داده است كه ديندارى آمريكائيان، تعارضى با دموكراسى و آزادى ندارد، به شرط آنكه نهاد دين از نهاد دولت جدا باشد و برابرى همه آدميان پذيرفته شود. به گمان وى، خداوند همه ى آدميان را برابر آفريده است.

ضمانت دوام دموكراسى : هيچ تضمينى وجود ندارد كه فرد ، گروه يا نظامى هميشه ليبرال و دموكرات باشند. نظام هاى سياسى را بايد از طريق قانون اساسى و ساختارها و نهادهاى مدنى محدود و مقيد كرد. حتى در جوامع دموكراتيك هم نظام هاى سياسى از فرصت ها و روزنه ها براى اقدامات غير دموكراتيك استفاده مى كنند. سياست نظامى گرايانه دولت آمريكا، سياستى غير دموكراتيك است كه منجر به رشد بنياد گرايى در منطقه شده است.

در انتخابات رياست جمهورى آمريكا كه در حال انجام است، هر دو حزب سياسى از باورهاى دينى مردم براى رسيدن به قدرت استفاده مى كنند. زندان هاى مخفى آمريكا در اروپا و ديگر نقاط دنيا(كه افشا شد) نمونه ديگرى از اقدامات غير دموكراتيك و ناقض حقوق بشر دولت يك جامعه دموكراتيك است.

وقتى دادستان كل فعلى آمريكا در سناى آمريكا در برابر نمايندگان مردم قرار گرفت تا رأى اعتماد آنها را اخذ كند، هر چه از او سوال شد كه آيا قبول دارد كه (water boarding) نوعى شكنجه است، او از پاسخ به اين پرسش فرار كرد، چرا كه دولت آمريكا از اين روش براى اعتراف گيرى استفاده مى كند. اين واقعيت در حالى است كه نهادهاى حقوق بشر بين المللى اين عمل را مصداق شكنجه مى دانند .

واقعيت اين است كه همه ما كاملاً انسانيم، انسان كامل وجود ندارد. انسان، يعنى موجود خطاكار. همه ما، تر دامن و سجاده شراب آلوده ايم. اما پيش فرض انسان شناسانه نظام دموكراتيك اين است (اين بايد باشد) كه زمامداران سياسى، شياطينى هستند كه به دنبال، فريب، نيرنگ، خدعه، سوء استفاده و منافع خويش اند. لذا بايد به گونه اى دست و پاى اين شياطين را بست، كه فرصت هر گونه سو استفاده از آنان سلب شود.

با رفتن شاه، دموكراسى و آزادى مستقر نشد، با رفتن خامنه اى هم دموكراسى و آزادى مستقر نخواهد شد. اما از اين مقدمه درست نبايد اين نتيجه نادرست را استنتاج كرد كه پس دوام رهبرى خامنه اى و نظام ولايت فقيه را بايد پذيرفت. نفى نظام ولايت فقيه، شرط لازم گذار به دموكراسى است.

توزيع قدرت، كنترل قدرت، نظارت بر قدرت، نقد دائمى قدرت، دوره اى كردن مناصب، رسانه هاى مستقل و آزاد، و دهها بر ساخته ديگر را بايد ايجاد كرد تا شرارت رهبران سياسى به حداقل ممكن رسانده شود.

نامه ها و بيانيه هاى ارسالى از زندان: كافى است دوستان نگاهى به سايت هاى مختلف بيندازند و نامه ها و بيانيه هاى زندانيان سياسى را در آنها مشاهده كنند، تا اين پيش مدعا كه فقط نامه هاى من از زندان بيرون مى آمده به سرعت ابطال شود.

جمهورى اسلامى، نظامى استبدادى و سركوبگر است، اما نظامى فاشيستى و توتاليتر نيست. يعنى نمى تواند باشد، نه اينكه نخواهد باشد. ساختن نظامى توتاليتر و فاشيستى در ايران ناممكن است. ضمن اينكه زندانيان سياسى در همه زندان ها ياد مى گيرند كه چگونه نظرات خود را به بيرون از زندان منتقل كنند. خاطرات ماندلا كه در زندان رژيم آپارتايد نوشته شد، به بيرون فرستاده شد (رجوع شود به خاطرات وى كه چگونگى آن را شرح داده است.)

مهمترين نوشته هاى گرامشى، نوشته هاى زندان اوست كه در زندان نظام فاشيستى موسولينى نوشته شده اند. اگر جمهورى اسلامى زندان را قسمت كسى كند، خواهد ديد كه مى توان نظرات را به خارج از زندان منتقل كرد. نظام نمى خواهد چنين شود و تمام كوشش خود را مصروف اين مى كند كه چنين نشود، اما زندانى مى آموزد كه چگونه بايد از فرصت ها استفاده كرد. نگاه ايدئولوژيك و توطئه انديش فكر مى كند كه چنين امرى محال است، ولى واقعيت نشان مى دهد كه آن نگاه نادرست را بايد كنار گذارد.

دين و استبداد و هويت: مسئله اصلى ما گذار به دموكراسى است. تاريخ بلند استبدادى ما معلول علل و دلائل بسيارى است. تبيين پديده سركوب با يك علت، تحليلى غير علمى و نادرست است.

بسيارى از نظام هاى استبدادى حاكم بر ما، نظام سكولار بوده اند. از جمله نظام پهلوى. دين يكى از اجزاى بسيار مهم هويت ايرانيان بوده و خواهد بود. ضديت با دين راه به جايى نخواهد برد. جدايى نهاد دين از نهاد دولت يكى از پيش شرط هاى مهم گذار به دموكراسى و نظام دموكراتيك است. نظام هاى توتاليتر اروپاى شرقى سابق، هر چه در توان داشتند صرف نابودى دين كردند، اين پروژه به طور كامل شكست خورد، اما تنها دستاورد آنها براى بشريت نظام هاى توتاليتر بود. همين تجربه بزرگ بايد به ما آموخته باشد كه دين ستيزى نه شرط كافى دموكراسى است و نه شرط لازم آن.

طنز از ابراهیم نبوی

2008-06-19T23:00:00.000+04:30

بذارش روی میز

ابراهیم نبوی e.nabavi@roozonline.com - پنجشنبه 30 خرداد 1387 [2008.06.19]

دیروز احمدی نژاد با دانشجویان دانشگاه امام صادق، که طبیعتا نماینده همه دانشگاههای ‏کشور است، در ساعت نه شب تا یک نیمه شب که طبیعتا همه ملاقات های مردمی در دنیا در ‏همین ساعت صورت می گیرد، در دفتر خودش که طبعا هر کسی در دنیا می خواهد با مسائل ‏دانشگاه مواجه بشود، در دفتر رئیس جمهور با دانشجویان ملاقات می کند، برای آگاهی از ‏مسائل دانشگاه، برای دانشجویان سخنانی ایراد کرد و در این سخنان اعلام کرد: " هنوز همه ‏آرمانهای مان را روی میز نیاورده ایم." در همین موقع دانشجویان شعار دادند: " رئیس ‏جمهور عزیز، بذار اونو روی میز." ‏

وی سپس به دانشجویان گفت: آیا سووالی دارید؟ یکی از دانشجویان گفت: شما چرا اینقدر ‏خوبید؟ وی پاسخ داد: به این سووال پاسخ نمی دهم، مادرم باید بگوید من چرا خوبم. یکی دیگر ‏از دانشجویان پرسید: چرا آب در صد درجه به جوش می آید؟ وی پاسخ داد: ای شیطون، ‏معلومه تو هم مثل من تو کار علم واردی. سپس یک دانشجوی دیگر گفت: الهی قربونت برم، ‏می شه من بمیرم براتون؟ وی گفت: نه عزیزم، خوبی از خودتونه، تو رو خدا اینقدر محبت ‏جامعه دانشجویی رو به من نشون ندین. آنگاه یکی از دانشجویان معترض گفت: " چرا رئیس ‏جمهور دستور نمی دهد که همه دانشجویان دیگر را کتک بزنند؟" رئیس جمهور گفت: شما ‏فکر می کنید رئیس جمهور شما همه قدرتها را دارد؟ من الآن دو سال است می گویم عامل ‏گرانی مسکن را پیدا کنید، ولی نمی کنند. آنگاه یک دانشجوی دیگر با عصبانیت پرسید: چرا ‏بعضی از نیروهای کثیف با شما مخالفند؟ رئیس جمهور پاسخ داد: چون من خیلی ماه هستم. در ‏پایان یکی از دانشجویان گفت: شما وقتی دانشجو بودید مثل ما شهامت سووال کردن از رئیس ‏جمهور را داشتید؟ احمدی نژاد پاسخ داد: ما همیشه آرزوی مان بود روزی رئیس جمهور ‏شویم و بگذاریم دانشجویان بیایند پیش ما و حرف دل شان را بزنند. در پایان دانشجویان رفتند. ‏در همین راستا، و با توجه به اهمیت سووال کردن و پاسخ دادن، یک پرسشنامه چهار جوابی ‏برای کلیه دانشجویان کشور طرح می شود. لطفا به این سووالات پاسخ داده و پاسخنامه را ‏برای عمه رئیس جمهور که معمولا در مقابل دانشجویان پاسخگوست بفرستید.‏

سووال اول: چرا رئیس جمهور برای پاسخ دادن به سووالات دانشجویان آمریکایی ده هزار ‏کیلومتر سفر کرده و با شجاعت به میان دانشجویان دانشگاه کلمبیا رفت، ولی همین رئیس ‏جمهور با شجاعت به دانشگاه تهران نرفت؟
‏1) چون رئیس جمهور ما خیلی شجاع است؟
‏2) چون راه دانشگاه تهران خیلی دور است؟
‏3) چون کلمبیا در خارج است و دانشگاه تهران در داخل؟
‏4) چون در آنجا دوربین زیاد بود؟

سووال دوم: چرا رئیس جمهور به جای رفتن میان دانشجویان آنها را به میان خودش آورد؟
‏1) چون آمدن سیصد نفر از رفتن یک نفر ساده تر است؟
‏2) چون در دانشگاه سالن برای ملاقات نبود، ولی در دفتر بود؟
‏3) چون می خواست برود که یکهو دید آمدند؟
‏4) آنها نیامدند، بلکه آورده شدند؟

سووال سوم: چرا در جلسه پرسش و پاسخ با دانشجویان هیچ سووالی مطرح نشد؟
‏1) چون رئیس جمهور همه سووال ها را بلد بود؟
‏2) چون دانشجویان اصولا سووالی ندارند؟
‏3) چون رئیس جمهور همه جواب ها را داد؟
‏4) اصولا سووال کردن برای سلامتی خوب نیست؟

سووال چهارم: چرا به جای دانشجویان دانشگاه تهران، دانشجویان دانشگاه امام صادق برای ‏ملاقات با رئیس جمهور انتخاب شدند؟
‏1) چون دانشجویان دانشگاه تهران چاق بودند و در آن سالن جا نمی شدند؟
‏2) چون امام صادق امام هفتم شیعیان است؟
‏3) چون دانشجویان دانشگاه تهران سرما خورده بودند؟
‏4) چون دانشجویان امام صادق قبلا آمده بودند، لازم بود که بعدا هم بیایند؟

سووال پنجم: چرا رئیس جمهور برای ملاقات با روستائیان ابرقو ساعت دوازده ظهر با آنها ‏ملاقات می کند، ولی با دانشجویان ساعت 9 شب تا 1 نیمه شب ملاقات کرد؟‏
‏1) چون روستائیان شب ها زود می خوابند؟
‏2) چون رئیس جمهور وقت شناس است؟
‏3) چون دانشجویان شبها دیر می خوابند؟
‏4) ارتش چرا ندارد؟

سووال ششم: منظور رئیس جمهور در جمله " هنوز همه آرمانها را روی میز نیاورده ایم." از ‏‏" آرمان" چیست؟
‏1) یک چیز مهم که ایشان دارد، ولی ما تا حالا ندیدیم؟
‏2) یک چیز بزرگ که اگر روی میز بگذارند، همه دنیا به هم می ریزد؟
‏3) یک چیز مهم که فعلا رئیس جمهور به کسی نشان نداده؟
‏4) یک چیزی که فعلا زیر میز است؟

سووال هفتم: با توجه به جمله " هنوز همه آرمانها را روی میز نیاوردیم" پیش بینی کنید اگر ‏همه آرمانها را روی میز بیاورند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
‏1) دهان مان آسفالت است؟
‏2) دهان مان صاف است؟
‏3) دهان مان بسته می شود؟
‏4) دهان مان یک جور دیگر می شود؟

سووال هشتم: با توجه به اینکه " هنوز همه آرمانها را روی میز نیاورده اند" قیمت همه چیز ‏دو برابر شده است، اگر " همه آرمانهای رئیس جمهور" را روی میز بگذارند، قیمت ها چند ‏برابر می شود؟
‏1) دو برابر و نیم؟
‏2) دوبرابر و هفتاد و پنج صدم؟
‏3) سه برابر؟
‏4) هر سه پاسخ صحیح است؟‏

سووال نهم: با توجه به اینکه " هنوز همه آرمانها را روی میز نیاورده اند" آقای پالیزدار اعلام ‏کرد اکثر آرمانگرایان کشور پرونده فساد مالی دارند، میان پالیزدار، میز و آرمان چه رابطه ‏ای وجود دارد؟
‏1) حرف های پالیزدار آرمان زیرمیزی است، ولی آرمان رئیس جمهور روی میزی است؟‏
‏2) اصولا آرمان تا وقتی روی میز نرفته، زیرمیزی می گیرد؟
‏3) آرمان را اگر روی میز نگذارند، سر می خورد و می رود زیر میز؟
‏4) احتمالا اگر رئیس جمهور آرمانش را روی میز بگذارد، احتمالا می رود پیش پالیزدار؟

سووال دهم: با توجه به دستگیری استاد مددی، یکی از آرمانگرایان دانشگاه زنجان، پاسخ دهید ‏که میان میز و آرمان استاد مددی چه رابطه ای وجود دارد؟ ‏
‏1) استاد مددی همه آرمانهایش را نشان داد، ولی روی میز نگذاشت؟
‏2) اصولا وقتی کسی می خواهد آرمانش را نشان دهد، باید موبایل ها را خاموش کنند؟
‏3) استاد مددی و سردار زارعی همه آرمان شان را روی میز گذاشتند، ولی بدشانسی آوردند؟
‏4) هر سه پاسخ غلط است؟ ‏

ایران: پاسخ به حمله اسرائیل «دردناک» خواهد بود

2008-06-10T23:47:00.002+04:30

"وزير دفاع جمهوری اسلامی ايران به اسرائيل هشدار داد در صورت اقدام نظامی عليه تاسيسات هسته ای اين کشور با «پاسخ بسيار دردناکی » روبرو خواهد شد." سایت رادیو فردا

ببخشید برای کی ؟ کی دردش میگیره؟ اونوقت کجاش ؟ سوزشم داره ؟

یک موفقیت ، پس از سالها سرکوب

2008-06-10T18:59:00.003+04:30

وای چقدر خوشحال شدم ! روحم تازه شد ! جیگرم حال اومد !

تحصن بروبچه های تربیت معلم کرج با موفقیت و رسیدن به همه خواسته ها به پایان رسید ! بنابر گزارش سایت رادیوفردا ، بعد از یک مذاکره طولانی فرسایشی ( از صبح دوشنبه ، دیروز ، تا ساعت ده شب ) نماینده وزارت علوم و مسئولین دانشگاه همه خواسته های دانشجویان را پذیرفته اند!

البته امکانش هست که بزنن زیرش ها ! اینجا ایرانه ! وجدان و اخلاق آخرین چیزیه که تو مسئولین مملکتی ممکنه پیدا بشه! اما بازم همینش که پذیرفتن و تحصن سرکوب نشد خودش یه قدم بزرگه ! باشد که این روند برای دانشگاههای دیگه ، علی الخصوص دانشگاه های تهران هم ادامه پیدا کنه !

من از طرف خودم و بعضی از آشنایان ، این رخداد فرخنده رو به جنبش دانشجویی ایران تبریک می گم !

یک روز پاییزی

2008-05-19T10:07:00.002+04:30

من آشفته
رمان از خود
دلم آسیمه همچون باد
دمان بر سینه می کوبد
و فریادی زخشم و درد
دورن حنجره با بغض سنگینم
گلاویز است

"دگرای وای بر هستی"
دگر از خود گریزانم
و اکنون لحظه ها ، چون بچه ماهی ها
زدستانم برون لغزند

چه بوی شرم تلخی می دهد دستم
تنم چون هیمه می سوزد
شرارش از دو چشمم می جهد بیرون!

و اینک تو
صبور و مهربان و گرم
به لبخندی کبوتر بچه چشمان خیسم را
درون لانه جادادی
چکید از اطلسی های نگاه تو
محبت تا ته قلبم
و من آرام می گیرم...

هفت سین در کاخ سفید

2008-04-09T21:01:00.003+04:30

این هم نشانه احترام کاخ سفید به ملت و فرهنگ ایران

A traditional Haft Sin table celebrating Nowruz, the Persian New Year, is seen set Wednesday, March 19, 2008, in the State Dining Room of the White House. Nowruz is, in Persian and some other cultures, including Kurdish culture, a family-oriented holiday celebrating the New Year and the coming of spring. The Haft Sin table has seven items symbolizing new life, joy, love, beauty and health, sunrise, patience and garlic to ward off evil. White House photo by Chris Greenberg

ایران ، بزرگترین خطر برای آمریکاییها؟

2008-04-01T16:19:00.003+04:30

طبق این نظرسنجی موسسه گالوپ ، 4 سال پیش بزرگترین تهدید از دید آمرکاییها عراق بوده ، بعدش چین ، بعدش ایران.
پارسال بجای چین کره جنوبی اومده و امسال دوباره چین اومده تو لیست سه تا کشور خطرناک دنیا از دید آمریکاییها . و تازه امسال ایران هم که قبلاً سوم بوده ، اومده به صدر !!!
جمهوریخواه ها بیشتر از دموکراتها ، و مسن تر ها و اونهایی که فعالانه اخبار سیاسی جهان را دنبال می کردن ، بیشتر از جوانتر ها و اونهایی که خیلی اهل دنبال کردن اخبار نبودن ، ایران رو در مقام اول خطر می دونستند !

آبرو برامون نمونده ها!

دیوکسین ها (Dioxins)

2008-03-25T14:37:00.003+04:30

توی محصولات موزارلای ایتالیا سم خطرناکی از خانواده دیوکسین ها پیدا شده! خبرش رو توی سایت AOL می تونین بخونین! عجالتاً پنیر موزارلای وارداتی نخورین تا ببینیم نتیجه چی میشه!
بعضی از این رستورانهای آلامد پیتزا با پنیر موزارلا میدن ، بهتره فعلاً نخورین ! درسته که اینجا ایرانه و احتمالاً طرف خالی می بنده و اصلاً در پیتزاش پنیر موزارلا اصلاً نداره و همینطوری برای مشتری جمع کردن زده ، اما یه وقت شانس شما یکیشون با وجدان و با شرف از آب در میاد و شما مسموم میشین!
ضمناً دیوکسین ها مثل سیانید ها نیستن که درجا نفله کنن آدمو! از اون دسته سموم هستن که اگر مصرفشون کنین بعد از 10 سال که در بدن می مونن ، یهو یه روز می ترکین ! برای همین اگه صاحب فست فود برگشت گفت "آقا ما داریم هر روز اینو می دیم به خورد مردم هیج کسم هنوز نمرده" ، بدونین که طرف برنامه داره 10 سال دیگه از ایران در رفته باشه!!!!!

یک ترور دیگه بدست جمهوری اسلامی

2008-03-25T14:05:00.006+04:30

تا این جمهوری اسلامی نابود نشه ، بشریت راحت نمی شینه !
یک ایرانی به نام منوچهر فرهنگی که بنیانگزار کالج بین المللی اسپانیاست ، به دست عوامل جمهوری اسلامی ترور شد ! درست یک روز بعد از اینکه با یکی از این فاطی **ده های سفارت که داشته پوستر تبلیغاتی جمهوری اسلامی می چسبونده به دیواردعواش شده ، یکی دیگشون رفته در خونش و تا در رو باز کرده ، با چاقو سه ضربه به شکمش زده و لابد در همون حال هم داشته تقدیمش می کرده به امام حسینی کسی !!!!
طرف کرمانی الاصل و زرتشتی بوده !
(همینی که عکسش این بالاست )

2008-03-21T02:58:00.002+04:30

ما تقریباً مطمئنیم که هم شیره داره با یه آدم مزخرف مزدوج میشه ، اما نمی دونیم باید چیکار کنیم! اصلاً باید کاری بکنیم یا اینکه فقط دورادور تشویق کنیم؟
خدایا! عشق کور و کر شانزه سالگی را از سر ابناء و بنات بشر زایل بفرما!

بزرگان گویند که ...

2008-03-13T23:24:00.002+03:30

The price of freedom of religion, or of speech, or of the press, is that we must put up with a good deal of rubbish.
- Robert Jackson

"هزینه داشتن آزادی انتخاب مذهب ، آزادی بیان ، یا آزادی مطبوعات ، این است که بتوانیم با مقدار قابل توجهی خزعبل کنار بیاییم . "
(یعنی به بهانه مبارزه با خزعبلات قلع و قمع راه نیندازیم! بلکه وجودشان را تحمل کنیم! )

:)

2008-03-12T22:13:00.002+03:30

اینم باحاله!! برای منحرف کردن مغزاز این بحثهای انتخابات مسخره!!

شعر طنز انتخاباتی

2008-03-12T21:46:00.002+03:30

این شعر از وبلاگ بالاابهام نقل شده:

دوش پرسیدم از استاد که این دوره وکیل
باید آقای فلان یا که فلان را بکنیم؟
گفت: آن را که از این پیش به ناحق کردیم
مصلحت نیست که این دوره همان را بکنیم
با خوانین و رجالی که در این مملکت است
ما چرا مردم بی نام و نشان را بکنیم؟
دور هفتم که ز مردان هنری دیده نشد
بهتر آن است که این دوره زنان را بکنیم
گر کسی یافت نشد بین زنان لایق کار
من بر آنم که همان نسل جوان را بکنیم

:))

در جواب ابراهیم نبوی

2008-03-10T12:37:00.002+03:30

1.برعکس شما آقای نبوی ، تنها تفاوتی که من میان دوران آقای خاتمی و آقای احمدی نژاد می بینم ، این است که در دوران خاتمی قیافه ظاهری خیلی چیزها خوب و قشنگ شده و بزک دوزک شده بود اما ریشه و اصل و عمق همان بود! قتلهای زنجیره ای را یادتان رفته؟ احمدی نژاد همان شمشیر را از رو بسته! قبلاً هم بوده ، فقط با ظاهرسازی به ما اجازه داده بودند که خودمان را بزنیم به خریت و بگوییم "انشاالله گربه بوده!" جوانها می توانستند موهایشان را بلند کنند، روپوش تنگ بپوشند و دست دوست پسرشان/دخترشان را در خیابان بگیرند! اما نه کار داشتند ، نه آموزش علنی رفتارجنسی درست داشتیم (که با ایدز مبارزه شود) ، نه دیه زن و مرد برابر بود!!!! این شیره مالیها به درد آدمهای سطحی می خورد! که محض اطلاع شما خیلی از مردم ایران دیگر سطحی نیستند!

2. برای دادن زمام 30 درصد کارها به کسی که در طول 4 سال تلاش کند که شرایط را برای تغییر نظام آماده کند! عجیب است؟ نکند شما هم می خواهید مثل خاتمی رسماً بگویید که بچه همین نظام هستید و آن را قبول نمی کنید و فقط می خواهید حفظش کنید؟ همینطوری کم کم باید عوض شود دیگر!!! وگرنه باید انقلاب کنیم باز! همین را می خواهید ؟ شما یک بار انقلاب کردید ، یک نسلی دارد سعی می کند این سنگ را در بیاورد! کسی که حتی چشم انداز تغییر را هم ندارد و فقط می خواهد سروریخت این افریته را درست کند که تا شب حجله معلوم نشود ، به درد این ملت نمی خورد! همان بهتر که قیافه اصلی افریته مشخص شود ، که اقلاً غیر از این داماد فعلی که از دست رفته کس دیگری خواستگاری اش نیاید!!!!

3.همان که در بالا گفتم! بله! همان شرایط بدتر بهتر است! گوسفند هم با روزی یک من علوفه ، از چوپان اطاعت می کند ، هم با روزی 12 من ، اما فقط روزی به صاحبش حمله ور میشود ، یا اینکه فرار می کند که اصلاً علوفه نگیرد!!!! فکر می کنید مردم فقط دردشان چکمه پوشیدن یا نپوشیدن است؟ اقتصاد رو به قهقرا، فرهنگ خرافات زده درحال ترویج از صداوسیماو آموزش پرورش ، تبعیض جنسی و ... را ما نمی بینیم؟ شما فکر می کنید درد ما فقط علوفه است؟؟؟؟

4.خودتان هم می دانید که مقایسه انتخابات ایران که انتخاب میان فاجعه آمیز و فاجعه آمیزتر است ، با انتخابات های دنیا که حداکثر میان بد و بدتر صورت می گیرد ، قیاس مع الفارق است! این کجاو آن کجا جناب نبوی!! مثل این می ماند که به بهانه تف انداختن یک نفر در خیابان ، برویم و وسط خیابان قضای حاجت کنیم!!!! چون هر دو دفع اضافات هستند!!!!!!از این حرف شما من یاد جواب مسؤلان ایرانی به سوال دیگران درباره زندانهای ایران میفتم! بدجوری شبیه زد!

5. بقول معروف "آب که از سرگذشت ، چه یک وجب ، چه ده وجب" ! چرا خودمان را گول بزنیم ، چه بهتر و بدتری بین نامزدها وجود دارد؟ همان مبحث جواب بند 3 است! یک نفر میاید فوقش به مردم اجازه می دهد چکمه بپوشند و مویشان را بلند کنند! بیشتر که نمی شود! یعنی اصلاً قرار نیست که بشود! کسانی را که بخواهند کار اصولی بکنند که اصلاً نمی گذارند بمانند در مملکت!چه برسد به اینکه کاندیدا شوند!!!! از دولت خاتمی بالاتر نیست که دیه زنان همان بود که هست و نصف است! همان که گفتم فوقش یکی این افریته را بهتر آرایش می کند و رنگ و روغن قشنگ تی بکار می برد ، یکی کمتر !

6.آقای نبوی ، من نمی دانم آن انتخابات شوراها را کی تحریم کرد ، اما من از دید کسی که آن موقع رأی داد ، اما حالا نمی خواهد بدهد می گویم که ، چه ربطی دارد؟ این چه طرز استدلال است ؟ چون آن موقع تحریم بد بود الان هم بد است؟؟؟؟ چون من در مستراح قضای حاجت می کنم و اشکال ندارد ، بیایم وسط پذیرایی هم همان کار را بکنم ؟ "هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد"! یک نسخه را که نمی شود برای همه دردها پیچید!!! تازه ، آن اقلیت که شما می گویید ، با سازمان یا بی سازمان رأی می آورد (التبه بماند که من معتقدم سازمان داشتن در ذات آن اقلیت است ، یک نفر فرمان بقیه اطاعت که سازمان نمی خواهد!!) تازه، آن دفعه که 22 ملیون رأی دادیم و سازمان هم داشتیم کمابیش (چون همه یک هدف داشتیم) ، چه گلی به سر ملت زده شد؟ غیر از اینکه فهمیدیم خاتمی جانمان هم در اولویت اول فکر حفظ همین سیستم و نظام است؟ که دانشجوهایمان مفت کتک خوردند ؟ که آنهایی که مغزشان کار می کرد معلوم شدند تا در دولت بعدی ترتیبشان از یک کنار داده شود؟ پدرم می گوید در زمان پهلوی هم از این ترفند فضای باز بده ، مسئله دارها را شناسایی کن استفاده می شده!!!!

7.با دل خوش کردن به همین بقول شما " فرصت " هاست که حل اساسی مسئله را از دست می دهیم ! درحالی که ما درحال استفاده از فرصت هستیم و ngo می زنیم و خانه مستقل اجاره می کنیم ، شبانه می ریزند سر پسرخاله مان در کوی دانشگاه و اون بلایی رو سرش میارن که شرحشو مفصل می دونین خودتون!!! با همین شل کن سفت کن ها ، ما همیشه گوسفندیم و آقایان همیشه چوپان! اصلاً به نظر شما چطوره همه والیوم بخوریم و کلاً بیخیال بشیم که همه عمر بشه فرصت؟؟؟ فکر می کنید اگر کمپین یک ملیون امضاء در زمان خاتمی تشکیل شده بود چی می شد؟ بجای اینکه مستقیم بزنند توی دهنمون ، یعنی همینکاری که دارند الان می کنند ، بقول ما جوونا می پیچوندنمون! یعنی تمیز می گذاشتندمان سر کار ! می انداختنمان توی انواع و اقسام حلقه های بسته که تا ابد دور خودمان بچرخیم و عملاً هم هیچ کاری از پیش نرود! شما که باید این روش را که در ادارات دولتی ، زمانی که نمی خواهند کارتان را راه بیندازند اما مستقیم هم نمی خواهند بگویند که نمی خواهند ، بکار می رود ، بشناسید!!!

8. اقدام کور؟ بگذارید جواب شما را با یک تمثیل بدهم . اگر شما سر یک صحنه قتل و شکنجه برسید که 7 نفر قلچماق ریخته باشند یک نفر و شما هم طبیعتاً زورتان به آنها نرسد، عکس العمل طبیعیتان چیست ؟ یا باید شما هم همکاری کنید و کتک بزنید و شکنجه کنید ، یا اینکه حداکثر به شما اجازه خواهند داد که دخالت نکیند! عکس العمل منطقی شما به عنوان کسی که آن فرایند را قبلو ندارد ، با فرض اینکه آنقدر کله خر نیستید که بپرید وسط و در نتیجه خودتان هم کتک بخورید ، این است که خودتان را شریک جرم نیم کنید! درست است؟ خیلی فهمیدنش سخت نیست! چون قلچماق ها که هالو نیستند ، اگر بینند دارید مزاحم کارشان می شوید ، شما را هم می زنند، بنابرین امید به اینکه " می روم وسط و بدون اینکه بفهمند در کارشان کارشکنی می کنم " یک امید خوش خیالانه و ساله لوحانه و کودکانه بیش نیست به نظر من! حکم حکومتی مجلس آقای کروبی را یادتان رفته؟

این تعریفی که شما از انتخابات کردید تعریف استاندارد آن است در ممالک متمدنه آقای نبوی! هر گردی که گردو نیست! آن قدرتی که شما از آن حرف می زنید ، تا زمانی که ما خودمان خم شویم تا با حکم حکومتی سوارمان شوند ، و خودمان از پشت به خودمان خنجر بزنیم ، هرگز بدست ما نمی رسد! مجلس در مملکتی که رهبرش حکم حکومتی بدهد روی قوانینش و رهبر مذکور هم مادام العمر باشد ، هیچ قدرتی ندارد که ما بخواهیم بگیریمش یا از دستش بدهیم!!!!

من رأی نمی دهم!

کمی پراکنده (بدون تیتر)

2008-03-03T14:27:00.002+03:30

اول اینکه باسچه رفته سبیت ، خلایق شادمان و فرحناکند، از همه بیشتر من! یک آدم بددهن و بی تربیت و بی جنبه از جمع بره ، جمع باحال که هست باحالتر هم میشه!!!
من از صبح رادیو صدای آمریکا گوش دادم :))

***

این ماشین ما را نمود! آقا من نمی دونم مامان اینا ماشینو پسندیده بودن یا خانومو(صاحب ماشین)! این که لگنه! هر روز یه جاییش تلنگش در میره و زرتش قمصور (شایدم قمسور، یا غمصور یا غمسور)میشه! امروزم باز باید ببرمش تعمیرگاه! دیروز رفته شلنگ بنزینش عوض بشه ، دراش به تق و توق افتاده !!!!

***

چه راحت میشه این آرش ترکه رو گذاشت سر کار! منو مرجان با مسخره بازی سر هیچ و پوچ ، دو روزه فرستادیمش سر کار:))))

***

بازم داره عید میشه! باز من دپرشن عید می گیرم :(( کاش بشه یه کمی درس بخونم! یه CCNA بدم دیگه ! داره دانشم کپک میزنه!
عید که میشه ها ! من بدجوری به پوچ بودن زمان و زندگی پی می برم! نه با مامان اینا خوش میگذره ، نه مایه پایه دارم که مسافرتی چیزی برم ! :(

***

باز مچ پاهام و کمرم شروع کرده به درد کردن ، باید این وزن رو یه خرده کم کنم!

من برم ددر:)

انسانم آرزوست

2008-02-13T17:19:00.002+03:30

چقدر وقتی آدم می فهمه که یه نفر داره یک کاری رو از روی عقده های روانیش می کنه ، و تصمیم می گیره که وارد بازی اون نشه ، حس خوبی بهش دست میده! چقدر هم که عقده های این مردم به علت فشار زندگی زیاد و رنگارنگ شده!

امتحان سخت و زندگی سخت تر!ه

2008-01-13T23:30:00.000+03:30

امتحان را دادم ، بد نبود!ه

نتیجه می گیریم که بدون ساعتی 30 هزار تومان سلفیدن هم می شود از آیلتس نمره خوب گرفت!ه

***

ه 4 نفری آمده اند جلوی در خانه من که آی بیا 20 هزار تومان شارژ بده! چرا؟ چون ما می گوییم! تحت چه عنوان ؟ به اونش کار نداشته باش! رفتم خودم را توی آینه چک کردم ببینم روی پیشانی ام نوشته اند "هالو پنجشنبه" ؟!!!!! شوهر ندارم ، مغز که دارم! اصلاً در این مملکت با این قوانین ازدواج و خانواده ، باید بگویم چون مغز دارم شوهر ندارم!!! اما طرف فکر می کند که چون جوانم ، می تواند با یک مشت مزخرف و خزعبل سرم را شیره بمالد و از من پول مفت بگیرد!!ه

امتحانی دارم بس سخت!ه

2008-01-11T11:27:00.000+03:30

شنبه امتحان IELTS دارم و حالم خرابه! ه
درد من اینه که من به زبان مادریم هم نمی تونم یه essay بنویسم، چه برسه به انگلیسی! آی ! من دردمو به کی بگم ؟ هر منبعی رو هم که نگاه می کنی یه جوری دستور داده! من به کدوم سازت برقصم ای زمونه !!! های های های!ه

***

آقا باور کنین بدترین چیز اینه که یه جفت قمری توی سر بیرونی لوله آبگرمکنت که گوشه پنجره آشپزخونه میشه ، لونه کرده باشند و از تو هم سحرخیزتر باشند!!! یه چیزی تو مایه های داشتن بچه زیر 2 ساله!!! دیدن بچه ها چقدر سحرخیزن؟ کله سحر چشماشون چارطاق باز میشه و اینقدر وول می خورن و سروصدا در میارن که صبح جمعه ای مامانه مجبور میشه 7 صبح دیگه در بیاد از رختخواب !!! :))

مهاجرت

2008-01-07T12:34:00.000+03:30

از اونجا که اون آرامی که خیلی هم در عمق روحش آرام نبود ، دیگه وجود نداره و آرام جدید دیگه خودشو در مقابل همه بشریت مسؤول نمی دونه ، می خواد بجای نجات دادن آدمهایی که خودشون از بودن در فلاکت و بدبختی لذت می برن و حتی حاضرند بخاطر موندن در این فرومایگی و حفظ بنیان بلاهت از جونشون مایه بذارن، روح خودشو نجات بده !
آقا خلایق هرچه لایق !!
بله! من می خوام برم جایی که آدما در بلاهت و حماقت با هم رقابت نمی کنن! مردم بقیه دنیا ممکنه مثل ایرانیها باهوش نباشن ، اما از همون یه نخود هوشی که دارن کامل استفاده می کنن ، نه مثل ایرانیها که همشو تعطیل کرده باشن و چسبیده باشن به خزعبلات! با یه حساب سرانگشتی ساده میشه فهمید که تمام یک نخود از هیچی از یه خربزه بیشتره!
ایرانیها در مجموع تنبل ترین ، ترسو ترین و جون عزیزترین موجوداتی هستن که دیدم! یه ذره هم حاضر نیستن به خودشون سختی بدن! مخ بکار بندازن! فکر کنن! اکثرشم تقصیر این دین لعنتی اسلامه! پست فطرت تر از این دین فقط یهودیته!!! همش به فکر ظاهر! همش تو فکر مصالح ! همش دنبال قدرت! تف!

خلاصه که من به عنوان یکی از معدود ایرانیانی که یه چیزایی فهمیدن ، اگه خودمو حفظ نکنم به روح بشریت خیانت کردم به جان شما!

برتری های فرهنگی، خيال يا واقعيت؟ جمعه گردی های اسماعيل نوری علا

2007-02-19T16:20:00.000+03:30

از جمله اتهاماتی که اخيراً، در پی انتشار مقالاتم پيرامون جنبه های مختلف رابطهء اسلام و ايران، به من زده شده (علاوه بر «ضد عرب» و، در نتيجه، «نژاد گرا بودن») يکی هم آن است که من تلويحاً نشان داده ام که به «برتری های فرهنگی» معتقدم و از آنجا که اعنقاد به برتری های فرهنگی نوعی «استثناء گرائی فرهنگی» است که خود ريشه در «نژاد گرائی» دارد، اعتقاد من به «برتری های فرهنگی» خود نوعی «نژادگرائی» است.
برای روشن شدن مطلب، بگذاريد گفته ای از يکی از اين منتقدين را ـ که مجدانه دوست دارد به زبان انگليسی مطالب مرا، که به زبان فارسی نوشته می شوند، نقد کند ـ برايتان ترجمه کنم. حضرتش می فرمايد: «(نظر نوری علا) با شباهت زيادی که به آنچه امروزه در مغرب زمين رايج است دارد، چيزی نيست جز پيشداوری های فرهنگی و خيالپردازی های ناشی از برتری. امروزه در جهان "متمدن" واژهء "نژادگرائی" واژه ای کثيف بشمار می رود، حال آنکه ادعای داشتن برتری فرهنگی امری درست محسوب می شود. ادعای انحصاری بودن "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" چيزی است که اين روزها آن را از ماشين های تبليغاتی می شنويم و، در مقابل، امروزه و در بين تاريخکاران ايده آليست، ادعای مالک بودن انحصاری "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" نيز مد روز شده است. اما، همچنانکه «نژادگرائی» نادرست و نشانه ای از عدم بلوغ بشريت بحساب آمده، من اعتقاد دارم که «استثنا گرائی فرهنگی» نيز چنين خواهد شد. لذا، چرا از ارتکاب اشتباهی که روزی از انجام آن پشيمان خواهيم شد اکنون اجتناب نکنيم؟»
من براستی نمی دانم که خط فاصل اين اتهامات دقيقاً کجا کشيده می شود اما اين را می دانم که من نه ضد عربم و نه معتقد به برتری های نژادی گروهی از آدميان بر گروهی ديگر. در ساليانی درازی که بر زمين زيسته ام دوستان عرب فراوان داشته و دارم و، مثلاً، يکی از استادان راهنمايم در دانشگاه لندن هم، که از او بسيار چيزها در مورد تاريخ خاورميانه و اسلام و نيز همدلی و دوستی آموختم، عرب بود. و اساساً نمی دانم که چگونه کسی می تواند، با استناد به دلايل علمی، «نژاد گرا» (اگر نخواهيم بگوئيم «نژاد پرست») باشد. در اين مورد به سخنان يک زيست شناس و متخصص علم ژن ها بيشتر می توان گوش سپرد تا به نظر کسی که می کوشد از ديدگاه جامعه شناسی به زندگی امروز و ديروز مردم و کشورش نگاه کند.
و اساساً داشتن عينک جامعه شناسی بر چشم، به معنای صريح اين اعتقاد است که، در ساحت زندگی اجتماعی، همهء امور دارای ريشه و سرچشمه و معنا و هويت اجتماعی هستند و وارد شدن به تفاوت های زيست شناسانهء آدميان در اين مقوله نمی گنجد. در ساحت زندگی اجتماعی هم که بگيريم، من يکی قانع شده ام که ـ در شرايط مساوی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ـ تفاوت سياه و سفيد، يا عرب و ايرانی، يا هر تيرهء نژادی ديگری به همان حداقلی تنزل پيدا می کند که در بين فرزندان يک خانواده رخ می دهد و ميانگين آن هيچ بالا نيست.
اما، دقيقاً به لحاظ همين ديدگاه جامعه شناختی ست که با سربلندی اتهام داشتن اعتقاد به تفاوت های فرهنگی را، از يکسو، و مرجح دانستن يک فرهنگ بر فرهنگی ديگر را، از سوی ديگر، می پذيرم. و اين هفته دوست دارم در اين مورد با شما سخن بگويم. در اين زمينه اميدوارم که خواننده گفتآورد فوق نحوهء پيچاندن مطلب و مغلطه کاری نويسندهء س را بروشنی ببيند؛ چرا که در اين گفتاورد کوتاه دربارهء سه چيز سخن گفته شده است: يکی «نژادگرائی»، ديگری «اعتقاد به گوناگونی فرهنگی و برتری برخی بر برخی ديگر» و يکی هم «استثنا گرائی فرهنگی». اما، نويسنده با گل آلود کردن آب می کوشد تا ميان دو امری که در ريشه يکی هستند (يعنی «نژادگرائی» و «استثنا گرائی فرهنگی») امر ثالثی را که هيچ ربطی منطقی با آن دو ندارد، و نامش «اعتقاد به گوناگونی فرهنگی و برتری برخی بر برخی ديگر» است، وارد کند و از اين آب گل آلود ماهی بگيرد.
از نظر هر جامعه شناس صادقی، «نژادگرائی» و «استثنا گرائی فرهنگی»، هيچکدام دارای پايه و مايه ای در علوم اجتماعی نيستند و همواره تنها از جانب تبليغاتچی های سياسی، تجزيه طلب، عوامفريب و ايدئولوژی زده مورد استفاده (و نه سوء استفاده) قرار گرفته اند. براستی هم کسی که معتقد باشد جمعيت و گروه و مردم و ملت و قوم خاص مالکيت انحصاری اموری همچون "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" را داراست با هر «نژادگرای» ديگر روی زمين تفاوتی ندارد. در اين مورد من با نويسندهء منتقد نوشتهء خويش توافق کامل دارم.
اما جفای نسبت به مطلب من آنجائی آغاز می شود که منتقد مزبور بحث «استثنا گرائی فرهنگی» (به معنای منحصر بودن "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" به برخی از فرهنگ ها) را مطرح کرده است تا ابتدا آن را با اعتقاد من به «گوناگونی فرهنگی و برتری برخی بر برخی ديگر» يکی سازد و آنگاه، از اين طريق، گرايش های ذهنی مرا بعنوان نوعی «نژادگرائی» افشا کند.
خوشبختانه، او با اين کار فرصتی را برای من فراهم می آورد تا سفرهء را گشوده و در مورد برخی از باورهای ذهنی خود، که خيال می کنم از طريق تحصيل رشتهء جامعه شناسی در من شکل گرفته و ريشه کرده اند، توضيح دهم.
من البته که معتقدم فرهنگ های مختلف با يکديگر متفاوتند و به لحاظ شالوده هائی که طبيعت و تاريخ (نه زيست شناسی و نژاد) برايشان فراهم کرده است دارای روش های مختلف شکوفائی و امکانات دگرديسی های رنگارنگ اند. اما در پی تصديق وجود بديهی اين «گوناگونی»، اين پرسش قابل طرح و شايستهء گرفتن پاسخ است که «آيا می توان اين گوناگونی را در هرمی مرتب کرد و برخی را بر برخی ديگر مرجح دانست؟»
بنظر من، پاسخ ما به اين پرسش در صورتی می تواند مثبت باشد که ما بتوانيم به «ابزار سنجش جامع الاطرافی که مورد پذيرش عقلای تاريخ بشر هم باشد» برای انجام چنين کاری دسترسی داشته باشيم. در صورت وجود چنين «سنجه» ای، ما می توانيم ويژگی های فرهنگ های موجود را سنجيده و برخی را بر برخی ديگر برتری دهيم، بی آنکه گفته باشيم که مردمان واجد فرهنگ های فرودست قابليت متحول ساختن خود از طريق گرايش به ارزش های فرهنگ های فرا دست را ندارند و بصورتی تغيير ناپذير در درون ارزش های فرهنگی به ميراث رسيده شان قفل شده اند.
اما آن «سنجهء جامع الاطراف مورد پذيرش عقلای تاريخ بشر» چيست و از کجا به دست می آيد؟
پاسخ اين پرسش به تعريف ما از کارکرد فرهنگ بر می گردد و، از نظر من، کارکرد نخستين «فرهنگ» چيزی نيست جز تسهيل زندگی انسان در طبيعت و جامعه، ايجاد زمينه های آسايش جسمی و روانی او، ممکن ساختن انطباق او با شرايط بيرون از کنترل او، و بالاخره فراهم ساختن مجرائی برای انتقال تجربه و دانش های کسب شده، از نسلی به نسل ديگر.
اگر در اين کارکرد دقت کنيم، متوجه می شويم که عصاره و درونمايهء هر فرهنگ چيزی نيست جز «اخلاقيات» منتشر در يک جامعه که «خلقيات» افراد آن را شکل می دهند. همهء خوب و بدها، بکن و نکن ها، و تشويق ها و تنبيه ها در اين محدوده شکل می گيرند و در راستای ويژگی های «کارکرد فرهنگ» عمل می کنند.
در عين حال، اين نکته را نيز نبايد از نظر دور داشت که در همهء اخلاقياتی که در درونمايهء همهء فرهنگ ها مخمر می شوند شباهت های بسياری وجود دارد؛ چرا که بهر حال موضوع کار همهء آنها انسان است و زندگی اجتماعی او در دامن طبيعت و ضرورت هموار بودن اين زندگی در برابر شرايط بی اعتنای طبيعی. اينگونه است که کمتر می توان فرهنگی را مشاهده کرد که، مثلاًَ، کشتن ديگران را يک ارزش مثبت بشمار آورد (هرچند که هر فرهنگی در شرايطی خاص برخی از کشتن ها را مجاز بشمارد)؛ يا فرهنگی را نمی توان سراغ کرد که با «آزادی» انسان ها کلاً مخالف باشد (هرچند که هر فرهنگی در شرايطی خاص برخی از سلب آزادی ها را مجاز بداند).
به همين دليل هم هست که نمی توان پذيرفت که برخی از فرهنگ ها دارای مالکيت انحصاری اموری همچون "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" (که در عموميت گستردهء خود مفاهيمی اخلاقی بشمار می روند) هستند و برخی ديگر از داشتن آن بکلی محروم اند. از نظر من، هر سهء اين موارد را می توان در درونمايهء همهء فرهنگ ها پيدا کرد. اما اين که چه شرايطی موجب می شوند که بر تجلی و تحقق اينگونه ارزش ها فهرست بلندی از «اگرها و مگرها و استثناها و اماها و چراها» ی مختلف چيرگی يافته و از ظهور اين امکانات جلوگيری کنند موضوعی است که به جنبه های ديگری از کارکردهای فرهنگ بر می گردد که بايد در مورد آنها دقت کرد.
يکی از مهمترين اين جنبه ها به دو اصل «تعميم» و «تخصيص» بر می گردد. به اين معنا که اغلب فرهنگ ها دارای جنبه های محلی، منطقه ای و ايدئولوژيک هستند و، در نتيجه، ارزش هائی نظير "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" را فقط برای «خودی ها» می خواهند و «غير خودی ها» را مشمول آن نمی دانند. اين جريان در اوج خود می تواند به سلب «انسانيت» از غير خودی ها بيانجامد؛ بطوريکه «خودی ها» بتوانند آنها را بعنوان اينکه «ديگر انسان نيستند» قلع و قمع کنند، يا آزادی آنها را بستانند يا به آنها حق انتخاب ندهند و يا از استدلال های خردگرايانهء آنها بوی «ارتداد و کفر» استشمام کرده و حياتشات را سلب نمايند.
شايد مشهورترين سرمشق اين تفاوت رفتاری با خودی و غيرخودی را بتوانيم در آيهء ۲۹ سورهء «فتح» پيدا کنيم آنجا که الله چنين می گويد: « محمد فرستادهء خداست و همراهانش بر کافران بسيار سخت دل و در بين خود بسيار مهربانند». اين يک نمونه از تجليات انديشهء «تخصيصی» است.
گاه اين نگرش تخصيصی کار را بدانجا می کشاند که انسان از اينکه خداوند اساساً «غيرخودی» را آفريده و به او جان و زندگی و حيات و ممکنات داده است تعجب می کند و، اگر خيلی انصاف داشته باشد، اين کار را امری خدائی و مافوق بشری تلقی می کند. مثلاً در ابتدای گلستان سعدی اين نکته را بخوبی مشاهده می کنيم، آنجا که خطاب به خداوند می گويد:
ای کريمی که از خزانهء غيب
گبر و ترسا وظيفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن اين نظر داری!

در مقابل اين نگاه، می توان به «نگاه های تعميمی» اشاره کرد که ارزش های بشری را خاص عده ای نمی داند و رمز بهزيستی بشر را در همين «تعميم» می يابند.
مثلاً، به اين تک بيت حافظ شيراز توجه کنيم که صراحتاً در برابر آن گفتهء قرآنی موضع می گيرد و، با بکار گرفتن همان واژگان، بر خلاف آن اظهار نظر می کند:

آسايش دو گيتی، تفسير اين دو حرف است:
با دوستان مروت، با دشمنان مدارا

در زمينهء اينکه در حوزهء خودی ها همه چيز مجاز است و در حوزهء غير چنين نيست می توان به نمونه های متععدی اشاره کرد. مثلاً، آشوربانيپال، حاکم خونريز سه هزار سال پيش آشور، هرگز نگفته است که در مورد خودی هايش موافق کشتار و شکنجه و تخريب است اما، وقتی کشور ايلام غير خودی را بر می اندازد، مغرورانه دستور می دهد تا بر کتيبه ها بنويسند: «... مدت يک ماه و يک روز کشور عيلام را به تمام عرض آن جاروب کردم. من اين مملکت را از عبور حشم و گوسفند و نيز از نغمات موسيقی بی نصيب نمودم و به درندگان و مارها و جانوران کوير اجازه دادم که آن را فرا گيرند...» چرا او چنين می کند؟ برای اينکه انديشهء او بر «تخصيص» و «خودی و غيرخودی کردن» استوار است.
در مقابل می توانيم ظهور انديشهء تعميمی و «خودی و غيرخودی نکن» را در رفتار کورش هخامنشی با مردمان سرزمين های گشوده اش ببينيم؛ آنجا که از آزادی های بلاشرط گزينش دين (مهمترين عامل انشقاق و خودی و غير خودی کردن)، گزينش محل اقامت (مهمترين عامل جنگ های محلی بين خودی ها و غيرخودی ها) و آزادی کار در برابر دريافت دستمزد (مهمترين بهانه برای سلب انسانيت از انسان ها و برقراری بردگی و کار اجباری) سخن می گويد و پارسی را بر بابلی و زرتشتی را بر يهودی برتری نمی دهد.
اينها را گفتم تا نشان دهم که اتفاقاً هيچ فرهنگی در «صورت کلی» خود نمی تواند با اموری همچون "خردگرائی" و "دموکراسی" و "آزادی" مخالف باشد اما، در کنار اين ارزش ها، بينش های دينی و ايدئولوژيک و نژادی مدارانه و خاک پرستانه و محلی گرائی در کارند که، بدون مخالفت صريح با اينگونه ارزش های بنيادين، و حتی گاه با تأييد تمام عيار آنها، می کوشند تا از طريق اعمال مرزبندی بين خودی و غيرخودی اين ارزش ها را در انحصار خود درآورده و آنها را از غيرخودی ها سلب کنند. نمونهء اعلای اين امر را، مثلاً، می توان در قانون اساسی جمهوری اسلامی يافت که از يکسو همهء اين ارزش ها تصديق و تثبيت می کند و، از سوی ديگر، همهء آنها را فقط ز آن «خودی ها» و پيوستگانشان می داند.
اينگونه است که من می انديشم تنها معيار موجود، برای طبقه بندی اجتماعی فرهنگ ها، ميزان گرايش آنها به «تخصيص» يا به «تعميم» ارزش های پايه ای در مورد آحاد افراد جوامع انسانی است. از اين ديدگاه که بنگريم در می يابيم که فرهنگ ها هر چقدر به روش «تعميم» نزديک می شوند، حاصل کارکردشان انسانی تر، آسايش آفرين تر، و صلح گرا تر می گردد و از اين بابت می توان همهء فرهنگ ها را وارسی کرده و در سلسله مراتبی ارزشی دسته بندی نمود.
در عين حال، اگرچه، بهر حال ظرفی که فرهنگ ها در آن ظهور می کنند و شکل می گيرند از ويژگی های جغرافيائی ساخته می شود، اما فرهنگ ها، در سير گسترش و شيوع خويش، قابليت انتقال و جابجائی و تبليغ و تحميل و پذيرش و اخذ و اقتباس را در خود دارند و هر انسانی در هر گوشهء جهان می تواند ارزش های فرهنگی خاصی را برگزيند و در زندگی خود بکار گيرد.
اما، هنگامی که از جابجائی فرهنگ ها سخن می گوئيم، لازم است که اين نکتهء اساسی را هم در نظر داشته باشيم که فرهنگ ها در جريان جابجائی های خود از چه روش هائی استفاده می کنند. تاريخ نشان می دهد که فرهنگ های تعميمی بيشتر از روش های جذب و تبليغ و گسترش صلح آميز استفاده می کنند و دارای امکانات هجوم آوری و سلطه و تحميل نيستند. حال آنکه فرهنگ های تخصيص گرا برای منتقل شدن به ديگر جوامع (که از نظر آنان «خودی» محسوب نمی شوند) ناچار از هجوم و کشتار و تحميل خويش هستند.
پس، در جستجوی آن «سنجهء جامع الاطراف مورد پذيرش عقلای تاريخ بشر» بايد به جنبه های تعميمی ويژه ای توجه داشت که بين آحاد بشر تفاوتی قائل نشده و ارزش های خود را قابل تعميم به همهء انسان ها می دانند. از اين نظر که بنگريم، می توانم بگويم که امروزه خط کش طبقه بندی فرهنگ ها و آئين ها و اديان و ايدئولوژی ها، کلاً، در سندی که «اعلاميهء حقوق بشر» نام گرفته است قابل دستيابی است و به مدد آن می توان نه تنها فرهنگ های امروزين، که فرهنگ های ديروز های دير و دور را هم سنجيد و طبقه بندی کرد.
اما در همينجا بايد با انتقاد خاصی که ممکن است بر ما وارد شود توجه خاصی مبذول داشت؛ چرا که عموماً ديروز را با عينک امروز نگريستن و ارزيابی کردن، امری خردگريزانه و غيرعلمی است. اگر ما امروز اعتراض کنيم که چرا در عهد اشکانيان روش های مدون سوسياليستی اعمال نمی شده، سخنی به گزاف گفته ايم. چيزی که اکنون کشف و مدون شده نمی تواند ميزان سنجش نيک و بد گذشته باشد. اين انتقاد کاملاً بجاست اما مصداق آن را در اشاره به «اعلاميهء حقوق بشر» نمی توان جست؛ چرا که اگر منظور واقعی ما از «روش های مدون سوسياليستی» همانا کلياتی همچون رعايت عدالت اجتماعی، کاستن از تفاوت های عميق طبقاتی، و تأمين آسايش مردمان يک جامعه باشد، از آنجا که اين ملاحظات بيشتر دارای ماهيت بنيادين و منتشر اخلاقی بوده و به کارکرد اصلی فرهنگ و معنای منتشر «حقوق بشر» بر می گردند، می توان به مدد آنها گذشته را بازبينی کرده و نظام ها و حاکمان عادل را از ظالم، و جوامع شديداً طبقاتی شده را از جوامع اعتدال گرا، تمييز داد و مشخص کرد.
همين امر در مورد چگونگی گسترش فرهنگ ها نيز صادق است. ما می توانيم با جستجوی در تاريخ به شناخت فرهنگ های تخصيصی و تعميمی نائل شده و نتايج نوع گسترش آنها را در بين جوامع مشاهده کنيم. مثلاً، می توانيم ببينيم که مسيحيت، همچون يک عامل اساسی فرهنگ ساز، برای گسترش خود در طول چهار قرن نخستين تاريخش، از عامل هجوم و کشتار و تحميل استفاده نکرد و به نرمی و آرامی جويباری که در دل سنگ خاره نفوذ می کند تا قلب امپراتوری روم راه پيدا کرد. از اين دوره از تاريخ تحول مسيحيت همگان به نيکنامی ياد می کنند و گرامی اش می دارند. چرا که در اين دوران مسيحيت دينی «تعميمی» بود و بر اين اعتقاد پايه گزاری شده بود که مسيح برای هدايت بشر و آمرزش گناهان تک تک انسان ها به صليب کشيده شده است.
اما همين مسيحيت، پس از رسمی شدن و کليسا و کشيش پيدا کردن تبديل به دينی تخصيصی شد که در آن مؤمنان حق کشتن و سوزاندن و خانه خراب کردن غيرمؤمنان را داشتند. همين کليسا بود که در اوج تيرگی اقتصادی و اجتماعی اروپا به صليبيون جواز داد تا به خاورميانه لشگر بکشند و از کشته ها پشته ها بسازند. يا مورد دين بودائی را بگيريم که بعلت داشتن جنبهء تعميمی خود توانست، بدون خونريزی و تحميل، مردم بخش های عمده ای از جهان را بسوی خود جذب کند.
و آنچه همين دو نمونه به ما می گويند آن است که اگرچه هر دين و آئين و ايدئولوژی خاصی لزوماً دارای ظرفيت های تخصيصی و تحميلی هست اما تنها آنانی به روش های تعميمی روی می آورند و صاحب جاذبه و نفوذ می شوند که «قدرت تحميل» را در دست نداشته باشند. اگر مسيح به قدرت رسيده بود و دولت تشکيل داده بود، لاجرم به لحاظ ضرورت های حکومت، ناگزير به تخصيص و تحميل بود؛ اما چون از حکومت به دور ماند، آئينش فرصت يافت تا به نام عشق و مهربانی و همنوعدوستی به تسخير جهان آن روز نائل شود. اما آنگاه که جانشينان مسيح به قدرت دست يافتند، به نام همين پيام آور عشق، دست به تفتيش عقايد و امر به معروف و نهی از منکر زدند، گاليله را به اين خاطر که اعتقاد داشت زمين گرد است و به دور خورشيد می گردد محاکمه کردند و ژاندارک را به شعله های آتش سپردند.
اينگونه است که من اعتقاد متقن به برتری آئين ها و فرهنگ های جدا مانده از قدرت و، در نتيجه، دارای قدرت تعميم، نسبت به فرهنگ های قدرت مدار و تحميل گر دارم. شما فکر کنيد که پيامبر اسلام اگر نتوانسته بود حکومت اسلامی مدينه را تشکيل دهد، از اسلام او چه چيزی بيرون می آمد؟ قرآن را برداريد و آيات نازله در شهر مکه را بخوانيد. اين اسلام می توانست تعميمی باشد و از راه تسخير دل ها گسترش يابد، حتی اگر اشرافيت مکه پيامبرش را به صليب کشد. اما رفتن به مدينه و تشکيل دولت اسلامی (که در قرآن سفارشی به اين کار را نمی يابيد و صرفاً تصميمی از جانب پيامبر و نزديکان او بوده است) موجب شد تا اسلام دينی تخصيصی و شمشير زن شود و اگرچه الله اش «گبر و ترسا را وظيفه خور دارد» اما خودش گبر و ترسا را ـ اگر به آنچه او می گويد تن ندهند ـ از دم تيغ بگذراند.
در عين حال، اين نکته نيز درست است که اديان و فرهنگ های تخصيصی نيز می توانند گسترش يابند و ميليون ها انسان را بر محور خويش گرد آورند. دليل روشن است: آدمی با اعمال زور مسير رودخانه ها را عوض می کند، جلوشان سد می زند، موج دريا و گردش بادها را در اختيار می گيرد و، طبعاً، قادر است که فکر ديگران را هم با زور عوض کند و، با تبليغ مداوم و تحميلی، نسل ها را از ريشه های فرهنگی خود منقطع سازد و آنگاه، با گذر چند نسل، جامعه ای با فرهنگی ديگر بيافريند. اما، در عين حال، هميشه اين امکان وجود دارد که تاريخ آن خونريزی ها و ظلم ها و تحميل ها در جائی ثبت شده باشد و کسانی بکوشند آن فجايع را از پنهانخانه های تاريک تاريخ های دستکاری شده و سراسر دروغ بيرون بکشند و به نسل زندهء امروز و نسلی هائی که در راه اند نشان دهند. نيز لحظه هائی در تاريخ جوامعی که به زور دگرگون شده اند وجود دارند که شرايط حاکم بر آنها مردمان را وا می دارد تا در صحت آنچه تاکنون شنيده اند ترديد کنند و در برابر وقايعی که تاريخنويسان فريبکار دگرگونشان کرده اند پرسش هائی جدی مطرح سازند.
براستی، فکر می کنيد که چرا قرن هاست بر اين پافشاری شده که ايرانيان اسلام را با آغوش باز پذيرفته و آن را همچون ندای برابری و برادری و عدالت دريافت کرده اند، در حاليکه اعراب تازه مسلمان شده با شمشيرهای آخته سراسر ايران را بخون کشيده و ايرانيان را نه برادر که برده و نوکر (موالی) خود خوانده و دانسته بوده اند؟ اين پافشاری دقيقاً بخاطر آن است که اعتقاد به آزادی و عدالت و دموکراسی منتشر در ميان مردمان چيزی نيست که بتواند مستقيماً مورد حمله قرار گيرد و يا به يک فرهنگ خاص مربوط باشد. آنان که تاريخ هجوم اعراب به ايران را دگرگون کرده و در مورد آن دروغ می بافند يقيناً خود از کاری که شده شرمگين هستند و به اين لحاظ است که می کوشند تا واقعيات مربوط به آن را پنهان سازند.
من به برتری نژادی ايرانيان بر اعراب اعتقاد ندارم، نيز معتقد نيستم که همهء ارزش های خوب و انسانی تاريخ اختصاصاً به ايرانيان تعلق داشته و ساير ملل بوئی از آنها نبرده اند. من بسياری اعراب متمدن، دانشمند، انسان، و عدالت جوی و آزادی طلب را ديده ام که يک موی گنديده شان را به بسياری از ايرانيان ستمگر و دزد و دروغزن ترجيح می دهم. من در ميان سرخپوستان همين کشور آمريکا که در آن زندگی می کنم سلطهء صلح جوئی و تساهل و مدارا را مشاهده کرده ام و ديده ام که ميليون ها ايرانی شهر نشين در اينگونه موارد به گرد پای آنان هم نمی رسند.
اما تاريخ هست و نمی توان به راحتی آن را تحريف کرد. ايرانيان نشان داده اند که در اغلب لحظات طول تاريخ پيش از اسلام خود مردمی متمدن و پای بند به ارزش های انسانی بوده و در رعايت و گسترش آنها کوشيده اند، حال آنکه آن دسته از قبايل عربی که در اندرونهء شبه جزيرهء عربستان می زيستند و تا زمانی که اسلام پرورده شده در مکه دين صلح و دوستی بود به آن تن در ندادند اما به محض آنکه اسلام مدينه قدرتمدار و خونريز شد گروهاگروه به آن پيوستند و به قتل عام مردمان جوامع ديگر پرداختند، متأسفانه، در جدول طبقه بندی فرهنگی من در کنار وحشی ترين اقوام روی زمين می نشينند.

خبرنامه روزآنلاین رسید!!.

2007-02-11T21:08:00.000+03:30

اگر کسی هست که می خواد نامه های روزآنلاین رو داشته باشه و نمی تونه به علت سانسور به سایت بره و ثبت نام کنه ، برای من نامه بزنه تا من اسمش رو در لیست فروارد خبرنامه های روزآنلاین از طریق ایمیل خودم قرار بدم!

به کمک هم سد رو می شکنیم!

شش ايدئولوگ و بيش از صد ميليون قربانی

2007-02-08T14:49:00.000+03:30

یکشنبه 24 دی 1385
شش ايدئولوگ و بيش از صد ميليون قربانی، گزارشی از سخنرانی احسان نراقی در دانشگاه فردوسی مشهد، حميد شاکری، اعتماد ملی
روزنامه اعتماد ملی ۲۰ و ۲۱ دی ماه ۱۳۸۵
اواخر آذرماه به دعوت انجمن جامعه‌شناسی ايران (شاخه خراسان)، دکتر احسان نراقی جامعه‌شناس و مشاور عالی سابق يونسکو، به دانشکده ادبيات و علوم‌انسانی دانشگاه مشهد آمده بود تا در باب شش ايدئولوگ (اتوبی) سخن بگويد. تالار فردوسی دانشکده‌پر شده بود از تعداد زيادی از اساتيد و علاقه‌مندان. همگان آمده بودند تا پيرامون شش ايدئولوژی با بيش از صد ميليون قربانيان آنان بشنوند آن هم از زبان جامعه‌شناس و روشنفکری کهنه‌کار. راس ساعت اعلام شده احسان نراقی وارد می‌شود با همان هيئت هميشگی: پرتلاش در عين‌حال خونسرد، درشت‌اندام، کمی فربه، با موها و محاسنی همچو برف سپيد و البته ژوليده و با کوله‌باری از تجربه و خاطرات. نراقی آمده بود تا از عوارض ايدئولوژی‌های قرن بيستم بگويد و خطر احيای آن تفکرات را البته در مدل‌ها و نام‌های ديگر گوشزد کند. «آرمان شهرهايی» که ابتدا بسياری از توده‌ها در جست‌وجوی عدالت و ‌آزادی را با خود همراه کرده بود اما سرانجام سر از ناکجاآباد وحشت و مرگ و ترور درآورد و ميليون ميليون کشته و بی‌خانمان به جای گذاشت.
۱. لنين (زنده باد انقلاب سوسياليستی)شروع سخنان نراقی با لنين بود. لنين خود را شاگرد مارکس می‌دانست و سعی می‌کرد آموزه‌های استاد اعظم خود را به نفع خود مصادره به مطلوب نمايد. کارل مارکس را بايد در دو وجه در نظر گرفت - وجه اول يک دانشمند برجسته‌ای است که بهترين روش تحقيق را برای شناخت جامعه سرمايه‌داری وضع کرده است. از اين نظر کار او کار بسيار مفيد و تحقيق ارزنده‌ای است که کمتر اقتصاددانانی در قرن نوزدهم با چنين ديد و روشی جامعه سرمايه‌داری را واقع‌بينانه هم از نظر اقتصادی و هم از نظر اجتماعی مورد تجزيه و تحليل قرار داده‌اند درحالی که وجه ديگر کارل مارکس تفکرات يک مرد مبارز ولی صرفا خيالبافی بوده است (چه بسا با انگيزه‌های انساندوستانه) که خواسته است نه فقط جامعه سرمايه‌داری اروپايی را بلکه جهان بشريت را از قيد سرمايه‌داری خلاص کند. اين «آرمان شهری» مارکس را به خيال خود با کمک ماترياليسم ديالکتيک در بستر ماترياليسم تاريخی بيان کرده است و به آن ظاهری صددرصد علمی داده است. نراقی تئوری مارکس را چنين شرح می‌دهد: به قول خودش (مارکس) آب جوش می‌آيد، جوش که آمد بخار می‌شود يعنی چيز ديگری می‌شود، بدين صورت که تغييرات کمی منجر به تغييرات کيفی می‌گردد و تغييرات کيفی در جامعه اين است که سرمايه‌داری به خاطر تعداد کارگران و وضعيت زندگی و روابط و مناسبات اجتماعی تبديل به «سوسياليسم» می‌شود. بنابراين پيش‌بينی کرده بود که در اروپا و در کشورهايی که به لحاظ صنعتی از همه پيشرفته‌ترند نظير آلمان و انگلستان، اولين کشورهايی خواهند بود که راه سوسياليسم را در پيش خواهند گرفت. به اعتقاد نراقی، لنين می‌خواست در روسيه اين تئوری را اعمال کند در حالی که روسيه هنوز تا حد مطلوب صنعتی فاصله‌ای بسيار داشت:«يعنی روسيه جناب لنين چنين وضعی نداشت. زيرا روسيه از لحاظ صنعتی بسيار عقب مانده بود ولی از لحاظ کشاورزی وضعيت نسبتا خوبی داشت.» نراقی معتقد است که بدين ترتيب لنين حتی خيالبافی‌های خودش را هم به مارکس اضافه کرد و از انديشه‌های مارکس بسيار فاصله گرفت. لنين در حقيقت از مارکسيسم جدا شده بود ولی خودش را فريب می‌داد که من مارکسيست هستم و می‌خواست از حيثيت و عنوان مارکس استفاده کند. ولی واقعيت اين است که اين کار خلاف بود، چطور خلاف بود؟ از اين جهت که وقتی در روسيه تزاری در ماه فوريه، يعنی ۶ ماه قبل از اکتبر ۱۹۱۷، انقلاب بورژوازی شد يعنی انقلابی شبيه به انقلاب فرانسه که مردم به دنبال آزادی و دموکراسی بودند، دنبال قانون بودند، يعنی آنچه که در کشورهای دموکراتيک رخ داد کما اين که پلخانف (۱۹۱۸ - ۱۸۵۶) که مارکسيسم را او وارد روسيه کرده بود نظير ديگر روشنفکران چون ماکسيم گورکی در سال آ‌خر عمرش که مصادف با انقلاب فوريه بود با پختگی کافی جداً از انقلاب فوريه جانبداری کرد. حرف او و ديگران اين بود که می‌گفتند روسيه از نظر صنعتی مطلقا آماده انقلاب نيست به همين جهت کاپيتاليسم را بايد رشد بدهيم تا کشور به درجه کافی رشد سرمايه‌داری برسد يعنی پرولتاريا با قدرت کمی يعنی کثرت نفرات و خصوصيات کيفی پيشرفته مستقلا قادر به رهبری انقلاب باشد، از اين‌رو می‌گفتند: بايد بورژوازی ليبرال را تقويت کنيم تا به دوران صنعت برسيم در غيراين صورت رژيم سوسياليستی ناچار خواهد بود با اکثريت گروه‌های متخاصم درحال درگيری دائمی باشد. درست همين اتفاق افتاد و دستگاه اطلاعاتی «چکا» که بعدا «کا گ ب» شد وحشتناک‌ترين رژيم پليسی را در روسيه شوروی به پا کرد. اما لنين از اين نوع انقلاب دوری کرد و فرياد زد: «زنده باد انقلاب سوسياليستی». از نظر نراقی، لنين مسبب اصلی جنگ‌های داخلی روسيه پس از انقلاب بود که موجب کشتار ميليون‌ها نفر در اين سرزمين شد: از ديگر کارهای لنين که صدمه بسيار به انقلاب زد اين بود که در فوريه هنگامی که سوسيال دموکرات‌ها سرکار آمدند، انقلابی که تقريبا بدون خشوت به نتيجه رسيد و کرنسکی (رهبر سوسيال دموکرات‌ها) نخست‌وزير شد و به‌طور مسالمت‌جويانه با نيکلای دوم تزار روسيه مذاکره کرد و از او خواست که از سلطنت کناره‌گيری کند (و جالب اين‌که نيکلای قبول کرد که کاخ را به همراه خانواده‌اش ترک کند و روسيه ديگر رهبر سلطنتی نداشت) همان کرنسکی نخست‌وزير، رهبر اول نيز بود. کار افراطی لنين بود که وقتی بلشويک‌ها آمدند، تزار را گرفتند و با خانواده‌اش به سيبری تبعيد کردند، لنين دستور داد که همه را يکجا در يک زيرزمين کشتند. خبر کشتن تزار و خانواده‌اش انعکاس عجيبی در نقاط مختلف روسيه بخصوص در روستاها و در محافل مذهبی بوجود آورد و يکی از عوامل ادامه جنگ‌های داخلی شد که موجب قتل چندين ميليون نفر بود. نتيجه آن‌که به علت آماده نبودن کشور شوروی از نظر اجتماعی، اقتصادی، روحی و معنوی (مذهبی) برای جذب کمونيزم لنين تا زنده بود چکا يعنی پليس مخفی و ارتش با کمال خشونت درحال جنگ با نيروهای متعدد بودند. اين جنگ‌های خونين تقريبا تا مرگ لنين يعنی ۱۹۲۴ ادامه داشت.
۲. استالين (مارکسيسم - لنينيسم)استالين نيز دومين ايدئولوگ در مباحث نراقی بود:«بعد از لنين، استالين آمد. استالين نيز تندروی‌هايی کرده و جنايات فراوانی مرتکب شده است». تنها فرق ميان استالين و لنين اين است که تعلق خاطر لنين در درجه اول به ايدئولوژی و حزب بود در صورتی که استالين در طول قدرت حکومتش ثابت کرد که قدرت‌طلبی و جاه‌طلبی شخصی انگيزه‌ای مهمی بوده است و ايدئولوژی و حزب تنها سرپوشی برای کارهايش بوده است. مشاور عالی سابق يونسکو، به سخنان گورباچف آخرين رئيس‌جمهور شوروی اشاره کرد که چندی پيش در يونسکو عنوان نموده بود که آمار کشتار استالين را ۵۰ يا ۶۰ ميليون می‌گفتند ولی طبق آمار دقيقی که ما به دست آورديم مجموع قربانيان استالين که نتيجه سياست‌ها و اعمال او شده بود بالغ بر ۳۰ ميليون نفر بوده است. از نظر نراقی آمار اين جنايات آنقدر بالا است که ديگر فرقی بين ۳۰ يا ۶۰ ميليون نفر ندارد!احسان نراقی ادعای استالين، مبنی بر پيروی از مکتب مارکسيسم - لنينيزم را ناصحيح دانست و در اين مورد عنوان داشت:«استالين همواره ادعا می‌کرد که من پيرو مکتب مارکسيسم - لنينيزم هستم، ولی باطنا با تمام همکاران و ياران لنين کمال خشونت را به کار برد. به قسمی که تقريبا همه آنها را نابود کرد، فی‌المثل اخيرا کتابی منتشر شده است که نشان می‌دهد از ۲۰۰ نفر عضو کميته مرکزی حزب کمونيست، ۱۸۰ نفرشان را استالين به صور مختلف در دادگاه‌هايی که ترتيب می‌داده محکوم به اعدام کرده است. شيوه او در اخذ اعتراف از متهمان اين بوده است که از راه تهديد به قتل عام اعضای خانواده آنها متهمان را وادار به اعتراف خطاهايی را که هرگز مرتکب نشده‌اند می‌کند و همه اين عمليات را چکا با تسلط کاملی که بر اوضاع داشته انجام می‌داده است. جامعه‌شناس در توصيف «چکا» به نوشته‌ای از لنين اشاره می‌کند که می‌گويد:«من پس از آنکه خودم اينجا را بنا کردم، هنگامی که از کنار ساختمانش رد می‌شدم، بدن خودم می‌لرزد»!نراقی همچنين به گزارش خروشچف نيز اشاره می‌کند که در کنگره بيستم حزب کمونيست در سال ۱۹۵۶ گزارشی از جنايات استالين ارائه می‌دهد که در دنيا صدای توپ کرده، موجب بهت همگان می‌گردد و خروشچف موجبات انتشار آثار پاسترناک و سولژنستين را فراهم کرد که جهانيان را از وضع شوروی به وحشت انداخت. اين جامعه‌شناس در ادامه به ذکر خاطره‌ای از حضور خود در اروپای آن زمان می‌پردازد: اين رسوايی را که دبيرکل حزب بيايد و چندين روز پی در پی گزارش اين جنايات را به اعضای کنگره عرضه کند به خيلی‌ها صدمه زد بخصوص احزاب کمونيست اروپا. من آن موقع در اروپا شاهد بودم که مثلا حزب کمونيست فرانسه که ما در آنجا تحصيل می‌کرديم ۲۴۰ نماينده در پارلمان داشت. در تلويزيون می‌ديديم وقتی اينها از جا بلند می‌شدند و به تصويب قانونی اعتراض می‌کردند، همه می‌گفتند ديگر پارلمان تعطيل شده است. ولی سال گذشته که انتخابات برگزار شد تعدادشان ۱۵ نفر بود که وقتی می‌خواستند فراکسيون حزب کمونيست را تشکيل دهند طبق قانون نمی‌توانستند، چون می‌بايست حداقل ۲۰ نفر باشند، ناچار شدند خود را وابسته به حزب سوسياليست قلمداد کنند. حزبی که اين‌قدر قدرت داشت سال به سال تعداد نمايندگانش رو به کاهش بود و اعتبارشان رو به افول نهاد. اين افول حيثيت کمونيست‌ها را در کشورهای اروپايی يکی از عوارض جنايات و پنهان‌کاری‌های وحشتناک استالين و شوروی دانستند. نقل خاطره‌ای ديگر، اين بار از سارتر و سيمون دوبوار، شنيدنی‌تر و البته ابعاد ديگری را از استالينيسم مشخص می‌کند: رنه مائو مديرکل اسبق يونسکو، يک شب مرا به منزلش برای صرف شام دعوت کرد که ژان‌پل سارتر و سيمون دوبوار هم بودند. ضمنا اين را هم اضافه کنم که اين سه نفر با هم در رشته فلسفه از دوستان نزديک زمان تحصيل بودند. سر شام صحبت به شوروی و کشورهای بلوک شرق کشيده شد که جملگی از جو اختناق آنجا صحبت می‌کردند به اين مناسبت رنو مائو گفت راستی من بايد به شما بگويم که نراقی همکار من فردا برای ماموريتی از طرف يونسکو عازم لهستان و شوروی است. حال اگر شما توصيه‌ای در مورد آن کشور داريد بهتر است به ايشان بگوييد. در اين لحظه سيمون دوبوار از من سوال کرد آيا شما فلان نويسنده معروف لهستانی را می‌بينيد؟ (اتفاقا اين نويسنده، به عنوان رئيس مجمع نويسندگان لهستان و در برنامه ديدارهای من بود)، من گفتم بله می‌بينمش، بعد روی کارتش چيزی نوشت و به من داد. روی کارت نوشته بود که نراقی از دوستان ما است خواهشمند است ورشو را به او نشان دهيد. بعد وقتی من اين مطلب را ديدم به خانم سيمون دوبوار گفتم آيا اين «اسم شب» است؟! گفت: دقيقا خودش است! منظور خانم سيمون دوبوار اين بود که در آن رژيم پليسی وحشتناک آن نويسنده مفلوک لهستانی می‌تواند به من اعتماد کرده و افکار و عقايدش را با صراحت بيان کند. بعد من به ورشو رفتم و در آخرين روز اقامتم آن مرد نويسنده به هتل آمد که برويم و شهر را به من نشان بدهد. ايشان مرا با ماشين اپل قراضه‌اش به منزلش برد که يک آپارتمان کوچک دو اتاقه بود. وقتی وارد خانه شديم گفت: اينجا ورشو است که بنده بايد طبق سفارش خانم سيمون دوبوار به شما نشان بدهم! بعد داستان‌هايی راجع به نظام سوسياليستی بخصوص درباره فقدان آزادی گفت که بسيار وحشتناک بود. وقتی من از او سوال کردم پس اين فشار و اختناق کی پايان می‌يابد او گفت فعلا راه چاره‌ای وجود ندارد رهايی کشوری که در چنگال شوروی اسير است در صورتی ميسر است که کارگران قيام کنند در آن صورت شوروی امکان مقابله با آن را ندارد. اين جريان در سال ۱۹۷۲ ميلادی اتفاق افتاد درحالی که لخ والسا ۸ سال بعد در بندر گدانس و در دريای آتلانتيک يک اعتصاب کارگری به راه انداخت جريان آن اعتصاب ذره ذره سراسر لهستان را در برگرفت تا اين که سرانجام در يک انتخابات آزاد لخ والسا به رياست‌جمهوری اين کشور انتخاب شد و لهستان از زير يوغ کمونيسم و شوروی خلاص شد و برای حفاظت از استقلالش با شتابزدگی هرچه تمام‌تر به اتحاديه اروپا پيوست. در ارتباط با لنين و استالين بجا است که به ماکسيم گورکی نويسنده معروف روس و به سرنوشت غم‌انگيزش اشاره کنيم. او نويسنده با احساس و چيره‌دستی بود که قبل از انقلاب ۱۹۱۷ آثار او بيشتر متوجه طبقات محروم و ضعيف اجتماع بود. انقلاب فوريه ۱۹۱۷ نور اميدی در قلب وی تاباند و نظير اکثر روشنفکران آزاديخواه طالب استقرار دموکراسی با الهام از تحولی که انقلاب کبير فرانسه در اين کشور به پا کرده، بود. تنها لنين بود که با اتکا به اقليت کارگران در روسيه که مورخين تعداد آنان را از ۱۸۰ هزار نفر بيشتر نمی‌دانند ( در حالی که جمعيت روسيه در آن زمان از ۱۳۲ ميليون تجاوز می‌کرد) فرياد زد زنده‌باد انقلاب سوسياليستی و چون جنگ بين‌الملل (۱۹۱۸ و ۱۹۱۴) همه سازمان‌های دولتی را در روسيه به شدت تضعيف کرده بود لنين از اين ضعف و فتور ناشی از جنگ و با بهره‌گيری از قوه ناطقه و تسلط خود به مسائل اجتماعی بهره‌گرفت و جامعه را به سمت انقلاب اکتبر سوق داد . در اين جريان ماکسيم گورکی با انقلاب مخالفت نکرد ولی هميشه توجهش به انصاف و عدالت و حقوق انسان‌ها معطوف بود از اين جهت به تدريج خشونت‌های لنين او را آزرده می‌کرد به همين جهت خود را از ماجراهای سياسی کنار کشيد و به بهانه بيماری سل توانست مدت‌های مديد از روسيه به خارج عزيمت کرده و در ايتاليا اقامت کند. بعدها استالين به خيال استفاده از او افتاد و با مقدمه‌چينی فراوان و تبليغ مصنوعی که برای او به پا کرد دو مرتبه ماکسيم گورکی را به فکر مراجعت به روسيه واداشت. همه سرنوشت او را استالين به دست پليس مخفی و رئيس آن ياگودا گذاشت و او هم برای او زندگی اشرافی و مرفهی مهيا کرد و همه اين ماجرا به اين منظور بود که استالين مايل بود ماکسيم گورکی با قلم توانای خود کتابی راجع به لنين و استالين بنويسد. استالين با تمام قوا در صدد بود در پرتو شخصيت لنين و قلم توانای ماکسيم گورکی اعتباری به دست آورد ولی ماکسيم گورکی به اين کار تن در نداد و در عاقبت بنا به اعتراف خود ياگودا که دو سال بعد از مرگ گورکی او هم اعدام شد ياگودا قبل از اعدامش اعتراف کرد که در سال ۱۹۳۶ ماکسيم گورکی را که در بيمارستان بستری بود با شبکه عجيبی که به وسيله چکا که بعدها به (ک گ ب مبدل شد) در اختيار داشت، او ماکسيم گورکی را به قتل رساند، البته به دستور استالين بود که ياگودا اين مطلب را به اميد نجات خود از مرگ، هرگز اسم استالين را در دادگاه نمی‌برد. اين را در اينجا بايد اضافه کنم که شيوه استالين اين بود که افرادی که در اين‌جور جنايات با او همکاری داشتند همگی را با شيوه‌های مختلف به ديار عدم می‌فرستاد که کسی و شاهدی از جنايات او در قيد حيات نباشد.حال بجا است به يکی از نوشته‌های ماکسيم گورکی راجع به لنين و استالين اشاره‌ای داشته باشيم. در اوايل انقلاب اکتبر ماکسيم گورکی در روزنامه خود که قبل از انقلاب منتشر می‌کرد، نوشته است: <ذهن لنين و تروتسکی و امثال آنها را زهر قدرت مسموم کرده است. نشانه اين مسموميت رفتار ناشايست آنها نسبت به آزادی بيان، حقوق فرد و همه حقوقی است که دموکراسی بانی آن بوده است. لنين جادوگر خيلی ماهری نيست بلکه شعبده‌بازی است که برای شرافت و يا حتی زندگی پرولتاريا که دائما از آن دم می‌زند ارزشی قائل نيست. کارگران نبايد اجازه دهند که ماجراجويان و ديوانه‌ها مسووليت جنايات شرم‌آور، احمقانه و خونبارشان را بردوش آنان بگذارند زيرا کيفر اين جنايات را پرولتاريا پس خواهد داد نه لنين‌و اما درباره استالين به گفته ياگودا بايد گفت: پس از قتل ماکسيم گورکی خانه او را بازرسی کرد و نوشته‌های چاپ‌نشده نويسنده معروف را به دست آورد، می‌گويد:«در مورد استالين می‌توان گفت که برای مجسم کردنش کافی است تصور کنيم که در مقابل يک شپشی که هزار بار بزرگ‌تر از خودش شده است قرار داريم.» استالين از لحاظ شخصيت چنين موجود کريه‌المنظر، جنايتکار، تنفرانگيز و وحشتناکی بود.
۳. هيتلر (آلمان بر فراز همه) اين طبيعی بود که هيتلر شخصی منحصربه‌فرد بود و در جلسه مشهد هم بحث هيتلر از جذابيت بيشتر برخوردار بود. شايد به دليل مطرح بودن مباحثی چون هولوکاست. ۵ سال پس از پايان جنگ جهانی ۱۹۱۸ زخم‌های واردشده بر ملت آلمان به خاطر اثرات عهدنامه ورسای و تأخير پرداخت غرامت به فاتحين جنگ وخيم‌تر شد به خصوص که در ژانويه سال ۱۹۲۳ صدهزار سرباز فرانسوی و بلژيکی منطقه زرخيز«رور» را در خاک آلمان اشغال کردند اين واقعه هم باعث قوی‌تر شدن احساسات ملی‌گرايانه آلمان‌ها شد. در اين زمان هيتلر تأسيس حزب خودش را با شعار «آلمان برفراز همه»اعلام کرد و درصدد انجام کودتايی در نوامبر ۱۹۲۳ برآمد البته کودتايی که با شکست روبه‌رو شد. پس از آن هيتلر ۵‌سال به زندان محکوم شد. هيتلر بعدها در خاطراتش نوشت:«اين شکست بزرگ‌ترين شانس زندگی‌ام بود» البته زندان را بيش از چند ماه تحمل نکرد و مشمول عفو واقع شد. در اين زمان هيتلر با روابط ناسالمی که با خواهرزاده‌اش داشت با او زندگی می‌کرد. اين دختر که چلی نام داشت بارها گفته بود که هيتلر او را وادار به کارهای دردآور و نفرت‌انگيز می‌کند و نويسندگانی که شرح‌ حال هيتلر را در اين سال‌ها نوشته‌اند به تأثير روابط ناسالمی که با خواهرزاده‌اش داشت اشاره کرده‌اند و معتقدند که اين روابط تأثيرات نامطلوبی در روحيه و شخصيت هيتلر برجای گذاشته است، به خصوص که گفته‌اند در سال ۱۹۳۱ که جسد بی‌جان چلی را در آپارتمانش پيدا کرده‌اند که بعضی اين را خودکشی و بعضی جنايتی از سوی هيتلر قلمداد کردند که اين جريان ناشی از تصميم چلی است. برای ارتباط با يک موسيقيدان يهودی که در حال عزيمت به وين بوده است علی‌الخصوص که هيتلر از تصميم او ناراضی و خشمگين بوده است و ديگر اين که نزديکان هيتلر اظهار می‌دارند که قبلا هنرپيشه‌ای به نام ماريا روابط عاشقانه‌ای با هيتلر داشته، خودکشی کرده است نتيجه آنکه هيتلر جوانی مغشوشی را به لحاظ روحی پشت‌سر گذاشته است.به هر حال نراقی در ابتدا به معاهده ورسای اشاره کرد:«می‌دانيم که معاهده ورسای خيلی معاهده بی‌رحمانه‌ای برای ملت آلمان بود به طوری که نماينده آمريکا در همان جلسه ورسای گفت اين که معاهده صلح نيست، اين اعلان جنگ با آلمان‌ها است، درون اين طرح جنگ بيرون می‌آيد. واقعا جنگ بود. معاهده ورسای خيلی از مستملکات آلمان را گرفت و بر آن غرامت‌های سنگين تحميل کرد، اين بود که ملت آلمان از اين جريان خيلی دلخور بود، زيرا باعث فقر و عقب‌ماندگی اقتصادی آنان گرديد». اين جامعه‌شناس سپس از مساله يهودی‌ها گفت:«به هر صورت هيتلر از اين نارضايتی ملت آلمان و از سوءاستفاده‌های مشروع و نامشروعی که يهودی‌ها می‌کردند دلخور بود و اين را نزد ملت آلمان بزرگ جلوه داد و گفت تمام بدبختی‌ها، از نژاد اسرائيل و يهود است، بايد اينها را از بين برد. سپس آن برنامه مبارزه با يهود را توسعه داد و کشتار يهودی‌ها به چندين ميليون رسيد». نراقی به شعاری که هيتلر برای ملت آلمان انتخاب کرده بود (آلمان بر فراز همه) اشاره کرد و معتقد است که هيتلر اين برتری را گفت و اين‌قدر گفت که خودش هم باورش شده بود. بالاخره حرف هميشگی هيتلر اين بود:«تمام عواملی که مانع از اين می‌شدند که نژاد آرين به تمام معنا خالص گردد را بايد از ميان برداشت». از نظر عوام‌فريبی، هيتلر دست تمام عوام‌فريبان تاريخ را از پشت بسته بود. او در کتاب «نبرد من» می‌نويسد:«هر مطلب هر چند تعصب‌آميزی که بتواند روح توده مردم را لمس کند بجا است، صد بار ارزش آن از گفتار واقع‌بينانه دانشمندان بالاتر است. ما بايد بتوانيم به احساسات توده مردم تکيه کنيم نه آنچنان که روشنفکران می‌گويند به مغز آنها. وقتی قرار است که به توده انبوه مردم رجوع کنيم، ارجح آن است که سطح شعار پايين و عوامانه باشد». هيتلر با اين روحيه جنگ‌ستيزانه از ابتدای به قدرت رسيدنش يعنی در سال ۱۹۳۲ بنای تهاجم به ديگر کشورها را گذاشت و بالاخره باعث به‌وجود آمدن جنگ جهانی شد و اروپا را به خاک و خون کشانيد و حمله‌ای بی‌رويه به روسيه کرد و کشته‌های زيادی برجای گذاشت هر چند تا مسکو و استالينگراد پيش رفت ولی ملت روس خارج از شوروی و مسلک کمونيستی به سابقه تاريخی روحيه خود يعنی مقاومت در مقابل مهاجم به مقاومت پرداخت، همچنان که ناپلئون را که تا دروازه‌های مسکو پيش رفته بود به عقب‌نشينی وادار کرد، با فداکاری فراوان قوای هيتلر را تا شهر برلين عقب نشاند و آخرين اميد هيتلر را نقش بر آب کرد و او در عوض اينکه تسليم قوای روس شود با يک گلوله در دهانش به زندگی‌اش پايان داد.
۴. مائو تسه‌دونگ (انقلاب فرهنگی چين)نراقی به کتابی که اخيرا توسط دو محقق انگليسی بعد از ده سال تحقيق مداوم در ۸۴۰ صفحه منتشر شده، اشاره کرد که ارقام دقيقی از جنايات مائو را اعلام می‌کند.مائوتسه‌دونگ مدت ۲۷ سال با قدرت مطلقه روی يک چهارم جمعيت کره ارض حکومت کرد، عامل کشتار ده‌ها ميليون انسان بود. او اگر به مسلک مارکسيسم - لنينيسم پيوست در درجه اول برای اين بود که می‌توانست به ابزار بی‌نظيری دست يابد که لنين ايجاد کرده بود همه آن ابزار قدرت بيکران حزب بود. رهبر خداگونه حزب کمونيست چين از اواخر دهه ۱۹۳۰ و بعد از يک جنگ داخلی موحش با در دست داشتن کليه عوامل قدرت در سال ۱۹۴۹ با کمک مستقيم اتحاد جماهير شوروی تبديل به قدرتمندترين مستبد تاريخ بشريت شد. عينا شبيه امپراطوری گذشته زندگی پردرد و رنجی را به ملتش تحميل می‌کرد که هدف نهايی آن تبديل چين به يک ابرقدرت نظامی جهانی بوده است. تعقيب اين هدف متضمن تحمل بزرگ‌ترين قحطی تاريخ بشريت و مرگ سی‌وهشت ميليون از هموطنانش بوده است. نويسندگان اين کتاب می‌گويند تلاش شبانه‌روزی ما طی اين ده‌سال اين نتيجه را در برداشته است که ما بتوانيم حرکت طولانی درباره روابط نزديک ميان مائو و استالين و رفتار غيرقابل تصور مائو را با همسران، معشوقه‌ها و فرزندانش روشن کنيم. تحقيقات ده‌ساله روی اسنادی که تا اين زمان به کلی محرمانه بوده است همراه اطلاعاتی که از افراد مختلف به دست آورده‌ايم به خوبی اين مطلب را که لين بيائو (شريک جنايات مائو و در عاقبت کار قربانی او) گفته است ثابت می‌کند که «قدرت سياسی يعنی قدرت محو ديگران.» احسان نراقی افزود:«مائو نيز به خيال اينکه به دنبال لنين، استالين و مارکس،‌ملت چين را به يک رفاهی برساند، وارد عمل شد و در بعضی از موارد از قبيل انقلاب فرهنگی، مرتکب جنايات عظيمی گرديد». اين جامعه‌شناس از انقلاب فرهنگی چين به عنوان عامل تقويت‌کننده جنگ داخلی در چين ياد کرد و گفت:« بدينگونه بود به خصوص انقلاب فرهنگی‌اش که واقعا خشونت در آن بيداد می‌کرد، تمام مردم يک منطقه‌ای بايد تغيير جا بدهند و نظامی‌ها را برسر مردم سوار کنند و بگويند بزنيد و بکشيد و بدين ترتيب اين خود نوعی جنگ داخلی را تقويت کرد به جای انقلاب فرهنگی.»اين بود که بعد از مرگ مائو، جانشينان وی، با يک ظرافتی وضع را تغيير دادند، البته آن فشار و خفقان سياسی را بر مردم نگه داشتند، ولی ارتباطات تجارتی را توسعه بخشيدند و از خيلی مناسبت‌های اقتصادی روش‌های سرمايه‌داری را به خصوص در توسعه تجارت خارجی‌شان برگزيدند.
۵. پل ‌پوت (حکومت دموکراتيک کامبوج)!به اعتقاد نراقی، پل پوت نيز ادامه‌دهنده راه مائو بود و به گونه‌ای يک مائوزاده محسوب می‌گشت:«وقتی که از چين آمد بعد از چندين سال زندان و زندگی مخفی، به عنوان نماينده و منتخب حزب کمونيست کامبوج، يک ايدئولوژی راديکالی را به مدت چهار سال از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به راه انداخت که منجر به کشتن چهار ميليون نفر از ۹ ميليون نفر جمعيت کامبوج شد. تمام مدارس و کارخانجات را تعطيل کرد». يکی از شعارهای او اين بود که بايد کسی که روح ويتنامی در بدن کامبوجی خود دارد از بين برود. نراقی معتقد است که پل ‌پوت به دليل اينکه سال‌ها در پاريس و در محافل چپ‌های افراطی رفت و آمد می‌کرده، نطق‌های آتشين و انقلابی ايراد می‌کرده و همين امر (ناطق زبردست بودن)، ابتدا بسياری از جوانان کامبوجی را تحت‌تأثير وی قرار داده است. نراقی در ادامه از ذات خشن پل ‌پوت علی‌رغم ظاهر فريبنده‌اش سخن می‌گويد:«اما هرگز کسی نفهميد چگونه در پی لبخندهايش و مظلوم‌نمايی‌هايش اين همه خشونت نهفته است. برای مثال هفته اولی که به قدرت رسيد، ‌دستور می‌دهد ۱۲۰ افسر نظامی را بدون محاکمه اعدام کنند. به آنها می‌گويند لباس‌هايتان را بپوشيد، پادشاه کامبوج می‌آيد می‌خواهيم شما را معرفی کنيم، سپس با چند کاميون به بيرون شهر منتقل کرده و آنها را به رگبار مسلسل می‌بندند». اين جامعه‌شناس در پايان گفتارش پيرامون پل ‌پوت می‌گويد:«از ديگر کارهای وی تفتيش عقايد و مذهب بود. معابد بودائيان، کليساها و مساجد را تعطيل کرده، کشيشان بودايی را به شاليزارهای برنج منتقل می‌کند و مذهب مردم کامبوج را کمونيست معرفی می‌نمايد و نيز رژيم ديکتاتوری کامبوج را با عنوان «حکومت دموکراتيک کامبوج» مطرح می‌کند.» خصوصيت استثنايی خمرهای سرخ به رهبری پل ‌پوت اين بود که کمال مطلوب را نژاد خالص می‌دانستند که توام با استبداد سياسی بود می‌توان گفت يک معجونی بود از عقاليد استالين و مائوته تسه‌دونگ.
۶. بن‌لادن (۱۱ سپتامبر با برج‌های دوقلو) «هر چند بن‌لادن شباهتی از نظر موقعيت سياسی و اجتماعی با پنج رهبر سياسی و ايدئولوگ معروف که از آنها سخن گفتيم، ندارد ولی تأثير او و هم رديف‌های او از قبيل ملا عمر و ديگران از نظر فکری کمتر از آنها نيست به خصوص که بايد گفت ايدئولوژی‌های مارکسيستی و فاشيستی امتحان خود را داده‌اند و قربانيان ميليونی خود را به دنيای عدم فرستادند، يقينا می‌توان اميدوار بود که ديگر بازار آنها رونقی نخواهد داشت ولی بنيادگرايی مذهبی می‌تواند ساده‌لوحانی را جلب کند- اين است علت طرح مساله بنيادگرايی اسلامی در بن‌لادن که رهبر طالبان است.»

نراقی معتقد است که بن‌لادن و گروهش متاثر از جنبه‌های فرامرزی اسلامی و برای مقابله به مثل، به فکر گسترش تشکيلات جنگجويانه خود می‌افتند:«اين آدم، تا حمله شوروی به افغانستان، مسلمان مبارزی بوده که همواره از روی اعتقاد اسلامی‌اش به دفاع از مسلمين پرداخته است. پس از آنکه برای دفاع از مردم مسلمان افغانستان، به اين کشور می‌رود و گروه‌های داوطلبانه تشکيل می‌دهد، می‌بيند که کمونيست‌ها ادعايشان بين‌المللی است، ايشان هم تحت‌تاثير اين رويه قرار گرفته به فکر نوعی تشکيلات بين‌المللی اسلامی می‌افتد». اما قبل از آن بن‌لادن يک اکيپی را برای دفاع از الجزاير به‌وجود می‌آورد به همين جهت در افغانستان طرفداران بن‌لادن معروف بودند به افغانی‌ها. نراقی در توضيح اين قسمت از سخنانش می‌گويد:«به آنها افغانی ميگفتند برای آنکه از افغانستان آمده بودند و با همان سابقه افغانی. و نتيجه اين جريان تند، اين شد که کارش چندين سال بعد به جايی رسيد که برج‌های نيويورک را سرنگون کرد.» مشاور ارشد سابق يونسکو، به سخنرانی دکتر سيدحسين نصر که چندی پيش در يونسکو ايراد کرده بود، اشاره می‌کند و می‌گويد:«آقای دکتر حسين نصر از دوستان ما در آمريکا است، آمده بود به پاريس و نطقی را در يونسکو ايراد کرد. ايشان گفت پيرامون وقايع پس از ۱۱ سپتامبر، استادان اسلام‌شناس در دانشگاه‌های آمريکا گردهم آمديم تا ببينيم چه شده است؟ و چه بايد کرد؟ بنده از آن جلسه از آقای دکتر سوال کردم آيا تاکنون فکر کرده‌ايد که چگونه بيش از ۲۰ جوان تحصيلکرده (مهندس، متخصص، خلبان جت‌های سريع‌السير) تصميم می‌گيرند جملگی دست به يک عمل انتحاری بزنند؟ چه انگيزه‌ای سبب اين کار شد؟ منظور من وجود اسرائيل در خاورميانه و حمايت بی‌دريغ آمريکا از اعمال ضد فلسطينی اسرائيلی‌ها بود.»نراقی پاسخ ايشان را تاريخی دانست:«گفت، وقتی ما مشغول به تحقيق شديم بعد از حدود ۲ ماه، از کاخ سفيد پيام آمد که دست از علت‌يابی برداريد! اين هم خودش يک معمايی شد که دولت آمريکا نمی‌خواهد بفهمد چه شده است»! وی در پايان توضيحاتش پيرامون عملکرد بن‌لادن و افکارش می‌گويد:«خلاصه بن‌لادن کارهايی می‌کند که نمی‌توان به آنها گفت «اسلام»، همانگونه که خيلی از بزرگان دين چه در ايران و چه در ديگر کشورها اين اعمال را محکوم کرده‌اند.»

content type change notification!

2007-01-28T01:08:00.000+03:30

I'm going to change content type of this blog! let's p**s f**ters!
From now on, I'l copy articles and new from VOA,Gooya,Irandokht and so on!

man khial daram mohtavaie in blog ro avaz konam, az emrooz be bad, sansor ro dor mizanim!
az in be bad az VOA,Gooya,Irandokht va site haye inchenini ke baste shodan khabar va matlab mizaram, har kas dar har koja age manba'e asli ro ke man hatman naam mibaram zekr kone, estefade az in mohtaviat azade!

be omide bi asar shodane f**tering!!!

به یاد گنجی ... ه

2006-01-10T12:43:00.000+03:30

در وبلاگ ترنم و آونگ خاطره های ما ، پیشنهاد شده بود که با کلیک کردن مکرر روی این لینک ، باعث بشیم که در لیست پرطرفدارترینها در یاهو قرار بگیره و صاحبش رو به یاد مردم دنیا بندازه ! منم موافقم و اینکارو می کنم.ه

حقیقت یا شکلات؟

2006-01-05T14:26:00.000+03:30

کیانوش عزیز نوشته که " پیچیدن حقایق لای زرورق کار تو نیست ولی ..." ، بخاطر همین ولی من باید بگویم که به نظر من درست است که خلاقیت و ترکیب و تلخیص آنچه هست و خلق چیزهای نو از تواناییهای خاص و جالب انسان است ، اما در بعضی موارد دیگر شورش در آمده ! مثلاً همین خلق ماده زیبایی مثل زرورق برای زیبایی بخشیدن به کادوها و بعد ترکیب کردن نامربوطش با مفهوم حقیقت و تولید معجون نامیزان ، "حقیقت زیبا "... ! ه

عزیز جان ، هر مفهومی کارکردی دارد. حقیقت کارکردش چیز دیگریست ، چرا و تحت چه لزومی اصلاً حقیقت زیبا خلق شد ؟ حالا گیرم یک بار امتحان آزمایشگاهی و کلینیکی اش خالی از لطف نبود ، دیگر بستنش به ناف ملت بجای نان و چای روزمره و اصل قرار دادنش را کجا بنویسیم ؟ بدبخت خدای من و تو وقتی حقیقت را خلق کرد قصدش انتقال زیبایی و شاد کردن روح من و تو نبود که ! قصد داشت معیاری برای سنجش بدست بدهد! کاری به افه و جینگول نداشت !ه

حالا چرا از بین همه مردم دنیا ، ما ایرانیها این معجون نامیزان را هنوز ول نکرده ایم و تا جایی بهش گیر داده ایم که دیگر حتی مهم نیست که تویش واقعاً حقیقت باشد یا نه و به چه دردی می خورد ، بلکه مهم این است که برچسب حقیقت دیگر روی هیچ چیزی بجز زرورق قابل الصاق نیست و اجازه ارائه ندارد، نمی دانم!ه

کیانوش جان ، کارکرد حقیقت زیبایی و نوازش روح نیست! اگرچه کسانی مثل من هم هستند که چون خلوص را زیبا می بینند ، با خلوص حقیقت روحشان نواخته می شود !ه

این که از این! از طرف دیگر در ایران با این حجم کثافت و زشتی و پستی ، و نیاز اینهمه مبرم به دریافت و بیرون کشیدن حقیقت از لنجزار خرافات و دروغ و مغلطه ، دیگر تلف کردن وقت به زرورق پیچی حقیقت ، اگر یافتیش ، یک کمی طلب زردک از بینواست ! ما دیگر اینجا نه وقتش را داریم و نه توا نش را و نه اگر داشتیم دیگر زرورقی برایمان مانده که بخواهیم چیزی را در آن بپیچیم که از هجوم سنگین زشتی ، لا اقل 75 درصد دچار افسرگی و دپرشن نشویم !ه

در آخر هم من در هر لحظه کوتاهی که حقیقت را بتوانم بدون هیچ پوشش فریاد می زنم ، چون هموطن من بچه دوساله ای نیست که با اسباب بازی خرش کنم ، که اگر باشد ، همان بهتر که نفهمد من چه می گویم! همان بهتر که زیر سیل خرافات و مغلطه و مزخرفات له شود! من به دست خودم جلوه ای را که عاشقش هستم نمی گیرم! ه

در مورد سید خندان هم می خواستم امروز بنویسم که این وقت کمم هم رفت به جواب آن ولی ! اینترنتم قرضی است و نمی توانم زیاد و تند تند استفاده کنم ! شرمنده ! اینجا ایران است و همه رفسنجانی و یا آقازاده هایش نیستند! دخلمان خرجمان را به دندان می کشد!ه

می نویسم ! اگر زندگی بگذارد ! اگر نگذاشت جای من نفرینش کنید!ه

««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Men willingly believe what they wish."

- Julius Caesar

در مورد "سید خندان" ه

2005-12-29T14:15:00.000+03:30

کامنتهای من را ، بنام خودم یعنی چشم شب ، در وبلاگ خانم راوی ، آونگ خاطره های ما ، که لینکش این بغل هست ، در پستهای یکی مانده به آخر و دوتا مانده به آخر ( یعنی از آخر دومی و سومی ) بخوانید . نظر من در مورد این سوپاپ اطمینان رژیم این است . ه
اما در مورد اینکه چه می توانست بکند و نکرد ، به خانم راوی قول دادم که اینجا بنویسم که می نویسم . همینجا بخونین !ه

فعلاً و عجالتاً همین !ه

دموکراسی ؟ تو جیب جا میشه ؟

2005-12-28T17:23:00.000+03:30

امروز داشتم طبق معمول هر فرصتی که بدستم میاد ، سرزمین جاوید مهندس استاد بهرام مشیری رو نگاه می کردم ، اگرچه برای امثال من واقعاً این برنامه مضره ! اونم از نوع جانی ! چون بازم یادم میاد که در میان چه جماعتی از حیوانهای انسان نما ، و گاو و گوسفندهای انسان نمایی زندگی می کنم و کلاً بشر چقدر می تونه پست و حقیر و خوار بشه و شده ! و وطن بیچاره من چه بهشتی می تونست باشه و من چه انسان خوشبختی می تونستم باشم ! و چون متأسفانه تا به این سن که رسیدم نتونستم توانایی و قدرت "گوسفندایزیشن" رو در خودم ایجاد کنم ، اقلاً تا یکساعت بعد مطلقاً از نظر روحی روانی و تمرکز فکری از حیث انتفاع ساقطم ! موج عظیمی از حس بدبختی بهم هجوم میاره و دلم می خواد فقط یکی با یک جسم سنگین بزنه توی سر من که مغزم از کار بیفته و کمی استراحت کنه ! ه

در این برنامه داشت در مورد تأثیر دین خزعبل و ضدانسانی اسلام روی فلسفه زندگی انسان مسلمان و نوع دیدش به زندگی و مسخ و انقیاد ناشی از اون صحبت می کرد. اینکه این دین اصولاً انسان رو به موجودی عبد و برده و مقلد و پیرو و مسخ شده تبدیل می کنه ! یعنی اصلاً مبنای این دین تسلیم و بردگیه ! همون چیزی که آخوندها چنان همراه راه افتادن آب دهان ازش یاد می کنن که انگار بزرگترین افتخار دنیاست و یک سری جماعت گوسفند فاقد هیچ گونه کرامت و عزت و غرور و شخصیت هم برای پرکردن خلأهای خودشون باورشون میشه و ازش آویزون میشن ! در صورتیکه من به شخصه نه هیچ وقت تونستم پیرو کسی باشم ، بلکه گاهی با عقیده کسی ( اونم نه با خودش ، با فکرش ) موافق می شدم و می شم ، و نه اصلاً تونستم اینو تو ذهن خودم موجه کنم که خدای خالق من با دادن خرد و اختیار و اینهمه خصوصیت های ویژه به من که منو از حیوانات و نباتات برتر می کنه ، دلش بخواد که من برده بی چون چرای کسی باشم که "ادعا میکنه" ( کیه که بتونه ثابت کنه که طرف راست میگه ؟) که از طرف اون مسؤول اینه که منو ازبکاربردن خرد اعطا شده از طرف اون ، بی نیاز کنه و بهتر از خود من می دونه و بیشتر از خود من حق داره در مورد من تصمیم بگیره ! ه
اگر من بلد نیستم با کامپیوتر کار کنم و در جنگل هم زندگی می کنم ، هیچ دلیلی نداره که برم خودمو برده کسی کنم که چون کامپیوتر بلده پس از من داناتر حساب میشه و پس از من برتره !!! اونم وسط جنگل ! کامپیوتر بلد بودن اون به مفت نمیرزه و این فکر که اون حق داره بجای من برای من تصمیم بگیره ، مغلطه ای بیش نیست ! در دنیای مادی که علم عالم بالا کاربردی نداره ، عالمی که همه کارش فکر کردن به احکام زیر شکمه می خوام چیکار ؟ خوب خودم بلدم بهترش رو و مناسب ترش رو برای خودم وضع کنم . مگر نه اینکه علم چیزی نیست جز یک سری قرار داد که بشر برای خودش گذاشته که بتونه از طبیعت استفاده کنه ؟ حالا یک سریش رو از روی خود طبیعت کپی برداریش کرده ، مثل جاذبه جرمی ، یک سریش رو هم خودش با خودش قرارداد کرده مثل زبان یا دو دو تا چهار تا ! ه

می دونین من چی فکر می کنم ؟ من فکر می کنم که اتفاقاً آقایون دقیقاً می دونستن که برای برده کردن و تحت سلطه گرفتن بشر بدون هیچ دردسری چکار باید کرد ، فقط کافیه که با این باور عجینش کنی که خودش قادر به کاری نیست و نیازمنده ! اونوقته که از عیس مسیح گرفته تا چاه جمکران و جنازه امام زاده فلان آویزون می شه تا این نیاز ملجأ و دست اندازی رو که باهاش عجین شده ، برآورده کنه ! دینی میسازه به مزخرفی و شرارت اسلام ، که از اول تا آخر به پیروانش میگه که شما نمی تونید تصمیم بگیرید ، نه حق دارید و نه تواناییش رو دارید ، عقل شما ناقصه ، خطاکاره ، شروره ، خدا خودشو اسکل کرده که به شما عقل داده ، فقط به درد شمردن رکعت های آیین بردگی و یا تشخیص چی و راست برای یافتن جهت ابراز بردگی می خوره و نه بیشتر ! نمی تونسته شما رو طوری خلق کنه که مثلاً مثل گوساله تازه بدنیا اومده اولین لحظه بعداز تولد ناخودآگاه سعی کنید که بایستید ، حتماً باید برای استفاده های پیش پا افتاده ای مثل این ، مغزی چنین پیچیده با چنین قابلیتهای عجیبی براتون می ذاشته بعد بهتون می گفته ( اونم از طریق موجودات معیوبی مثل خودتون ) که اونی رو که بهت دادم ولش ، تو فقط بپا بجای دو بار اظهار خواری پیش من ، یهویی اشتباهی سه بار یا یه بار اینکارو نکنی که از دستت دلخور می شم قهر می کنم و وای بحالت می شه دراون صورت ! یا اینکه مثلاً هر کسی که دسترنج فعالیت زیرشکم اون ابلهی باشه که در یک غار از زور گرسنگی و نرسیدن ویتامین و قند به مغزش ، قاطی کرده و دچار اوهام شده ، از تو بهتر می فهمه و حتی حق داره که بجای من ( یا خودت ) تصمیم بگیره که تو باید بمیری یا زنده بمونی ! یا هر کثافت شارلاتانی که بیشتر مثل یک طوطی ظرفیت بالا ، خزعبلات و ترهات شارلاتان ها یا ابله های قبل از خودش رو حفظ کرده ، از خودت و من بیشتر بر تو حق داره و حق قضاوت حتی بر زنده بودن یا نبودن تو داره چه برسه به اینکه بگه چی بخور ، چی بپوش ، کجا زندگی کن ، کی بخواب ، کی خور ، کجا برو ، با کی بگرد و غیره ! ه

وقتی هم که یک نفر با فقدان حس کرامت و عزت نفس و توانایی و غرور و مسؤولیت بزرگ شد ، دیگه کار هر کسی نیست که بتونه راضیش کنه که یه کم هم بیاره و خودش فکر کنه و خودش گردن بگیره و خودشو دارای حق حساب کنه ! برعکسش هم البته تقریباً غیرممکنه ! یعنی کسی که ارزش و توانایی و حق خودش رو فهمید و باهاش بزرگ شد ، دیگه نمیشه گوسفندش کرد و گفت بگو بَــــــع ! ه

خصوصاً که هرچی مملکت اسلامی که می بینی ، درگیر دیکتاتوری و حماقت جمعیه ! اینکه می گم مملکت اسلامی یعنی مملکتی که درش به این دین خزعبل اسلام اجازه داده باشند که برای ملت تعیین تکلیف کنه ! الان در دنیا تنها کشوری که حکومت داره اما قانون اساسی نداره ، همین مهد تولد اسلام یعنی عربستان سعودیه ! تنها کشوری هم که اعمال قرون وسطی درش اجرا میشه ، همین ایران خودمونه که دیگه شور اسلام رو در آورده ! ه

تازه برعکس این خزعبلاتی هم که میگن این آخوندهای کثافت ، اصلاً هم اسلام دین صلح و برادری نبوده و عربها و غیرعربها هم اونو با جون و دل نپذیرفتن ! نشون به اون نشون که هم خود پیامبرش سال به دوازده ماه برای " حفظ و گشترش اسلام " در حال خون و خون ریزی بوده ، هم بعد از اون هر تخم وترکه خاک بر سرش که مجال حرف زدن بهشون داده شد ، خون ریخت و سربریدن ! تازه تا قبل از اون عربها هرچقدر هم با هم جنگ می کردند ، اقلاً فک و فامیل همو نمی کشتن و با غریبه ها می جنگیدن ، اما بعد از اسلام به برادر کشی و فامیل کشی و غیره هم افتادن چنان که در صفین و نهروان و کربلا می بینین ! حالا اون آخوند کثافت که میره سر منبر ، نمیگه که اونایی که تو صفین و نهروان و کربلاا همو کشتن ، با هم فامیل بودن ! چنان از خوارج و شمر و غیره حرف می زنه که انگار دشمنان بالفطره انسانیت بودن ! اصلاً هم نمیگه که اصلاً هم دنبال بسط اسلام خاک بر سر نبودن که می جنگیدن و دلشون هم به حال بشریت غافل نسوخته بوده ، بلکه به فکر غنیمت و کنیز بودن که می رفتن جنگ ، نشون به اون نشون که چه آبروریزی ها و دودستگی ها و دعواها و نهایتاً جنگهایی سر همین مسأله غینمت گرفتن و غنیمت تقسیم کردن که به بار نیومده در تاریخ اسلام ، از همون اولش تا زمان مرگ توله دوازدهمشون ! ه

وقتی تو یک مردمی رو با فکر ناتوانی و عدم کفایت و نقص عقل و حق نداشتن بزرگ کنی ، حداکثر کاری که از دستش بر میاد اینه که آرزو کنه که اربابش عوض بشه و مهربونتر بشه ! حتی دیگه به مغزش خطور هم نمی کنه که نیازی به ارباب و قیم و "چوپان" نداره ! حتی نمی تونه تصور نداشتن اینها رو در سر بگنجونه ! بجای اینکه تلاش کنه که خودش اختیارشو دست بگیره ، دست به دعا برمیداره که یک قدرت بالاتری چوپانشو عوض کنه ، یا اینکه سعی می کنه با ضجه و ناله و هرچه بدبخت تر و بیچاره تر یا خالص تر و وفادارتر نشون دادن خودش ، دل چوپانشو نرم کنه !!! هرچی که وضعش بدتر میشه ، بیشتر فکر می کنه که کم بندگی و خاکساری کرده !!! سفلگی و پستی و خواری تا چه حد ؟

به یک بنده خدایی می گفتم باید کاری کنیم که اینا بروند ، ازم می پرسید که "کی بیاد ؟ از کجا معلوم که از اینا بدتر نباشه ؟ کی بیاد که بهتر باشه ؟" ، طرف اصلاً گزینه کسی لازم نیست یا هیچکس یا خودمون ، در مغزش نمی گنجید !!! اکثر مردم اینطوریند! ملتی که تصور نکنه که می تونه دموکراسی داشته باشه ، نخواهد داشت ! هر چیزی رو که بخوای از کسی بگیری تضمینی ، کافیه اونو از تصورش خارج کنی ! انسان چیزی رو دنبالش میره ، و شاید براش بجنگه ، که تصور کنه ! واسه همینم بهشت آخوندا پر از غذا و حوریه ! شکم و زیرشکمه که در تصور گوسفند جماعت می گنجه نه بیتشر ! تا وقتی ما تصوری از دموکراسی ای که می خواهیم ، نداشته باشیم ، بهش نخواهیم رسید ! هزار سال یا ده هزار سال !!!

به همین دلیل این سؤال منه : ه

به صورت عینی و قابل لمس ، به نظر شما دموکراسی ما چه شکلی باید باشه ؟

یا به عبارت دیگه : ه

به نظر شما وقتی این حکومت ساقط بشه ، در دولت یا حکومت بعدی وضع عادی زندگی مردم چطور خواهد بود ؟ ( از همون روز اول رو منظورمه . ) ه

نظر خودمو در پست بعدی می گم!ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"It is an ironic habit of human beings to run faster when we have lost our way."

- Rollo May

احترام یا اعتبار؟

2005-12-23T12:15:00.000+03:30

به نظر شما احترام به عقیده دیگران یعنی چه ؟ عبارت " نظرشما محترم است " یعنی چی؟

به نظر من ما عبارت " نظر شما محترم هست " رو به جای " نظر شما معتبر است " استفاده می کنیم و انتظار همون معنی رو ازش داریم ! یه نظر من احترام به نظر دیگران اصلاً به معنی این نیست که شما درست بودن اون رو قبول داشته باشید ! چون اگر اینطور باشه ، و شما می دونین که نظر کسی که با شما فرق داره ، درسته ، پس یه جورایی مرض دارین که می دونین چی درسته اما به اون معتقد نیستین نه ؟ به نظر من انسان طبیعی و بدون مرض و عقده ، همیشه معتقد است که فکر خودش درست است ، یا حداکثر نمی داند که فکر خودش درست است یا مال دیگری ! اما فرق کسی که به نظر دیگران احترام می گذارد و کسی که نمی گذارد ، این است که کسی که به نظر دیگران احترام می گذارد ، در واقع در عین حال که معتقد است که نظر دیگران غلط است ، به آنها این حق را می دهد که نظری مخالف او و احیاناً غلط داشته باشند ! درواقع به حق اختیار و نظرداشتن دیگران احترام می گذارد ! در واقع به حق وجود داشتن آن نظر احترام می گذارد ، و نه لزوماً به محتوای آن ! بابراین اینکه تا با کسی مخالفت می کنی ، می گوید که " تو باید به نظر دیگران احترام بگذاری و آن را رد نکنی " یا مدل جدید ترش " شما نباید دیگران را قضاوت کنی " ، یک مغلطه بیشتر نیست ! ه

البته اونجا که گفتم که همیشه معتقده که فکر خودش درسته ، به معنای تعصب یا حفظ کورکورانه و توأم با لجبازی عقیده نیست ! چون انسان طبیعی بی مرض و عقده همیشه در حال ارزشیابی و باززبینی و سنجش خودشه ! اما در یک لحظه از زمان اگر در نظر بگیریم ، در اون لحظه عقیده خودش رو درست ترین می بینه ! منظورم هم از انسان طبیعی و بدون مرض و عقده انسانی است که به حقیقت و یافتن راه درست اهمیت میده ! نه انسانی که فقط زنده است که زنده باشه ، یا اینکه زنده است که به شکم و زیر شکمش حال بده !ه

اشتباه کردن حق انسانه ! اگر قرار بود انسان به هیچ قیمتی اشتباه نکنه خداوند اصلاً اون رو دارای خرد و قوه اختیار و سنجش و انتخاب خلق نمی کرد ! مگه مرض داشت ؟

وقتی من می گم " این فکر شما مزخرفه " دارم در مورد فکر شما اظهار نظر می کنم ، نه خود شما ! حالا اگه شما بگی تو حق نداری این حرف رو بزنی ، خودتون هم مزخرف می شید ! یا اگه بگی خودم می دونم ولی همینه که هست ، بازم خود شما مزخرف میشی ! اشتباه ها آدم رو پایین نمی برن ، بلکه عکس العمل انسان در مقابل اشتباهاتش اونو بالا یا پایین می بره !ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Little things affect little minds."

- Benjamin Disraeli

امنیت ، مفهومی عینی یا ذهنی ؟

2005-12-16T13:33:00.000+03:30

من در جواب یک مطلب از خوانندگان پیک ایران ، یک جواب به این خبرنامه فرستادم که بد ندیدم در اینجا هم اونو بگذارم. ه

در مورد مطلب فردی که نوشته بود آینده خاورمیانه سخت است ، در جایی از مطلب گفته بود که "از سوی ديگر در عراق نه تنها مردم هر روز ورود آمريکا را جشن نميگرند بلکه بطور متوسط روزی سه سرباز آمريکا در آنجا کشته ميشوند " ، لازم دانستم این فرد را از اشتباه بدر بیاورم که دوست عزیز ، شما هر وقت به عراق رفتید و با مردم از نزدیک تماس داشتید ، آنوقت از طرف آنها صحبت کنید! کسانی که مأموران حافظ صلح نه تنها آمریکایی بلکه اروپایی و نیز تعداد بیشتری از سربازان عراقی را می کشند ، مردم عراق نیستند عزیز! اگر آنها مردم عراقند ، پس 100 یا 200 نقر بسیجی ای هم که یا جلوی سفارتها جمع می شوند یا دور تأسیسات هسته ای رژیم جهل و جور حلقه انسانی می زنند ، ملت ایرانند لابد!!! تروریستهای مخالف دموکراسی عراق هم دقیقاً دلشان می خواهد که سادگانی همچون شما که کم هم نیستند ، همین فکر را بکنند که این مردم عراقند که از حضور آمریکا در کشور شاکی هستند ! البته مطبوعات اروپایی هم که نافشان را با علیه آمریکا حرف زدن بریده اند ، با نشان دادن صرف ترورها و انفجارها و خبرهای ناگوار ، در این دید غلط عامه بی تأثیر نیستند ! اما شما سعی کنید که از طبقه عامه خارج شوید! بروید ببینید چند روزنامه و نشریه آزاد در عراق الان منتشر می شود ! آنقدر که شما و من و پدرانمان هم به خواب ندیده ایم! چند کانال تلویزیونی شخصی و آزاد ! چند سازمان غیردولتی آزاد و غیر وابسته دارند! زنان چه آزادی و وسعت عملی دارند! چند شرکت و مؤسسه در زمینه علم و صنعت و تکنولوژی در آنجا ایجاد شده و در کمال امنیت شغلی مشغول کار است! در همین مدت کوتاه چقدر آبادانی صورت گرفته ، آنهم در محدوده صنایع زیربنایی مثل راه و آب و فاضلاب و از این دست! فقط عامه مردم هستند که زندگی مثل مرده متحرک در کشوری مثل ایران را که چون عملیات تروری که در آن صورت می گیرد علنی نیست ، به نظر امن می رسد ، به زندگی در فضای آزاد و شفافی که حتی ترورهایش هم علنی است ترجیح می دهد ! امنیت واقعی در عراق است ! منتها فرهنگ پوسیده اسلامی ما را به ترجیح ظاهرسازی بر شفافیت عادت داده ، تا جایی که ترجیح می دهیم مردم را دسته دسته بگیرند و در زندان بعد از انواع وحشیگری بکشند ، تا اینکه در یک لحظه در یک بمب گذاری بمیرند(آنهم در نود و هشت درصد اوقات نظامی ها ، نه دانشجویان یا وبلاگ نویسان یا مردم عادی بدبخت!) ! وضع عراق خیلی بهتر از ماست عزیز ! به حال خودمان گریه کن ! من اگر عربی بلد بودم یا کردی، می رفتم در عراق با آنهمه به زعم شما نا امنی زندگی می کردم !!!! دیدن بعضی چیزها چشم بصیرت می خواهد!! ه

***

به نظر شما امنیت ، یک مفهوم عینی است که پیاده سازی عملی دارد با شرایط مشخص و تعریف مطلق ، یا اینکه یک مفهوم ذهنی است که تعریفی نسبی و دارای درجه بندی دارد؟

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Laughter is the shortest distance between two people."

- Victor Borge

تفاوت ، تشابه یا بازی با کلمات؟

2005-12-10T17:52:00.000+03:30

بله آقای امین عزیز

این بحثی رو که شما می فرمایین من از کسانی که می خواهند انواع تبعیض ها رو یه طوری توجیه کنند بسیار شنیدم . من برای این بحث جوابی داشتم که همیشه مطرح کردم و الانم باز اینجا مطرح می کنم .ه

با یک مثال ساده شروع می کنم . فرق یک ماشین بنز با یک ماشین بی ام و چیه ؟ ظاهرشون فرق می کنه . ساختار موتورشون فرق می کنه . و ساختار چند چیز دیگه ، درسته ؟ اما آیا هر دو جزیی به اسم موتور ندارند که وظیفه اش ایجار نیروی محرکه ماشین با استفاده از سوخت هستش ؟ هر دو ترمز ندارند ؟ هر دو چراغ ندارند ؟ حالا چون مدل موتورشون فرق داره ، شما اگر بنز داشته باشید و اون رو عوض کنید و بجاش بی ام و بخرید ، باید طرز رفتارتون با ماشینتون رو عوض کنید ؟ یا اینکه مثلاً بجای

پاک کردن شیشه با برق پاک کن هاش ، باهاشون خمیر نون پخش کنین ؟ یا اینکه بجای بنزین تو باکش آب بریزید؟

حالا یک مثال فنی تر ، که اگر اهل برنامه نویسی کامپیوتر باشید یا لا اقل باهاش آشنا باشین متوجه می شین . در زبانهای شی ء گرا مفهومی داریم تحت عنوان "پلی مورفیزم" یا "چندشکلی بودن" ، درسته؟ یعنی چی ؟ یعنی اینکه یک تابع مشخص ( یعنی دارای نام ، پارامترهای ورودی و خروجیهای مشخص ) ، در کلاسهای مختلف دارای بدنه های مختلف باشه ، یا اصطلاحاً به صورتهای مختلفی پیاده سازی بشه ! مثالی که خود طراحان زبان برای توضیح این مفهوم می زنند اینه که هر ماشینی یک استارت داره ، ممکنه در ماشینهای مختلف نحوه کارش فرق کنه ، اما به هر حال در هر ماشینی شما بخواهید کار کنید با ماشین ، اول باید استارت بزنید ، و فرقی هم نداره که ساختمان استارت چی باشه ! ه

حالا اگه شما در این میان بیاید و برای توجیه استارت نزدن خودتون (چون حالشو ندارین یا دوست ندارین مثلاً ) ، بگید که چون ساختمان استارت بنز با بی ام و فرق می کنه ، پس من استارت نمی زنم ، نه تنها مغلطه کردید بلکه ، کار ماشین رو هم مختل کردید !ه

درمورد تفاوت ساختمان اجزای فیزیک زن و مرد هم قصه عیناً همینه ! فقط فرقش اینه که اگر در ماشین استارت نزنید ، ماشین رسماً کار نمی کنه ، اما انسان کار می کنه اما بد کار می کنه و زود صدمه می بینه !ه

اینکه هرمون تحریک جنسی مرد ، اسمش و پروتئینهای تشکیل دهنده اش با مال زن فرق داره ، چه ربطی به چه چیزی داره؟ به هر حال وقتی انسان بخواد لذت ببره این هورمون باید ترشح بشه !!!

اینکه از فیزیکی ! در مورد روحی که بحث حتی ساده تره ! چون ساختمان مغزشون که دیگه کمترین اختلاف رو باهم داره و حتی میشه گفت قابل چشم پوشیه ، و تا اونجایی هم که خرد بشری کشیده ، روح انسان مجموعه از محفوظات سیگنالی مغزشه ! پس شما هر سیگنالی که در اون قرار بدید ، همون رو بهتون بر می گردونه و به استروژن یا پروژسترون هم کاری نداره!ه

به نظر شخص من خلط مبحث کاریست که شما می کنید . یعنی یک سری تفاوتهای مسیر رو منجر به تفاوت هدف می دونید که لزوماً معنی نمیده! من دخترانی رو می شناسم که فقط بخاطر اینکه خواهر نداشتند و مادرشون هم وقتی برای اونها نمی گذاشته و از بچگی در میون برادرها و پسرهای دیگه بزرگ شدند ، منشها ، روشها و احساساتی کاملاً مستقل و مسلط دارند . و در عوض پسرانی رو که چون در میون خواهرها و تحت توجه خاص مادر بزرگ شدند ، روحیه ای غمخوارانه و آسیب پذیر داشتند . ه

و در مورد اثبات حرفهام هم لازم نیست که قوانین منطق رو یاد آوری کنم که ؟ اینکه شما برای اثبات این حکمی که دادید لازمه که نشون بدید که مطلقاً "همه" اینطور هستند ، اما من برای ردش فقط کافیه یک نمونه نقض برای شما بیارم . که اون هم اگر از همه جا بگذریم ، خود من هستم . که اگر بشناسید خواهید دید که به راحتی می شد که جسم من از نوع مذکر باشه . ه

مغز و روح بشر اونقدر قوی و عمده است در عملکرد بشر که شما می تونید با تقریب خوبی از تأثیرات بسیار جزیی تفاوتهای جسمش از اونها صرفنظر کنید . حتی در محدوده غیرجنسی هم نقش اصلی رو داره و نیازها و رفتارها رو شکل میده . مثلاً تابحال نام بیماری روانی "آنارکسیا" رو شنیدین ؟ که بیمار مثلاً در عین حال که بسیار لاغره احساس می کنه که بسیر چاقه ، و بهمین خاطر احساس عدم نیاز و میل به غذا می کنه و حتی احساس تنفر از غذا و خوردن . معده این آدمها سوراخ نمیشه ! اگر همون یک ذره غذایی هم که می خورند ویتامینهاش کافی باشه ، مریض هم نمی شند فقط ضعیف و لاغر می شن چون چربی و پروتئینی ندارند که استفاده کنند یا عضله بسازند . ه

درثانی ، اصولاً بحث حقوق انسانی و اجتماعی هیچ دخلی به زیست شناسی و فیزیک نداره ! در قوانین بشری و انسانی که قرار نیست معادله فیزیکی بنویسیم یا ترکیب شیمیایی انجام بدیم که نیاز باشه قوانین و حقایق فیزیکی و طبیعی رو در نظر بگیریم که ! این همون نوعی از مغلطه است که آخوندها خیلی ازش استفاده می کنند . شمابرای هر دو جسمی که دلتون بخواد می تونید قانون بگذارید که "نباید به این دو جسم ضربه زد" ! حالا اینکه نحوه ضربه چیه و چجوری میشه به هر کدوم ضربه زد و بعدش برای هر کدوم چه اتفاقی میوفته دیگه چه ربطی به موضوع داره ؟ ( تنها جایی که من دیدم برای نحوه انجام کارها هم دستور داده شده باشه دین خزعبل اسلامه که طرف رفته نشسته کتاب نوشته در باب نحوه انجام سکس !!!! اشکال عمده دین اسلام هم همین دخالت در همه چیزه ! ) شما در قانون می نویسی باید بدود ، هر موجودی هم به طرز متناسب با فیزیک خودش می دود ! ه

تفاوتهای ساختاری جسم زن و مرد نیازمندیه طبیعت خداوند و حفظ نسلشونه ، قوانین اجتماعی و بشری روش زندگی بشره ! چه کاری بهم دارند؟ خصوصاً اینکه قوانین و مفاهیم بشری با روح بشر سروکار دارند که می تونه در زن و مرد متفاوت نباشه!ه

آقای عزیز! "زنها زن بدنیا نمیان، بلکه زن تربیت می شن!"ه

««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Every advantage in the past is judged in the light of the final issue."

- Demosthenes

وفاداری یا دروغ بزرگ؟

2005-12-09T11:33:00.000+03:30

نوشته خانم وحدتی در مورد صفات پسندیده و نکوهش شده زن در فرهنگ مفت گران سنتی ما ، منو یاد یک مورد دیگر از این صفات انداخت که دقیقاً برای سرکوب و زندانی کردن زن ساخته شده ! صفت "باوفا" یا "وفادار" در جایگاه صفت پسندیده ، و "بی وفا" در جایگاه صفت نکوهیده . ه

وفادار ، یعنی زنی که به هر قیمتی و در هر شرایطی با شوهر یا نامزد (یا مدرن ترش ، عاشق یا دوست پسر) می مونه و هرگز تصمیم به رفتن به راه خودش نمی گیره . در مقابل زن بیوفا زنیه که به هر دلیلی - که اصلاً فرقی نداره چی باشه - در مقطعی از زندگی ماندنش را مشروط می کنه ، یا اینکه تصمیم می گیره که راهش را از همسرش جدا کنه و به اصطلاح با اون نمونه!ه

طرف زن وفادار هر چقدر که عوض بشه ، قسمتهای دیگری از وجودش رو نشون بده ، یا اصلاً از روی ناچاری یا خواست شخصی زندگی رو بر زن وفادار جهنم بکنه یا اسیرش کنه یا بهش صدمه بزنه ، زن وفادار هیچگاه بخاطر حق خودش حرفی نمی زنه ، بازآفرینی معیارهایی رو که بر اساس آنها با طرف ازدواج کرده خواستار نمیشه ، و شکایتی از سختی یا ظالمانه بودن شرایطش نمی کنه . ضمناً خودش هم تغییری نمی کنه ، یا لااقل بروز نمی ده ، درخواستهای جدید مطرح نمی کنه ، خسته نمیشه ، شک نمی کنه و زیر سؤال نمی بره . ه

یعنی در واقع با زن وفادار مثل اشیاء برخورد میشه ، که یک بارخریده می شن و تا زمانی که فروخته نشن ، در تعلق صاحب قرار دارن ، حتی اگر صاحبشان آنها را آتش بزنه! اگر زن شاکی بشه که مرد فعلی ، مردی نیست که با اون ازدواج کرده و دیگه اون تواناییها و یا خواستها یا ارزشها رو نداره ، زنی میشه "بی وفا" و شایسته نکوهش! اگر از طرفش بخواد که برای رابطه و برای او وقت بگذاره و نیازهای جدید رابطه رو برآورده کنه یا به تقویت و زنده نگه داشتن رابطه و عشق پیش فرض اون کمک کنه ، و عنوان کنه که درغیر اینصورت رابطه از نظر اون تمام شده است (زیرا در واقع چنین هم هست ) زنیست "بی وفا" و مستوجب سرزنش !ه

من در مورد اینکه این طرز نگاه در زمان قرون وسطی یا صدر اسلام خوب و مناسب بوده یا نه ، بحثی ندارم . شاید اون موقع زنان و حتی مردان تا سنی در حدود 10 یا 12 سالگی به لحاظ مغزی رشد نمی کردند و بعد از اون فقط مهارتهای دستی و فیزیکیشون زیاد میشده ولی در محتوای جامغزیشون تغییری حاصل نمی شده . یا اینکه تنها انتظارات یک زن از زندگیش مفعول واقع شدن در رختخواب و داشتن چندین بچه قد ونیم قد و غذایی برای خوردن و جایی برای خوابیدن و سرپناه گرما و سرما بوده . اما الان چیزی که هم علم نشونش داده و هم با رشد ظرفیتهای فکری و عقلی و عاطفی بشر طلبیده میشه اینه که انسانها تغییر می کنند تا سنین بالا، نیازهاشون بسیار وسیع شده و از زندگیهاشون انتظارات گوناگون دارند و در بسیاری چیزها طالب رضایت و خرسندی هستند ، مثلاً شغل و سکس . و این در مورد زنها هم صدق می کنه . اونها برای زندگیشون نقشه می کشند و دلشون می خواد به اونها برسند و به عنوان یک انسان معمولی گاهی نقشه هاشون رو عوض می کنند . بنابراین مسیر زندگیشون تغییر می کنه ، ملزومات زندگیشون تغییر می کنه و همراهی های متفاوتی را نیاز دارند . در زندگی امروز زنها در شغل ، شرایط زندگی و حتی روابط جنسی خواهان سود و لذت هستند . زن امروز دیگه علاقه ای به صرفاً مفعول یا وسیله واقع شدن نداره . علاقه ای به مورد لطف و مرحمت و حتی حفاظت خاص قرار گرفتن هم نداره . اگر من زن حق دارم ، پس نیازی به لطف و مرحمت ندارم . لذت بردن از رابطه جنسی حق منه ، نه لطفی که مرد من در حق من بکنه ، یا شانسی که خودم بیارم !ه

فرهنگ پوسیده با بکار بردن واژگان "وفادار" و " بیوفا" سعی دارد زن را در همان دایره قابل اطمینان مردان نگه دارند ، که در حالت کلی خیال مرد از بابت دارایی ای تحت عنوان زن و نگهداری از او راحت باشد و بتواند راحت به خودش و تمایلات و نقشه های خودش برسد . برای اینکه مرد مجبور نشود که قسمتی از توان و انرژی و توجه خود را صرف زن نماید ، چون به لحاظ این نوع فرهنگ یک موجود ناقص نباید وقت موجود برتر را بگیرد . برای مرد این فرهنگ قابل تحمل نیست که دارایی اش روزی تصمیم بگیرد که راهش را از او جدا کند . هم به غرورش بر می خورد و هم مجبور می شود دارایی و توانایی اش را خرج بدست آوردن دارایی جدیدی کند . ه

روی این مسأله در بلاد متمدنه داره کار میشه . من در همین 6 ماه اخیر بیشتر از 8 فیلم دیدم که در 3 یا 4 سال اخیر ساخته شده و از این زاویه به مبحث روابط جنسی خارج از ازدواج نگاه می کنه که وقتی نیازهای جنسی و عاطفی زن برآورده نمیشه ، (به هر دلیلی از مردن عشق در بین زن و مرد گرفته تا رسماً ناتوانی شدن مرد از نظر جنسی یا نبودن او در کنار زن ) این حق زنه و انسانی و اخلاقیه که او به دنبال کسی باشه که این نیازهاشو برآورده کنه و یا اینکه در مهربانترین حالتش از مردش شاکی بشه و بخواد که جدا بشه . و در آخر با کمک دیگران یا با خواست خودش مرد متوجه میشه که باید برای زن و نیازهاش ارزش قایل بشه ، وقت بذاره و اونها رو جزیی از مشغولیتها و موضوعات زندگیش قرار بده و نه اینکه مثل میز و صندلی ای که می خره و یک گوشه می ذاره ، فقط گاهی چک کنه که آیا موجوده یا نه!ه

امروزه مشخص شده که روابط انسانی درست مثل موجودات زنده نیاز به رسیدگی و نگهداری و تعمیر و تصحیح دارن . این با شأن انسان که موجودی پویاست هم مطابق تره . شما نمی تونید به زنی یک بار بگید دوستت دارم و 25 سال ، بدون هیچ اثباتی یا بازآفرینی ای ، از او انتظار باور و تکیه بر عشق داشته باشید . نمی تونید از اون انتظار داشته باشید که هر 5 سال یک بار برحسب اتفاق از رابطه جنسی لذت ببره یا اصلاً هر 5 سال یک بار رابطه جنسی با کسی داشته باشه و اونم شما باشین و در هر شرایطی . عشق مثل انرژی باید بچرخه و اینطور نیست که یک نفر مثل ماده رادیواکتیو دائماً و بدون هیچ گرفتنی ، فقط از خودش تقدیم کنه و مایه بذاره . میشه اما طرف نابود میشه و این ظلم در حق یک نفره .ه

هرچی فکر کردم داستان یا اسطوره مشخصی در این زمینه یادم نیومد ! هرکس یادش اومد بیاد بگه !ه

این واژگان در بین بعضی از جوانان این نسل هم هنوز متأسفانه رایجه ! اونهایی که تحت تأثیر فرهنگ پوسیده و ستمگر و مردسالار بزرگ شدند و البته که لذت هم می برند از این فرهنگ ! یکی از روابط دوستی خود من به طرز واضحی سر همین موضوع به انتها رسید . اکثرشون هم به اصطلاح تحصیلکرده و دانشگاه رفته هستند . از همینجاست که می گم به نظر من دانشگاه یک موجود دوپا رو تبدیل به یک انسان نمی کنه ، اگر هم در این راستا کمک کنه ، اون دانشگاه مطمئناً دانشگاه بلاد اسلامی نیست !ه

شاید بهتر باشه اسم کتاب خانم اوته ارهارت را بگذاریم "زنان وفادار به آسمان می روند ، زنان بی وفا به همه چیز می رسند "!ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"A pessimist sees the difficulty in every opportunity; an optimist sees the opportunity in every difficulty."

- Sir Winston Churchill

پ.ن. کیانوش جان شخصیت روانی معلوم الحال خودش اومد اینجا اعلام وجود کرد و مستفیض شدیم ، دیگه لازم نیست خودتو زحمت بندازی ، نمونه خزعبلاتش رو برای من بفرستی :)))))ه

حرف های نگفته

2005-12-08T16:24:00.000+03:30

در اینجا می تونید حرفهای نگفته ای رو از شاهدان بسیار عینی ماجرای سقوط سی 130 بخونید!ه

ببینم ، کسی هست که از هواپیما چیزی سرش بشه؟ هواپیمای نظامی جعبه سیاه نداره؟ یا این یکی نداشته ؟ یا اینکه مفت گفتن باز این مسؤولان نظام؟

سقوط سرور و سقوط هواپیما و سقوط اعصاب من

2005-12-08T13:08:00.000+03:30

اولاً اینکه سرور این امیدان سقوط کرده بود و من پستی را که امروز فرستادم در واقع 3 یا 4 روز پیش نوشته بودم ، که درست وسط پست کردنش سرور سقوط کرد و من قطع شدم !ه

***

دوم اینکه اگه این هواپیما در بلاد متمدنه سقوط کرده بود ، تا حالا بابای وزیر دفاع را دود داده بودند!ه
تازه این گویندگان اخبار و راویان حکایات حکومت ملاها ، ملت را خر گیر آورده اند طبق معمول ! ساختمان شهرک توحید طبقات آخرش داره می سوزه ، و خود ساختمان سالم سالمه ، طرف میاد میگه "هواپیما به ساختمان برخورد کرده" ! بچه دوساله هم می فهمه که اگه هواپیما خورده بود به ساختمون ، ساختمان داغون می شد! اونم هرکولس سی 130 ! با اون عظمت !ه
نکته جالب توجه دیگه اینکه ، در فیلمهایی که تلویزیون خود این جنایتکارها پخش می شد ، از صحنه های حادثه ، به ازای هر مترمربع فضا 10 تا آدم بیکار و کنجکاو اونجا می پلکید ، 1 تا 2 نفر پلیس یا نیروی امداد ، و 50 تا پلیس ضد شورش ! من نمی فهمم توی کدوم کشور دنیا سر صحنه حادثه پلیس ضد شورش میاد؟

***

سوم در مورد فرمایشات خانم فرشته در وبلاگ کیانوش

سرکار خانم! شما اسم یک من رنگ و روغن مالیدن به صورت رو می گذارید سلیقه ، من و کیانوش هم می گذاریم بی جنبگی و بی فرهنگی ! چرا؟ چون لوازم آرایش برای زیبا تر جلوه دادن انسان در شرایطی است که برایش مهم است که زیبا تر جلوه کند ! و زمانی که یک خانمی حتی برای خرید تا سر کوچه هم که می رود ، آنقدر می مالد که کلاً قیافه اش عوض می شود، معنی اش این است که خانم یک جایش می خارد!!! وگرنه قیافه اصلی شما چه فرقی برای مسؤول صندوق مغازه یا رهگذر کوچه دارد؟

اصلاً برای جلب توجه و از روی خارش اعضاء هم که نباشد ، دست کم نشان دهنده عقده خودکم بینی خانم ، یا ضعف خانم در ترک عادت های منتقل شده از مادر محترمشان است! آنوقت به نظر شما این آدم ، با یک نفر که آنقدر کمالات معنوی برای عرضه دارد که نه احتیاج دارد و نه نگران ظواهرش است ، یکیست؟ خوب پس سرکار هم چندان عمق بصیرت ندارید به اعتقاد بنده!ه

مرتب و تمیز بودن ، خانم محترم ، با مالیدن و نقاشی کردن و گریم کردن ، زمین تا آسمان فرق دارد! ه

و در آخر ، مادام ، کافر همه را به کیش خود پندارد! معلومه که تو بساط جنابعالی حسادت زیاد پیدا میشه ، که اولیت انگی که به فکرت رسیده به کیانوش بزنی ، این بوده! خدمت شما عرض شود که زنانی مثل همسایه مذکور کیانوش ، ارزش به یاد سپردن هم ندارن چه برسه به حسادت کردن! کیانوش خیلی چیزهای ارزشمند تر از کل هیکل سرکار خانم مذکور داره که در مغز خیلی ها نمی گنجه! خیلی چیزهای ارزشمند تر و زیباتر از یک من ریمل و کرم پودر هست که برای خیلی ها ارزشمنده و تمام دارایی کیانوش در یک صورت خلاصه نمیشه!ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Victory belongs to the most persevering."

- Napoleon Bonaparte

کیانوش پیش آگاه

2005-12-08T12:57:00.000+03:30

و من هنوز درپی شغلم!ه

کیانوش جان همانطور که گفتی داره میشه انگار!ه

راستی اینکه وبلاگ من به نظرت آشنا میومده به نظر من آشناست!!!خود بنده یک بار یک هدیه به یک دوستی دادم و بعد سه ماه بعد که دستش دیدم شیء مذکور رو ، به خودم گفتم این عجب آشنا میزنه!! و بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم ازش پرسیدم ، اینو از دم خونه ما نخریدی؟؟!!ه

(قیافه اون دوست ما دیدنی بود!)

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

در مورد نوشته وبلاگ آونگ خاطره در مورد مهران مدیری و طنزش ، بد نیست اینم من بگم
در لیست مغالطات ویکی پدیا ، که یک انسایکلوپدیای آنلاین هستش ، "تشبث به نوبودن" یکی از مغالطات برشمرده شده و مثالشم اینه که به مردم بلاد متمدنه ، هرچیزی رو که بگی جدیده ، یا اصطلاحاً "برند نیو" هستش بسیار موجه و قابل قبول و خوب جلوه می کنه! اما در مورد ممالک متحجره و بدبخت مثل ایران و کشورهای اسلامی ، برعکسه! هرچیزی رو که بگی مدتهاست که اینطوریه یا خیلی وقته همه می دونن یا سنته یا رسم قدیمیه ، خیلی راحت قبولش می کنن ، و با هرچیز جدیدی یا هرچیزی که تا حالا نبوده به شدت برخورد می کنند حتی اگر خیلی احمقانه باشه این برخورد یا اینکه اون پدیده جدید عبارت "وویگولنزج" باشه و فقط یک لفظ باشه ! و متأسفانه اکثر مخالفتهای احمقانه مردم ما با طنز مهران مدیری هم در همین حد سخیفه "لهجه بچه ها رو عوض کرده ! بد آموزی داره !" ، گویا بچه این خانم تنها چیزیش که قابل بحث بوده لهجه اش بوده ، که وقتی در خطر قرار گرفته ، خانم احساس خطر کرده!!ه

««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

راستی جالبه یک چیزی هم بگم که به نوشته خانم وحدتی هم بی ربط نیست.ه
معیار سوددهی و زیاندهی رابطه از نظر مامان من (برای دختر) امضای دفتر ازدواجه!ه
شما اگر با مردی دوست باشید ، حتی اگه طرف را تا آخرین قرون پولش تلکه کنید ، با شما در خصوص و جمع مثل پرنسس رفتار کنه، بسیار زیبا و خوش تیپ و جنتلمن و همه چیز تمام باشه و شما مادرفولادزره باشید، مثل نوکر گوش به فرمان اوامرتون باشه ،درسکس هم درنقش آپولوی شما باشه و همش درخدمت لذت شما و غیره و غیره ، فقط بخاطر اینکه باهاش ازدواج نکردین ، در این رابطه ، اون در حال سوءاستفاده از شما و سود بردنه ، و شما مطلقاً در حال مورد استفاده قرار گرفتن و ضررکردن هستین!!!ه

در عوض جهنمی ترین زندگی مزدوج کاملاً عادلانه و سودمنده!!!ه

من میمیرم واسه رابطه مضر!!!ه

تازه مامان من از جمله مامان های گشاده فکره! فقط معیار سنجش سودخالصش ضایعه!ه

فعلاً که معتقده که من در حال باختن زندگیم هستم! بالاخره توی یک خانواده با اینهمه برنده ، یکی هم محض خنده باید ببازه دیگه نه؟

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Defer not till tomorrow to be wise, tomorrow's sun to thee may never rise."
- William Congreve

یک لحظه از وقتتان را به هویت ایرانی بدهید!ه

2005-11-22T19:37:00.000+03:30

به اینجا برید و نامه انگلیسی مذکور رو به آدرس داده شده برای یونسکو بفرستید! نسخه فارسیش هم هست ، در همون صفحه لینک داده شده !ه

برای خواندن متن آقای معروفی هم که به لینک تیتر برید!ه

تویی که خودتو انسان می دونی ، این 5 دقیقه رو به کشورت ، فرهنگ پدرانت ، هویتت و مردمت مدیونی !ه

از ایرانی بودن من و تو فقط همین پاسارگاد مونده هموطن! بیا حفظش کنیم !ه

اگر دردم یکی بودی چه بودی ...ه

2005-11-21T13:27:00.000+03:30

داداش آرش

دلت خوشه ها ! اگر مرا پارتی بودی ، الان حال و اضاع دگر داشتمی !ه

بابا پارتیم کجا بود؟

ما مردمان صادق و پاک و با وجدان و با اخلاق و خلاصه کمابیش انسانی هستیم خانوادگی! خودت بگو با این خصوصیات ، میشه توی این مملکت ، به جایی بالاتر از بقال سرکوچه وصل بود ؟ تازه اونم چون اون بنده خدا هم بویی از انسانیت برده!ه

تازه من یک بدشانسی بزرگ دیگه هم آوردم ، اونم اینه که در خانواده ما همه از یک کنار دکتر و دبیر هستند و فقط یک مهندس داریم اونم مهندس مکانیک! (هرکارش بکنی به کامپیوتر مربوط نمیشه ! زور نزن!) ه

خودم هم که نه سروزبون دارم نه چندان برورو و نه تیپ و هیکل ، که بخوام شخصاً اقدام به پارتی تورزنی کنم ! (البته داشتم هم آدمش نبودم! کیانوش می دونه ! ) ه

خلاصه قصه من و شغل ، یک قصه طولانیه!ه

*******

کیانوش جان

اوضاع محیط کاری از وقتی من یادم یاد برای خانمها افتضاح بوده ! کم پیدا می شن مردانی که بتونن زنی رو که از اونا بهتر کار می کنه با انواع حربه های قانونی و شرعی که من و تو می دونیم و در این مملکت رایجه ، از صحنه رقابت حذف کنن ، و این کار رو نکنن و سختی رقابت سالم و منصفانه رو بجون بخرن!ه

مهمتر از اون مردی رو من تا به این لحظه ندیدم که حتی به زبان ، به سر بودن زنی بر خودش اعتراف کنه ! ه

حالا انواع و اقسام دیدهای قشنگ در مورد کارمندان زن و کارایی بانوان در شرکتها بماند !ه

مرد بودن و انسان موندن ، به همون اندازه زن بودن و زیربار نبودن و موفق بودن ، در این مملکت سخته!ه

******

شنیدم آقای ایگورایوانف روسی ، اومده اینجا با اینا صحبت کرده ، بعد که دیده با بد گاو هایی طرفه ، با عصبانیت و قاط زدگی فراوان رفته به اسرائیل !ه

جرج بوش : ولادی جان! من که بهت گفتم جیــــــــــــــــــــــــــــــــگـر!(با لحن بابای شیرفرهاد بخوانید!) ه

««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"It is never too late to be what you might have been."

- George Eliot

شما زن هستید؟

2005-11-16T11:50:00.000+03:30

سلام به کیانوش و آرش عزیز

کیانوش جان با تشکرغیرمستقیم از تعریف غیر مستقیمت ، عرض کنم خدمتت که نه عزیز! هنوز کار نیافتم! خودم هم حسابی خسته شدم از این بروبیا ها و سین جیم ها ! تازه همه اینها یک طرف ، ضدحالهای هرازگاهی ای که می خورم یه طرف!ه

مثلاً : توی آگهی نوشته "متخصص فنی شبکه" ، زنگ می زنی ، خانم منشی به لحنی که از صد تا فحش بدتره بهت می گه "اون آگهی مال آقایونه!" !! عبارت پس زمینه لحن و جمله اش هم اینه که "خیلی واضحه که این آگهی برای استخدام آقایونه ! متخصص فنی که خانم نمیشه ! خانمها که تخصص فنی نمی تونن داشته باشن ! شما خانم هستین؟"ه

یا مثلاً : برای یک آگهی از طرف یک شرکت فرانسوی رزومه می فرستی . توی آگهی نوشته برای "آی-تی اسیستنت"* ، برای توضیح شغل هم چند نوشته که همشون با عبارت "فامیلیار**" شروع میشه! که تا اونجایی که من می دونم معنیش میشه "آشنا" . بعد باهات تماس مس گیرن ، می ری مصاحبه حضوری ، اینم یعنی بالاخره یک جایی از رزومه ات مناسب بوده دیگه . بعدش می ری اونجا یه فقره امتحان ام-سی-اس-ئی*** میای بیرون! طرف شروع می کنه برات کیس-استادی**** طراحی کردن و ریز عملیات رو ازت پرسیدن! هرچی هم بهش یاد آوری می کنی که آخرین باری که با این جزئیات در تماس بودی 2 سال پیش بوده و دیگه الان یادت نیست ، توی گوش طرف نمیره!ه

یکی دیگه هم دیگه نوبر بود ! محل دفتر چقدر وحشتناک و تنگ و تاریک و مثل فیلمهای ترسناک بود بماند ، خود آدمهاش هم آدم رو یاد این فیلمهای دوره جنگ سرد می انداختن! خدا رو شکر که اون رفیق شفیق ما باهامون بود ، وگرنه من که سکته زده بودم! ه

یکی دیگه مارو صدا زد مصاحبه که ازمون در بیاره قصد ازدواج داریم یا نه ! چون لابد عکس رزومه رو پسندیده بوده!!!!ه

خلاصه عزیز جونا ، چه حالی برای آدم می مونه ؟

همینه دیگه ! غر(شایدم قر) زدن بسه !ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

* IT assistant

** Familliar

*** MCSE

**** Case Study

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

"Adventure is worthwhile in itself."

- Amelia Earhart

قانون اساسی و تقیه شیعه

2005-11-07T12:01:00.000+03:30

وقتی رئیس جمهور سابق یک مملکت در کمال وقاحت و پررویی ، راست راست رودروی مردم یک کشور ، از قانون اساسی خود آن کشور حرف می زند و دروغ می گوید و قانون را برعکس می گوید و به اصطلاح" اسلام ناب محدمدی " ، تقیه می کند و می گوید :"ماهیچ رسالتی نداریم که همه دنیا را مسلمان کنیم و یا اسلام را در همه دنیا گسترش دهیم ." ه

درحالیکه اصل اول قانون اساسی ، که نسخه چاپ شده اش هم هست ، و در آوردن دروغ آقای "سیدخندان" از آب خوردن هم ساده تر است ، می گوید " نظام جمهوری موظف است که برای گسترش اسلام در تمام دنیا تلاش کند و اسلام ناب محمدی را در جهان گشترش دهد و از همه مسلمانان مظلوم دنیا دفاع کند. " ه

بروید بخوانید! و برای مردمان ممالک متمدن هم این اصل را ترجمه کنید ! البته اگر بقیه اش را هم ترجمه کنید ، خدا خیرتان بدهد ، اما اگر حالش را ندارید همین یک اصل را ترجمه کنید ، قربان دستتان ! ه

خلاصه وقتی وقاحت این چنین از حد می گذرد ، از کار مملکت انتظار دارید که به کدام سمت برود و بقیه چه کاره بشوند در مملکت و حرفشان چقدر قابل اطمینان باشد! ه

از نمونه های دیگر دروغگویی نظام تا این حد وقیحانه ، خبرها و تحلیلهای صداوسیمای جفنگشان است . تا بحال حتماً شنیده اید که یک خبری را ( حالا راست یا دروغ ، کامل یا ناقصش بماند ) مجری می خواند و پشت سرش می گوید " به گفته کارشناسان ..." ، یا " کارشناسان معتقدند ..." و ادامه اش هم اظهار نظری در مورد خبر ! سؤالی که به مغز هر انسان نیمچه خردمندی متبادر می شود این است که این "کارشناسان" چه کسانی هستند ؟ اهل کجا هستند ؟ چند کلاس سواد دارند ؟ اصلاً چه کاره اند که نظر داده اند؟ و از این دست! وگرنه اگر قرار به نقل قول باشد که من هم می توانم یک خروار مزخرفات را از قول قمرخانم یا اکبرآقا قصاب نقل کنم و بگویم"بقول ظریفی ..." یا "کارشناسان گفته اند ..." ! ه

لابد ملت خرن دیگه! ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"Some people walk in the rain, others just get wet."

- Roger Miller

اگر به تو محتاج نباشم ...

2005-11-04T10:14:00.000+03:30

توی این چند روز داشتم دنبال کار می گشتم و هی رزومه می فرستادم و هی می رفتم مصاحبه ، برای همین فرصتی نمی شد که مطلبی بنویسم . شرمنده ! ه

«««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

دیشب با یکی از دوستان گود و گرمابه رفتیم سینما . فکرش را بکنید شب عید فطر که مگس در خیابان پر نمی زد ما رفتیم سینما .ه

تهران شده بود مثل روزهای عید نوروز! هوا تمیز و ملس ، نم نم بارونی زده ، در هر خیابونی هر نیم ساعتی یک ماشین رد میشه و آلودگی صوتی ای وجود نداره ! سکوت و خلوت و هوای تمیز! (تهرانیها می دونند من چی می گم!) ه

رفتیم فیلم "کافه ترانزیت " . عجب فیلمی ساخته بود این کامبوزیا پرتوی ، بعد از اینهمه مدت برای بچه ها فیلم درست کردن! ه

این فیلم تازه اکران شده ، و به تمام داخل ایرانیها توصیه می کنم برن و این فیلم رو ببینن ، به ویژه علاقه مندان و فعالان حقوق زن و حقوق بشر!ه

داستان فیلم ، داستان زنی بیوه است (درابتدای فیلم بیوه می شود ) ، که از شوهرش فقط یک خانه و یک کافه بین راه برایش مانده ، که محل کار شوهرش بوده ، و بعد از مرگش بسته شده ! محل داستان ، به گمانم نزدیک مرز ترکیه است در آذربایجان . البته خود زن از بومی های آنجا نیست و گویا اهل شمال است ، که بخواست سرنوشت با شوهرش آشنا شده و بخاطر ازدواج با او کسانش را ول کرده و به اینجا آمده !ه

در محل داستان ، گویا رسم است که وقتی یک برادر مرد ، زن و بچه اش سپرده می شود دست برادرش و در واقع زن بیوه باید با بردار شوهرش ازدواج کند ! درست مثل اموال که به ارث می رسند ، زن و بچه هم به ارث می رسد!!!! اما قهرمان داستان ما ، ریحان خانم ، به برادر شوهرش به چشم برادر که نگاه می کند هیچ ، بعد از مرگ شوهرش هم اصلاً دلش نمی خواهد به مرد دیگری غیر از او فکر کند ! برای همین زیر بار ازدواج با برادر شوهر ( که نقشش را پرویز پرستویی بازی می کند ) نمی رود . و برای اینکه خرجی اش را هم از او نگیرد ، تصمیم می گیرد که کافه شوهر مرحومش را دوباره راه بیندازد و خودش آن را بگرداند . ه

این کار را می کند و چون غذاهایش باسلیقه ای زنانه و بسیار خوشمزه و با کیفیت پخته می شوند و تازه سلیقه مشتری هم در پخت آنها بسیار لحاظ می شود ، بسیار سریع کارش می گیرد ، طوری که کار و بار کافه برادر شوهرش که کمی پایینتر از کافه اوست ، کساد می شود ! ه

چنان که واضح و مبرهن است ، مرد ایرانی جماعت که نمی تواند تحمل کند که وارد رقابت با زن جماعت بشود و تازه عقب هم بماند! مخصوصاً زنی که بهتر است محتاج نگه داشته شود تا به سمت او بیاید و خودش را در اختیار او بگذارد ، چون اگر به او محتاج نباشد که مغز خر که نخرده ، عمری به او نگاه هم بکند ، یعنی اصلاً ارزش نگاه کردن ندارد! مرد 50 ساله زن دار بی فرهنگ سیگاری چه نکته مثبتی برای یک زن دارد؟ غیر از پول و حمایت فیزیکی ، چه می تواند به زن بدهد ؟

خلاصه ، آن برادر شوهر تمام تلاشش را می کند تا کسب ریحان بخوابد . از مراجعه به روحانی مغز خشکیده محل ، تا پاپوش دوختن و شکایت در دادگاه بیداد جمهوری اسلامی ، و طی ماجراهایی آخر سر موفق هم می شود. در کافه ریحان پلمب می شود! ه

اما ریحان کم نمی آورد ، و در انتهای فیلم می بینیم که با سالن کارش می رود به کافه بغلی کافه برادر شوهر موذی ، و از صاحب کافه می خواهد که استخدامش کند ، و وقتی صاحب کافه می گوید که در آمد آنچنانی ندارد که آشپز بگیرد ، از او می خواهد که کافه را به او و سالن کارش اجاره بدهد ! ه

یعنی یک مبارزه تازه و اینبار سخت تر و در عین حال راحت تر ! چون دیگر برادر شوهر نمی تواند روی کافه ادعایی داشته باشد!ه

خراشی که بعد از فیلم عروس آتش ، در اثر شکست ناشی از بی عرضگی احلام خانم و جناب دکترش بر دلم مانده بود ، با دیدن هوش و ذکاوت ریحان التیام گرفت ! ه

زنی که طغیان می کند ، حتماً یک چیزی درک کرده و فهمیده که زیر بار نمی رود ، پس یک حداقلی از هوش را دارد ، نشان دادن زنانی که طغیان می کنند ، اما با بلاهت محض نه تنها خودشان موفق نمی شوند ، بلکه هم داستانهای خودشان را هم به نابودی می کشند، خیلی با واقعیت جور نیست ! تازه بیشتر باعث میل زنان ترسو به احمق و حقیر ماندن می شود! که این خودش یک هدف مطلوب پدرسالارانه و مردسالارانه است ! در واقع سازنده چنین فیلمی ، گرگ در لباس میش است! ه

ریحان در عین حال که هوشمندانه کار خودش را می کند ، دادوقال و سروصداس اضافی و تصنعی که باعث شکستش بشود هم راه نمی اندازد . نهایت اراده ، شجاعت و هوشش هم در انتهای فیلم باز دیده می شود ! تازه در این میان به بینوایان دیگری هم کمک می کند! ه

چیزی که در این میان جالب است ، عکس العمل جاری ریحان است که در واقع دختر عموی شوهرش است ، که خودش به دستور مادر شوهرش به خواستگاری ریحان می رود برای شوهرش ! او به ریحان می گوید " اون تابحال به من کمتر از دختر عمو نگفته بود ، چرا میندازیش به جون من ، بیا ازدواج کن برو سر خونه و زندگیت دیگه ! " !ه

این زن در این فرهنگ بدنیا آمده و بزرگ شده و از هویت زنانه اش ( و چه بسا انسانی اش ) هم مسخ شده ! هیچ نوع احساس مالکیت و تمامیت خواهی در مورد مردش اعمال نمی کند و گویا چنین احساسی ندارد ، و تازه اگر هم داشته باشد مثل یک فکر گناه آلود که باید در پستوی دل نگهش داشت ، آن را در خود خاموش می کند! او خودش هم خودش را در حد یک کالا می داند ، و به ریحان هم می گوید که بعد از یک برادر ، زن بیوه اش مال برادرش می شود! ه

اصولاً این مفهوم " مال کسی شدن " و " تعلق " حسی است که در علوم انسانی آن را همیشه حسی " در خود شخص " می دانند نه در بیرون و" نسبت به شخص " ! من هستم که خودم را متعلق به کسی یا چیزی یا جایی می دانم و این حق فقط برای من است و نه برای کسی ، که من را متعلق به خودش یا جایی بداند! من اول متعلق به خودم هستم ، و بعد خودم این تعلق را به کسی یا چیزی یا جایی که دلم بخواهد تفویض می کنم ، آنهم نه بصورت بلاعزل و به حالت وفادارانه احمقانه ! بلکه تا زمانی که شرایطی که من را به این تفویض راضی کرده است ، باقی باشد! تصور و باور یکباره و غیرقابل تجدید نظر بودن اینگونه تصمیمها واقعاً احمقانه و سخیفانه و پایمال کردن اصل اختیار و خرد بشر است و همچنین پامال کردن حقوق و کرامت او! ه

جالب این است که این باور بدوی و احمقانه و سخیفانه و بی شعورانه ، در هنر و صنعت قشرمثلاً با فرهنگ و پیشرفته ما نیز دیده می شود ! چند بار تابحال در موسیقی ایرانی ( اصیل و پاپ ) شنیده اید که ترانه خوان می گوید " تو مال منی " ؟ یا "بیوفا ، دیگه پیشم نموندی یا دوستم نداری " ؟

اصلاً معنی واقعی این کلمه وفا ، که حالا شده ابزار سرکوب خرد انسانی ، چیه ؟

باشه دفعه بعد... ه

««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««

"The man who views the world at 50 the same as he did at 20 has wasted 30 years of his life."

- Muhammad Ali